16-12-12

Begrip voor elkaar hebben

Ik doe vrij veel routine werk. Sommige vinden dat saai. Beu werk noemen ze het. Op mijn werk zijn er mogelijkheden om een interim te huren, het beu werk door een interim laten doen. En ondertussen heb je dan meer tijd om meetings te doen of nieuwe plannen te maken of …

Een collega zei tegen mij dat ik de interim moet gebruiken. Ik antwoordde dat ik mijn werk zelf wil doen, al het beu werk inclusief. Zij antwoordde 'Maar meisje, stop gewoon met dat beu werk anders kun je nooit verder groeien of misschien word je wel ontslagen, ….'. Ze gaf mij een goede raad en ik volg de raad niet. Het werd een woordwisseling en zij raakte mij met woorden en ik was boos.

Weet je, bij mij doet dat pijn. Dat is geen goede raad, misschien is het wel een goede raad voor mensen die vlot kunnen communiceren. Zij heeft geen begrip meer voor mij. Geen inlevingsvermogen ...? Misschien vindt zij dat ik geen afasie meer heb. Ik ben wel vrij goed hersteld maar nog niet helemaal. Ik heb nog mijn problemen. En dan nog, iedereen is anders ...

Andere collega’s zien mij wel als een goede werknemer. Collega’s kunnen elkaar aanvullen, mensen hebben unieke eigenschappen en ik heb/kan ook wel iets.

30-04-12

Misschien te veel over mij, nu iets over jou …

Het gaat niet zo goed, teveel ruzie thuis, misschien mijn eigen schuld?

Hoe gaat het met jullie? Veel mensen hebben pech, ik krijg soms mailtjes, slecht nieuws en ik denk aan hun. Ik wil iedereen beterschap en geluk wensen. Waarom hebben ze zoveel pech? Ik snap het niet.

Een vroegere collega ongeveer even oud als ik, is begin van het jaar gestorven, een hersentumor. Ik wist niet eens dat ze ziek was, ik zag haar af en toe in de cafetaria en ik denk dat ze het niet wilde vertellen. Haar keuze om geen afscheid te nemen, misschien. Voelt heel raar.

En dan Andy, een afasie-lotgenoot. Hij is recent ook veel te vroeg heengegaan. Ik vond het een prachtig mens, hij heeft veel lotgenoten geholpen altijd vrolijk en positief terwijl hij het zelf moeilijk had. Bedankt Andy dat ik je heb ontmoet, je blijft in mijn gedachte.

22-04-12

Saboteren ...

Ik saboteer niet.

Of hij saboteert mij? Hij koopt weeral chips, chocolade, … en ik kan de verleiding niet weerstaan dus hij saboteert mijn dieet?! Ik interpreteer dat hij graag snoept en hij saboteert me niet, toch niet expres.

Ik erger me soms, hij laat zijn vieze kousen rondslingeren, hij laat de hond binnen zonder zijn poten te drogen, hij stofzuigt zelden, … en wat dan nog, mag ik dat niet melden? En ja hij doet veel dingen voor mij, mijn auto in orde houden, bijvoorbeeld. En ja hij doet veel dingen voor onze kinderen. Alleen zou ik het niet kunnen doen.

Hij ergert zich dat ik weeral zaag terwijl ik niet vind dat ik zaag.

Whatever, ik saboteer niet, echt niet. Ik vind het pijnlijk dat hij dat over mij zegt.

Weggelopen

Voor school moest mijn zoon een gedichtje zoeken, hij printte het en het bleef op de printer liggen, hij kreeg waarschijnlijk een uitbrander van de leerkracht, gewoon het blad vergeten …

Ik las dus toevallig mee …

Weggelopen (Soe-Zie)

De straat onder mijn voeten
De stenen voel ik aan
Ik bewandel een pad
Waar het verkeerd is gegaan

Niet zomaar gelopen
Over deze stenen
Heb van alles gehaat
En toen nam ik de benen

Het werd me teveel
En heb de deur dicht gesmeten
Nog scheldend en schreeuwend
Wil alles vergeten

Daarom wandel ik nu
Mijn eigen voeten voorbij
Leven kan altijd beter
Maar leven is niks voor mij 

Mooi gedicht, woorden die zeggen wat hij soms voelt en ik voel het soms ook.

Ik heb hem graag, mijn zoon, maar hij kan zo zijn zussen ‘pesten’, ‘Hij is de beste en zijn zussen kunnen er niks van‘ zo van die dingen zegt hij soms, een puber, … En ik kan er niet tegen dat hij zijn zussen pest, ik word daar boos van, verschrikkelijk boos (ik ben dan een razende furie). Hij voelt zich dan slecht, mama is boos op hem, mama haat hem en hij liep weg … Het is vrij recent gebeurd, ik heb hem wel graag, hij doet heel veel goede dingen maar soms … Ik ben gewoon te boos geweest en ik moet gewoon sorry zeggen, ik wil graag dat hij bij mij woont en niet meer wegloopt.

