01-06-12

The secret

bloggen,sport,parkeren,medicatie,boeken,ik-werkIk ben even gestopt met bloggen omdat ik misschien te negatief denk. Ik denk aan het boek ‘The Secret’, een beetje griezelig. Ga ik nog meer pech krijgen, na al dat pech? Daarom even pauze of een langere pauze …

Pech dus …

Vorige week deden we op het werk een ‘teambuilding’. Ik denk te negatief denk ik. Gaan ze misschien muurklimmen, dat durf ik niet. Of gaan ze aan speleologie doen, ik heb claustrofobie.

Eerst er naar toe rijden, wegenwerken, rondleiding, parkeren tussen de wegenwerken en de vrachtwagens en ik zag het al niet meer goed zitten. Ik haat parkeren.

En we gingen fietsen. Prima, dat gaat wel lukken. We moesten nog wachten voor de fietshelmen (voor de veiligheid!). Er was geen wc in de buurt, pfff… ik had mijn maandstonden en ik hoopte op geen bloedbad. Het was warm, er was bijna geen schaduw, ik kan niet goed tegen de zon, we kregen wel een flesje water (thanks!). Later vertrokken we, we fietsten even langs de openbare toiletten (oef). Op een bepaald moment was de helft van de groep de weg kwijt … Uiteindelijk was het een leuke fietstocht! En toen mochten we kano varen … Ik had gehoopt dat er een wc was voordat we gingen varen, nee dus. Ik had dan ook gehoopt dat we een waterdichte emmer (voor sleutels, portefeuille, gsm, medicijnen?, maandverband!,…) zouden krijgen maar dat kregen we niet. We mochten wel onze handtassen en rugzakken in een auto leggen. Het was plezant maar wel warm op de rivier. Na de boot, ging ik snel naar een wc (oef). En dan fietsten we verder en dan gingen we op restaurant (lekker!). Toen het gedaan was, wandelden we terug naar de parking tussen de wegenwerken. En op zo’n voetgangerswegje tussen de wegenwerken ben ik gestruikeld op een steen ofzo?, mijn linker enkel geblesseerd en op mijn rechter knie gevallen. Auw, ... Uiteindelijk valt het allemaal nog wel mee … Ik moest het zeker ervaren, denk ik? Met die bloedverdunners is heel mijn onderbeen en voet bont en blauw. De knie doet wel pijn maar de rest doet geen pijn en toch zoveel blauwe plekken. Raar.

Misschien denk ik echt negatief?

26-02-11

Automatische piloot (2)

Autorijden is voor een groot deel op de automatische piloot.

 

Iedereen kent wel het fenomeen van ergens naartoe rijden en ineens  merken dat je een heel stuk van de weg ongemerkt hebt afgelegd. Dat is onze automatische piloot.

 

Ik heb een paar routine wegen, naar mijn werk, naar twee sporthallen, naar het zwembad, naar het tekenacademie (ja, mijn kids hebben heel veel activiteiten).

 

En soms doe ik het te automatisch, ik wilde naar de fitness gaan (ja, ik sport soms ook) en onbewust kwam ik aan de sporthal … sorry, … ik moest een stukje terug rijden en dan de andere weg volgen naar de fitness.

 

Of ik reed naar huis, ik moest op de weg mijn kinderen oppikken en ineens was ik al te ver, ik moest terug keren.

 

Nog een reflex, meestal moet ik stoppen voor een verkeerslicht, en dan stop ik en dan heb ik niet door dat het groen was.

 

Reflexen … automatismen … je hoeft er niet meer bij na te denken en dan maak ik blunders.

 

Eerlijk ik ben wel veranderd, ik blijf gemakkelijker in mijn gedachten verzonken terwijl ik autorij. Mijn kids weten het en zij helpen mij: ‘Hej mama, we moeten naar links!’

 

Ik weet ook niet goed meer waar ik mij heb geparkeerd. Ik heb wel een favoriete parkeerplaats (gemakkelijk in en uit) maar als die bezet is dan parkeer ik ergens anders en daarna weet ik niet meer waar juist.

 

Thuis heb ik geen probleem, mijn sleutel hangt altijd aan de haak, ik vind alles terug, ... maar 'wegdromen terwijl ik autorijd', is wel een probleem. Mijn probleem.

 

19-02-11

Ruzie in de auto

Een paar maanden geleden – ik schrijf veel van het verleden, ik schrijf het niet direct, ik wil erover nadenken voordat ik het schrijf, even rusten, relativeren, verwerken en dan pas opschrijven. Als ik het direct schrijf dan is het  waarschijnlijk ‘aggressiever’, ik wil niemand pijn doen.

