10-10-09

Huisschilder

Een tijdje geleden had mijn man aan zijn vriend, die huisschilder is van beroep, gevraagd om de plafond te repareren en schilderen. Die week begon hij aan de karwei. Mijn huis was vol stof, zo leuk is dat niet. Het duurde veel langer dat ze dachten, de zaterdag ging hij verder schilderen. Die zaterdag ging mijn man een dagje jagen, elke week is er wel iets een dag alleen voor hem vooral in het jachtseizoen. Ik bleef met mijn kinderen en mijn hond in dat stoffige huis en weinig plaats om te bewegen, koken, ... en ik voelde mij lastig. Mijn hond was ook ambetant want hij had ook geen beweging, hij mocht wel in de tuin lopen maar hij miste zijn baas (dus mijn man). Ik ergerde mij dat mijn man zijn hond, een jachthond, niet mee pakte maar nee hij ging jagen in de Ardennen en dat is onveilig voor zijn hond, groot wild (zoals everzwijnen) zijn gevaarlijk. Ik vond dat hij maar ergens anders moet gaan jagen met zijn hond, dan heb ik geen last van zijn hond. Ik heb geen hond gekozen, mijn man wou een hond hebben, goed maar hij moet hem verzorgen en stofzuigen, want dat haren van de hond vind ik overal, ik moet altijd maar stofzuigen, verschrikkelijk, ik haatte die hond, ik haatte mijn man, hij is zo egoïstisch, hij gaat weeral alleen op pad, en ik mag weer alleen blijven met mijn kinderen en ik kan niet autorijden, ik voelde mij een gevangene (ik mag niet rijden) en ik voelde mij een slaaf (ik moet weer alles doen) ... ik haatte alles ...

Razend ... ik heb een beroerte gekregen ... mijn karakter is veranderd ... ik was veel bozer geworden ... ik kon niet stoppen ... mijn rem werkte niet ... ik kon niet relativeren ... ik ontplofte ... ik wou geen hond hebben ... ik wilde mijn man veranderen ... en tja soms ... ik overoveroverreageerde ... ik weende nog niet maar ik was super boos, de druppel die de emmer gaat overlopen ...

Dus STOP ...  ik schrijf het verhaal verder ...

Ik had aan mijn schoonmoeder gevraagd om mijn dochter naar het tekenacademie te brengen en terug te halen. Aan een vriendin heb ik ook gevraagd dat mijn kleinste dochter mee mocht rijden naar de turntraining en terug. Ik mocht niet rijden hee, ...

's Avonds gingen mijn meisjes en ik met de belbus naar het zwembad, de meisjes hadden zwemtraining terwijl ik naar de winkel en dan naar de cafetaria ging. Mijn zoon fietste naar het zwembad, hij had ook zwemtraining maar later (het uurrooster hangt af van het zwemniveau). Ik en de meisjes namen de belbus terug. Mijn man was terug thuis en heeft mijn zoon en zijn fiets komen halen na de zwemtraining. Voor mij niet mogen rijden was moeilijk, alles gaat maar ik moest veel plannen maken ...

Nu over 'het schilderen', mijn man en de huissschilder hadden afgesproken dat de huisschilder de plafond ging schilderen en ik zou de binnenmuren schilderen. Ik was op verlof ofzoiets zeker, ik was ziek, mijn man dacht zeker dat ik alles kan doen? Ik was bezig samen met mijn moeder om de ramen en deuren te verven, ik moest ook naar de logopedist, revalideren noemt dat, ik moest ook mijn kinderen verzorgen, zoveel tijd heb ik niet om ook nog de muren te verven.

Ik praatte soms tegen de huisschilder, ik kon niet goed praten, ik had nog steeds taalproblemen maar hij vond het niet erg, hij luisterde terwijl hij schilderde. Ik uitte mijn frustaties, niet mogen rijden, mijn man, mijn hond, ik schaamde me ook dat ik niet vlot kon praten,  ... wat nog allemaal,  ...  mijn frustratie uiten hielp mij. Ik vond hem een toffe: hij luisterde, hij houdt van kinderen en vond mijn kinderen leuk (mijn kinderen waren zelfs vrolijk met al die ruzie). Hij houdt van honden en heeft een hond, zo goed klikte het niet!

07-10-09

Vrijheid

Als de kinderen op school zijn dan ... begon ik te genieten van mijn vrijheid, niet moeten werken, naar de logopedie gaan, e-mails antwoorden en voor de rest gewoon het huishouden doen en dan mijn kinderen terug gaan halen ...

Elke maandag voormiddag had ik logopedie, daarna fietste ik verder, ... soms wandelde ik op de markt en at ik iets of ging ik shoppen, soms fietste ik zomaar, waagde een andere weg en vond leuke paadjes maar soms fietste ik een te grote omweg ... ik had wel tijd, om vier uur moest ik mijn meisjes van school gaan halen.