Vorige week ben ik zelf weggelopen … ik wilde graag dat mijn zoon zijn veters knoopten, ik vind dat beter voor zijn voeten. Hij had er geen zin voor. Ik herhaalde … en nog eens, ik vond dat belangrijk vermits zijn benen recent waren geopereerd. De familie (vooral mijn man) begon tegen mij, dat ik slecht ben, dat ik iedereen saboteer, … zeg, ik wilde gewoon mijn zoon opvoeden. Ik voelde me niet meer gewenst en ik ben weggelopen. Impulsief, ja en wat dan nog, ik doe alles voor de kinderen. Ben ik niet meer nodig? Ik kan alleen gaan wonen maar ik heb geen plaats om te wonen … doemme … ik wil gewoon wel leven bij mijn kinderen. Ben ik zo slecht? Ik wil graag naar huis … ik ben helemaal niet zo slecht, … Ik weet dat ik veranderd ben na mijn beroerte, impulsief, emotioneel, … een puber precies, maar ik doe heel veel voor mijn kinderen, ik doe ook heel veel voor anderen, … ik ben wel lief.

Mijn vader die zei dat ik altijd opnieuw herhaal, daar word ik ook boos van, persevereren, ... ik weet dat ik dat soms doe, en wat dan nog? Ik ben wie ik ben na mijn beroerte. Ik heb dat niet gekozen.

Ja en wat dan nog, er zitten nogal wat herhalingen in mijn blog. Dat is mijn leven zeker?

14-02-12

Mama die flipt

Ik heb pubers tussen mijn kinderen. Pubers zijn soms onredelijk en egoïstisch. (Gelukkig zijn ze soms wel redelijk en lief.)

Een paar weken geleden ...

De ene wilde TV kijken, de andere wilde gamen met de playstation op de TV. Dus was het ruzie. De ene had twee minuten meer mogen kijken en de andere vond het niet eerlijk. Dus was het weer ruzie. ‘Laat de TV maar dan uit …’, mijn zoon bleef doorgaan dat het niet eerlijk is … mijn man riep ‘De TV uit’. Mijn zoon dramde verder door . Mijn man was boos en riep ‘morgen geen TV’. Hij stopte niet. Mijn man antwoordde ‘Geen TV meer voor de rest van de week …’.

Een uurtje later, mijn dochter vroeg of ze mocht TV kijken en ik zei dat het mocht. Zoon ging naar beneden en begon te roepen dat ‘Het niet eerlijk is, ik mocht niet gamen en zij mocht wel’ … dus ruzie. Mijn dochter had niks gedaan dus sorry zoon nee, ‘Zij mag kijken van mij’. Ruzie … ruzie … ruzie … hij bleef verder discussiëren, argumenteren, roepen, … en ik dus ook. Ik ben toch de baas? Of is mijn zoon de baas? Hij kan goed spreken en ik niet.

‘s Morgens was het nog niet opgelost en dus verder ruzie maken, op een bepaald moment begon ik dan te flippen, smeet speelgoed bakken op de grond, … ik ging door de lint. Sorry … Ben ik het? Goed voor in het zottenhuis?

Waarom maken ze mij zo boos. Ik weet het, heb een gebrek aan zelfberheersing (ja, ik heb hersenbeschadiging - frontaalsyndroom) maar een puber heeft dat ook.

Mijn man belde naar mijn zus en mijn zus wilde met mij praten … ik wil helemaal niet praten. Ik wil gewoon dat mijn kinderen minder ruzie maken.

Mijn vader vroeg of er pilletjes zijn om je emoties te controleren …

En ik voel me gekleineerd, echt goed voor het zottenhuis …  ?!

----

Een mooi artikel over ‘leren leven met afasie’ en ‘afasie en woede-aanvallen’ http://www.gezondheidsweb.eu/afasie/leren-leven-met-afasie

Het is niet gemakkelijk te argumenteren als je afasie hebt.

17-11-11

Hé, het is oké!

Ik ging dus naar de psychologe. Ik mag praten en zij antwoordt (bijna altijd) ‘Hé, het is oké’. Precies zo’ n Flair rubriek.

Eigenaardig, wat doet infeite een psycholoog? De psycholoog lost geen problemen voor u op, maar helpt u situaties anders te bekijken, pijnlijke gevoelens te verwerken of moeilijke situaties anders aan te pakken. Hm … die psycholoog begrijpt mij. Hé, het is oké!

Veel koppels zijn twee handen op één buik. Bij ons is dat niet echt. We zijn teveel verschillend. Hij houdt van zijn hond en zijn hobbies en ik dus niet. We hebben wel dingen gelijk zoals onze kinderen. Scheiden dat kan ik niet, het zou financieel moeilijk zijn en ik zou het niet alleen kunnen redden. Hij doet wel veel dingen die ik niet kan of geen tijd voor heb. We maken wel soms veel ruzie. En toch hebben we denk ik wel respect voor elkaar en hebben elkaar wel graag. Dus … hé, het is oké!

