21-02-12

Hartrevalidatie is gedaan …

De laatste fietstest gedaan (prima resultaat), nog een keer gepraat met de psychologe, evaluatiegesprek gehad met de kinesiste, naar de cardioloog geweest, afscheid genomen … Ik ga ‘het’ missen! Bedankt voor de goede zorgen! Bedankt lotgenoten!

Een nieuw begin?

Blij dat het gedaan is maar toch heb ik een raar gevoel ... hopelijk zie ik sommige mensen nog eens een keer op een andere plaats (geen ziekenhuis dus)!

Groetjes,

Afa xxx

26-12-11

Werkhervatting

Joepie, weer aan het werk!?

Op internet ... De meeste mensen pakken hun werk na een hartaanval binnen één tot drie maanden weer op. Uiteraard verschilt dit per patiënt en het kan ook weleens langer duren. Zittend werk kan vaak binnen 6 weken al weer gedaan worden.

Awel, ... het is nu al 3 maanden dat ik ‘ziekteverlof’ heb dus het is tijd om te beginnen werken. Dat vind ik! Ik wil halftijds werken en verder blijven revalideren.

Mijn logopediste vroeg ‘Waarom werk je nog niet?’ Hmm ... mijn collega’s willen niet dat ik al werk. En ik heb ook schrik om terug ‘te veel’ te werken en daarom wil ik halftijds werken. Ik hoop dat het helpt ... minder stress?!

Mijn psychologe zei dat de meeste pas beginnen te werken na de hartrevalidatie ... dus een 20-tal weken na je hartinfarct: eerst word je op de wachtlijst gezet voor een fietsproef en dan begin je te revalideren (15 weken - 2 of 3x sessies per week). Mijn psychologe vond dat ik beter nog niet begin te werken, even wachten tot je helemaal gerevalideerd bent. Hmm ...

Ik was aan het papierwerk begonnen, het meeste is inorde, ik heb een toelating om het werk deeltijds te hervatten: het mag van mijn baas, mijn huisarts en de adviserende geneesheer van de mutualiteit. Ik moest nog wel met de bedrijfarts praten, het was moeilijk om een afspraak te krijgen maar uiteindelijk heb ik het gekregen. De bedrijfsarts vroeg ‘Wil je echt al beginnen werken?’ Zij vond dat het misschien te zwaar is: halftijds werken, daarna nog revalideren, stress in het verkeer, het huishouden, ... Ik antwoordde ‘Ik wil graag werken, of ik voel me schuldig als ik niet werk want ik voel me niet ziek.’ Na veel discussies was ze akkoord en ik mag beginnen werken!

Ik vond het wel aangenaam, leuke gedachtewisseling, ze geven mij aandacht, ze hebben inlevingsvermogen, ze proberen in te schatten of het mij gaat lukken. Ik heb meer slaap nodig maar voor de rest gaat het vrij goed!?

Wil ik graag werken? Echt? Na mijn cva moest ik echt werken, ik wilde heel graag, ik wilde echt beter worden, het is ‘revalideren’ om te leren communiceren. Na mijn hartinfarct wil ik niet echt ‘graag’ werken. Het moet wel vind ik, ik ben niet graag een profiteur. Vandaar ...

22-12-11

Bijzondere mensen

Ik wil wel schrijven maar ik ben te moe.

Normaal schrijf ik als de kids gaan slapen. Overdag heb ik wel energie maar ' s avonds niet meer. Ik denk dat ik meer slaap nodig heb sinds mijn hartinfarct. Binnenkort ga ik beginnen werken en dan ga ik echt geen tijd meer hebben om te bloggen?!

We zullen wel zien ...

Ik wil nog schrijven over recente gebeurtenissen ... een gezellige contactdag met lieve lotgenoten, een gesprek met een lieve psychologe en een gesprek met een lieve bedrijfsarts en ... Wat is lief?  Ze voelen mee, empathie dus! De laatste weken kwam ik alleen maar lieve mensen tegen. I feel good! Blij dat er veel lieve mensen zijn!

07-12-11

Groepsgesprek: Met een hartziekte valt best te leven

Ik volg hartrevalidatie. Naast oefeningen (infeite je conditie opbouwen) zijn er ook voorlichting en verwerking sessies.

Gisteren mochten we eens een keertje niet oefen maar we mochten naar een groepsgesprek. Ik kwam maar, ik voelde mij er niet goed bij. Voor mij is er een generatiekloof, gemiddeld zijn de lotgenoten 75 jaar, het zijn oma’s en opa’s die op pensioen zijn. Ik ben mama en moet bijna beginnen werken.

Eerst was het intro, hun naam en hun problemen (vooral vernauwde kransslagader met overbruggingen of stents, en/of hartklepoperaties). Ik heb een hartinfarct gekregen maar ik weet niet goed waarom.

Dan was het over ‘aanvaarden’, dat je ‘hart’-ziek bent. Iemand vond dat je niet mag piekeren, aanvaard je probleem en doe verder of je wordt er zot van. En ik … werd boos. Ik mag toch mijn probleem verwerken, ik mag toch nadenken over mezelf en over de toekomst, ongerust zijn, bang zijn voor een volgend infarct, … Die dame heeft misschien meer draagkracht, al veel in haar leven verwerkt, maar daarom heb ik de draagkracht nog niet. Voor mij is het niet gemakkelijk, het is zwaar, eerst een CVA en dan een hartinfarct (met hartstilstand). Ik wil nog niet dood zijn, ik moet verder leven voor mijn kinderen.