Dinsdag was mijn vrije dag. Ik deed dinsdag-'doe-het-zelf''-projecten of soms ging ik naar mijn werk, naar de dokter of ergens anders naar toe. Eerste projecten waren 'grote kuis': de garage, het bureau, mijn rommelkot en andere heb ik opgeruimd, gereinigd en herordenend. Die week begon ik met project 'buitenschrijnwerkerij' zoals houten ramen en deuren verven en mijn moeder hielp, met twee is dat leuker.

Woensdag voormiddag kwam de logopediste naar mij voordat ik mijn huis had opgeruimd zodat het leek of dat mijn huis altijd proper is?! Na de therapie, kreeg ik van haar een lift naar de wijkschool om mijn dochters te gaan halen. Vorige week hadden mijn dochters geen school en kon de logopediste zichzelf voorstellen aan mijn meisjes en omgekeerd, vooral mijn kleinste was heel geïnteresseerd in de logopedie en haar mama's oefeningen. Die week leerde ook mijn logopediste mijn zoon kennen. Door intensieve therapie hadden we wel een soort band gekregen en ik  wou graag mijn kinderen tonen, zoiets 'die zijn van mij'!

Donderdag en vrijdag voormiddag was ik vrij, ik ging naar de winkel, de post, de mutualiteit, ...  of ik ruimde op en poetste of ik computerde of ik deed nog huiswerk. Computeren mocht niet op donderdag, mijn man werkte van thuis in onze bureau en met twee gaat dat niet zo goed, we storen elkaar. Na de middag fietste ik naar de praktijk en na de therapie fietste ik terug, de korste weg, om op tijd mijn meisjes van school te gaan halen.

Inderdaad ... ik was 'logo + kids + fiets' en ik genoot ... 

06-10-09

e-mail account

Mijn dochter zat in het tweede leerjaar, ze wilde graag een e-mail account hebben. Ik heb haar geholpen en een hotmail account gecreëerd. Het lukte, ik was een beetje 'ongerust' dat het niet zou lukken, ... ik kon niet goed begrijpend lezen hé?!

Ik hielp en gaf haar een beetje 'training', ... paswoord, inbox, send, folders en van die dingen. Instructies geven voor mij is dat ook moeilijk, ik kon niet vlot praten.

Ze begon te typen, dat vond ze heel moeilijk, ze vond de letter niet, en de volgende letter ook niet, ... dat ging heel traag, een letter, een woord, een zin, ...  Ik kon wel vlot typen ('tamelijk' vlot want ik gebruik maar 2 vingers om te typen) en ik weet waar de letters staan op het klavier (toch nog iets wat ik kon!).

Mails van mijn dochter:

Right-click here to download pictures. To help protect your privacy, Outlook prevented automatic download of this picture from the Internet. halo goeje vriede. was het een goeje dag gistereRight-click here to download pictures. To help protect your privacy, Outlook prevented automatic download of this picture from the Internet.



dag



     aalemaal

 

 

--------

ik vin je ook lief mamaRight-click here to download pictures. To help protect your privacy, Outlook prevented automatic download of this picture from the Internet.
 Right-click here to download pictures. To help protect your privacy, Outlook prevented automatic download of this picture from the Internet.

---- 

Ik kan niet goed zeggen of schrijven, geen poezie of een mooie tekst. Maar ik vind je lief. Afa

05-10-09

Voorbode

Mijn logopediste heeft heel veel ervaring omdat ze + 200 afasie patienten heeft geholpen en ik ben er dus eentje van. Vroeger werkte ze in een rusthuis als logopedist. Zij vertelde dat sommige mensen in het rusthuis, die een beroerte hadden gekregen, hun bord maar half opaten. De logopedist zei dat het gezichtsveld van die mensen aan één kant weg viel.

Ik verschoot want ik had een paar jaren geleden zoiets gekregen. Ik had een meeting op mijn werk die lang bleef duren en ik kreeg honger.  Na het eindigen van de meeting ging ik eindelijk lunchen met een paar collega's. Ineens kon ik niet meer zien aan ene kant, mijn twee ogen werkten nog maar ik kon alleen maar de rechterkant zien, de linkerkant zag ik niet. In de cafetaria liep ik met een plateau met soep en een bord eten maar ik liep tegen de mensen die links van mij waren en ik zag die mensen dus niet. Ik kon wel mijn hoofd draaien maar ik moest ook een plateau vast houden, ik zou botsen. Een collega heeft mij geholpen en mij geleid aan mijn arm.  Na het eten, ging het beter, het gezichtsveld was terug inorde. Ik zag wel een beetje troebel en had hoofdpijn. 's Avonds ging ik naar de huisarts maar zij was boos omdat ik geen afspraak had. Ik weende, was een beetje in paniek dus uiteindelijk heeft de dokter mij wel onderzocht ofzoiets. De huisarts zei dat ik waarschijnlijk migraine had en niet ongerust moet zijn. Ze zei dat je naar de oogarts kunt gaan, als je wilt. Ik was nog een beetje ongerust, ik heb wel op internet zitten zoeken maar ik vond niet veel en na een paar weken heb ik er niet meer overgepiekerd.