Daarna was het over de huisarts. Ik voel me er niet helemaal goed bij, ik vind dat ze fouten maakt en niet vraagt over mijn gevoelens. De psycholoog zei, Hé, het is oké, je kan toch wel een andere huisarts nemen?

Infeite gaat het over schuldgevoelens: Wanneer je iets doet of wilt doen dat eigenlijk niet mag volgens je geweten. Ik denk dat ik te snel schuldgevoelens heb want … hé, het is oké!

Dus dat was het … volgende keer wil mijn psychologe praten over overgewicht of emotioneel overeten, chocolade troost, stress eter, …

Toffe psychologe … ik zou vragen heb jij kinderen? Mag dat zoiets vragen?

30-10-11

Kan ik nog genieten?

Met al die miserie … de laatste weken was ik veel naar het ziekenhuis, naar de huisdokter, nog eens bloedprikken, naar de apotheek, elke dag een verpleegster die komt en dan nog veel administratie (papieren voor het werk, het ziekenfonds, de hospitalisatie verzekering, …).

Maandag begon ik ook aan de hartrevalidatie: 45 sessies in de oefenzaal in het ziekenhuis. Elke maandag, woensdag en vrijdag een uurtje en half sporten onder controle. Een grote groep oudere mensen met een paar kinesisten. En ik was de jongste denk ik.

De kinesiste vroeg of ik sport doe. Ik doe sport, vooral fitness en zwemmen. Ik denk dat ik begon te sporten toen mijn jongste twee jaar was (dus een 7-8 jaar geleden). Ik deed altijd wel iets alleen toen ik in de gips zat heb ik niks gedaan, ik kon ook niet natuurlijk. Zwemmen doe ik momenteel niet, door die wonde. Ik fitness wel, het was niet altijd gemakkelijk, ik bedoel de fitnesscentrum was failliet en dan heb ik een ander fitnesscentrum gezocht, maar het is iets verder en dan ben ik soms te lui om te gaan. Eind augustus ben ik ingeschreven van een voor mij nieuw fitnesscentrum, het is een deel van een sporthal. Mijn kinderen begonnen daar te sporten terwijl ik dan kan fitnessen. Woensdag- en vrijdagavond samen bewegen, inplaats van enkel taxi-chauffeur te zijn. Ik vond het een goede oplossing. Na mijn hartinfarct ben ik terug verder beginnen fitnessen maar minder intensief … gewoon wandelen op de loopband en een beetje fietsen. Ik vertelde dus dat ik wel sport. De kinesist zei dat ik niet mocht: revalideren en ook nog fitnessen op dezelfde dag, het is niet goed voor je hart. En ik werd emotioneel. Ik mag niks zeker? Mag ik dan niet genieten? De kinesiste zei dat je wel kunt lezen terwijl je kids sporten. Boeken lezen? Dat is niet genieten, … zo vlot lees ik niet en ik moet hardop lezen anders begrijp ik de tekst niet (ik heb nog steeds een beetje afasie). Iets anders? Kan ik nog genieten?

Na de revalidatie heb ik gevraagd dat ik het tijdsschema wilde veranderen, ik wil dan revalideren elke dinsdag en donderdag (en dan is het maar 30 sessies). En het mocht. Er is minder mogelijkheden op dinsdag en donderdag, ofwel moet ik heel vroeg er zijn of wel ‘s namiddags en dan ben ik te laat om mijn dochter van school te gaan halen. Het zijn de namiddagen geworden. Dinsdag gaat mijn schoonmoeder de kinderen halen en maakt zelf eten! Donderdag doet mijn man het. Dus het was goed opgelost.

Donderdag ben ik de tweede keer geweest. Er zijn minder mensen en minder lawaai. Leuk! En daardoor is het ook gemakkelijker voor mezelf en ook de thuisverpleegster. Rond 9u15 komt ze mijn wonde verzorgen. Elke dag op hetzelfde uur. (Het gaat goed die wonde ... nog maar 1,5 cm diep).

Kan ik nog genieten? Ik heb daar over nagedacht. Ik geniet niet veel momenteel. Ik heb gewoon te veel zorgen. Gelukkig ben ik nog op ziekteverlof anders zou het helemaal een ramp zijn. Naast dat is het ook veel ruzie thuis. Puberende kinderen thuis, e.a. en infeite zorgen ze niet echt voor mij. Ik ben emotioneel, en ja wat dan nog? Ik zou graag een knuffel krijgen als ik verdrietig ben. Mijn jongste dochter die doet het wel.

Ik geniet soms nog wel … ik mocht mijn verhaal vertellen aan twee vriendinnen. Ik zie ze af en toe als de kids sporten. Ze waren blij dat ze mij zagen en ik was blij dat ze luisterden. En het was aangenaam en ontspannend: een houten bank buiten en mooi weer.