Dus ik begon te wenen. Ej, ik heb een cva gekregen, een (frontaal) hersenletsel gekregen, na afasie had ik ook karakterveranderingen: impulsief gedrag, ongeremd en een gebrek aan zelfbeheersing. Voor mij is het echt moeilijk om ‘niet’ te wenen, ik kan mijn gevoelens niet onderdrukken.

Lotgenoten zagen dat ik het serieus heb, sommige vertellen hun verhalen om mij te helpen. Andere zeggen ‘Vraag hulp’. Hm … ik heb hulp gevraagd maar mijn psychologe is ziek. Ik ben niet zo ‘depri’ … het zal wel in orde komen, maar ik heb het nog niet helemaal verwerkt. De psychologe van het groepsgesprek zei dat het een normale reactie is, je moet er niet voor schamen. De dame heeft het goed bedoeld, waarschijnlijk is het ook waar, het is belangrijk om de vicieuze cirkel te doorbreken: stop met onnodig piekeren en probeer reëel te denken.

Ik doe mijn best ...

02-12-11

Dokters zijn ook mensen

Dokters zijn ook mensen en die kunnen ook ziek zijn of ze zijn er niet en ik werd niet verwittigd. Is dat zo tegenwoordig? Allemaal vrij 'recent' ...

De ziekenhuisapotheek had geen medicijnen, dus ik heb voor niks gereden ...

De chirurg was er niet maar een andere collega heeft mij geholpen.

Mijn psychologe was ziek, pech, gelukkig mocht ik op dat uur met een andere groep revalideren dus ik heb geen tijd verloren. Ik heb ondertussen nog geen afspraak bij de psychologe, ik denk dat ze nog steeds ziek is.

De bedrijfsdokter is ziek. Voor niks gereden ...

29-11-11

Mijn dochter …

Ik kreeg van mijn dochter (9 jaar) een gedichtje, ze heeft dat gedichtje gevonden op internet, … 'Het is voor mama', zei ze!

een traan in mijn ogen

een traan om jou

een traan die zegt

hoeveel ik van je hou

Heel lief vind ik maar het geeft me ook een raar gevoel: Mama was er bijna niet meer.

Soms is ze verdrietig zomaar en dan zegt ze dat ze niet weet waarom. Ik denk dat ze het nog aan het verwerken is … zo jong en zo lief.

Mama is naar de psychologe. Ze vroeg wat dat is ‘een psychologe’. Ik wist niet goed wat ik moest antwoorden … ik zei dat ik soms verdrietig ben omdat ik ziek ben, en een psychologe die kan wel helpen, er over praten. Ik zei ook dat er wel kinderen zijn die ook naar een psychologe gaan, omdat ze verdrietig zijn omdat iemand dood ging (niet zo lang geleden, het werd op school verteld: een mama die tegen een boom reed en dood was, een papa die zelfmoord pleegde, …).

Mijn dochter zei dat ze misschien wel ook eens naar een psychologe wil. Ik zei dat je ook kunt praten met vriendjes, je mama, je juf, … Ik ben wel blij dat ze haar gevoelens uit. Met vriendjes van haar leeftijd is het moeilijker, de meeste kinderen geloven het niet, de opa’s kunnen wel een hartinfarct krijgen maar mama’s die krijgen dat niet. Ik ben wel blij dat ze zo'n dingen verteld.

17-11-11

Hé, het is oké!

Ik ging dus naar de psychologe. Ik mag praten en zij antwoordt (bijna altijd) ‘Hé, het is oké’. Precies zo’ n Flair rubriek.

Eigenaardig, wat doet infeite een psycholoog? De psycholoog lost geen problemen voor u op, maar helpt u situaties anders te bekijken, pijnlijke gevoelens te verwerken of moeilijke situaties anders aan te pakken. Hm … die psycholoog begrijpt mij. Hé, het is oké!

Veel koppels zijn twee handen op één buik. Bij ons is dat niet echt. We zijn teveel verschillend. Hij houdt van zijn hond en zijn hobbies en ik dus niet. We hebben wel dingen gelijk zoals onze kinderen. Scheiden dat kan ik niet, het zou financieel moeilijk zijn en ik zou het niet alleen kunnen redden. Hij doet wel veel dingen die ik niet kan of geen tijd voor heb. We maken wel soms veel ruzie. En toch hebben we denk ik wel respect voor elkaar en hebben elkaar wel graag. Dus … hé, het is oké!

Daarna was het over de huisarts. Ik voel me er niet helemaal goed bij, ik vind dat ze fouten maakt en niet vraagt over mijn gevoelens. De psycholoog zei, Hé, het is oké, je kan toch wel een andere huisarts nemen?

Infeite gaat het over schuldgevoelens: Wanneer je iets doet of wilt doen dat eigenlijk niet mag volgens je geweten. Ik denk dat ik te snel schuldgevoelens heb want … hé, het is oké!

Dus dat was het … volgende keer wil mijn psychologe praten over overgewicht of emotioneel overeten, chocolade troost, stress eter, …

Toffe psychologe … ik zou vragen heb jij kinderen? Mag dat zoiets vragen?