Nu de logopediste zei dat ik waarschijnlijk een voorbode of een TIA had gekregen. De huisarts zou mij naar een neuroloog moeten verwijzen en dat heeft ze niet gedaan. Maarja het is nu te laat, een stuk van mijn hersenen zijn beschadigd, ... ik ben vrij jong, doe sport, rook en drink niet en toch heb ik een beroerte gekregen. Gewoon pech!

Er is heel veel informatie ivm 'Hersenletsel' op internet. Dit document is kort en duidelijk en het helpt mij. 

Zie ook over afasie  http://ik-na-cva.skynetblogs.be/archive/2010/08/04/afasie...

WAARNEMEN/HERKENNEN
Het vermogen om prikkels waar te nemen en te herkennen is van belang om adequaat op situaties te kunnen reageren. Een stoornis in het waarnemen en het herkenen noemt men agnosie.

Deze stoornis heb ik niet.

Hemi-anopsie
Uitval van linker of rechter gezichtsveld. Een hemianopsie kan gecorrigeerd worden door het hoofd te draaien naar de kant van de uitval.

Deze stoornis heb ik niet.

 

Ik heb wel een paar jaar geleden zoiets gekregen, waarschijnlijk een TIA?

Hemi-inattentie of neglect
Een stoornis in de waarneming van ruimte, het lichaam of voorwerpen in de ruimte. Deze mensen lopen of rijden ook vaak tegen mensen of dingen op zonder dit in de gaten te hebben, of eten maar de helft van hun bord leeg. In extreme gevallen herkennen mensen bijvoorbeeld een arm of been niet als van zichzelf. Ze denken dat een vreemde arm of been in bed ligt en willen hem daarom uit bed gooien. Meestal is deze stoornis moeilijk of niet te corrigeren omdat een deel van de ruimte voor hen ook echt niet bestaat. Extreme vorm is een neglect. Wat mildere vorm is een inattentie.
 

Deze stoornis heb ik niet.

 

 

Prosopagnosie:
Het onvermogen gezichten te herkennen van bekenden en van zichzelf. Deze mensen zien een vreemde in de spiegel en beginnen daar bijvoorbeeld tegen te praten. Objectagnosie:
Het niet herkennen van voorwerpen, puur door te kijken. Vaak, als het voorwerp in de hand wordt gegeven wordt het wel herkend.

Tactiele agnosie
Het onvermogen voorwerpen te herkennen op de tast, terwijl de sensibiliteit in tact is. Deze mensen kunnen wel voelen of iets warm, koud, rond, dik of dun is, maar niet vertellen wat het is.  

Auditieve agnosie
Een geluid niet herkennen. Bijvoorbeeld niet herkennen dat de bel gaat of de telefoon en er daardoor niet adequaat op reageren.

Lichaamsschema
Wanneer dit gestoord is kunnen mensen eigen lichaamsdelen niet herkennen waardoor ze bijvoorbeeld niet weten wat ze moeten wassen als gevraagd wordt het gezicht te wassen.

Deze stoornis heb ik niet.

 

Ik begreep wel niet wat ik soms moest doen ... (zie lichaams-schema)

 

De eerste week in het ziekenhuis kwam de kinesist me onderzoeken. Ik moest dingen doen maar ik begreep niet wat de kinesist vertelde. "Breng je wijsvinger naar het puntje van je neus" zei de kinesist en ik begreep de zin niet. De kinesist nam mijn vingers en deed het voor.

Een maand later vertelde mijn moeder, dat ze toen op bezoek was in het ziekenhuis terwijl de kinesist mij onderzocht. Ze zei dat ik sommige zinnen niet begreep. Mijn moeder herhaalde die zin  "Breng je wijsvinger naar het puntje van je neus" nog eens en ik kon die zin nog niet ontvangen. Woord per woord kon ik die zin pas begrijpen.

Verminderd ziekte inzicht
Wanneer dit gestoord is kan de patiënt niet goed inschatten wat hij wel of niet kan, handelt vaak impulsief waardoor de kans op ongelukken groot is.

Deze stoornis heb ik niet.

 

In veel van de doktersverslagen zeggen ze dat ik geen inzicht heb en dat ik de situatie niet kan inschatten.

 

Mijn situatie was: ik kon niet praten, ik begreep de taal niet en ik mocht niet meer rijden (frustratie).

 

 Ik dacht dat ik wel beter zou worden en de logopedist zou mij wel helpen.

 

Ik ben misschien naïf maar uiteindelijk ben ik vrij goed genezen!