Het was een zware week, mijn man was op businesstrip, ik moest werken, voor mijn kinderen zorgen en ook nog de hond eten geven en buiten laten.

Ik hou niet van honden, die hond is van mijn man, zoveel werk, … (pfff)

‘s Nachts ging ik mijn man van de vlieghaven halen, de kinderen sliepen. Ik wachtte in de auto en hij kwam naar mij. Hij wilde niet rijden, hij was moe, teveel in het vliegtuig gezeten. Oke, ik zal dan maar rijden, … (pfff)

Het begon al slecht … hij zei ‘Je moet naar links, links, links!’. Grrrr… verschrikkelijk! Bijna verkeerd.

Ik ben een vrouw! Ik rij niet graag!

Ik ga niet veel naar de vlieghaven. Ik ken de weg niet goed!

Ik heb afasie, mijn gehoor werkt niet goed, mijn oren werken maar ik ben ‘trager’, ik moet direct weten wat hij zei en ik kan dat niet ‘direct’, de woorden komen veel later in mijn hersenen. Ik heb nog steeds een beetje auditieve afasie.

Mijn man gaf continu commentaren: 'Let op', 'Verander de vitesse!', 'Pas op'. Hij zei ‘Doe de fare aan’ en ik begreep het niet. Fare, dat woord kende ik niet (fare=groot licht), nog steeds afasie.  Terug thuis was ik helemaal de kluts kwijt. En mijn man zei dan ook nog boos ‘Zet de auto in z'n versnelling in plaats van op de handrem, het vriest!’. En ik heb dat nog nooit gedaan, ben ik dan zo abnormaal?

Ik haat dat, ik rijd niet graag, hij moet maar rijden!? Ik doe dat nooit meer …

Ondertussen heb ik ook nog eens gereden met mijn man er naast. Na een feestje was ik BOB (ik drink geen alcohol, hij wel). Hij had de auto geparkeerd dat ik er gemakkelijk uit kan na het feestje (lief!). En mijn man heeft geen commentaren gegeven tijdens de rit terug, ik had dat op voorhand verteld, ik wilde geen ruzie. Dus uiteindelijk ging het vrij goed.

17-02-11

Mijlpaal - januari 2011

Mijn voornemens voor 2010 waren beginnen werken en mezelf bewijzen en succes behalen. Ik wilde ook graag een accident vrij jaar: een Cerebro Vasculair Accident vrij jaar natuurlijk maar ook een auto accident vrij jaar. Eindelijk mogen rijden en dus hopelijk geen ongevallen!

Ergens december 2010 heb ik een geparkeerde auto geraakt. Mijn auto had niet zoveel, de andere auto was wel een beetje beschadigd.

Ik was geparkeerd aan de sporthal. Het was donker en het regende heel hard, er waren veel auto’s die weg reden terug naar huis. Wij gingen ook naar huis, de kids hadden gesport en ik had gefitnessed dus nu wilden we de parking verlaten. Ik reed achteruit, om uit mijn parkingplaats te geraken. De achterruit was bedampt, het was vochtig, zweet en regen denk ik. Ik kon er niet tussen, een rij van auto’s die de parking wilden verlaten. De kinderen begonnen te zagen, mama, je kunt er toch tussen. Ja, ik was gestresseerd! Ik moest aan alles denken en mijn kids die maken ook nog lawaai. Ik moest mij concentreren, ik kon er tussen, snel, … oeps boem patat … ik had een geparkeerde auto geraakt. Ik heb een parkeersensor maar dat werkte precies soms niet.

Nu er was zoveel volk, van wie is die auto? Ik heb een papiertje tegen de ruitenwisser gestoken, het regende heel hard dus waarschijnlijk niet meer leesbaar.

Mijn man heeft aangifte gedaan bij de politie, alle papieren ingevuld en ik was opgelucht. Alles was recht gezet! Ik heb mijn man nodig!

vrouwen.jpg

Mijn voornemen was niet geslaagd. Nu parkeer ik nog minder graag. Ik parkeer ver van de auto’s en dan parkeren andere mensen dicht tegen mijn auto en dan moet ik eruit geraken. Een beetje paniek. Mijn zoon die zegt dan, allez mama, je rijdt niet met een vrachtwagen hoor, je bent er nog een meter vanaf.

Ach, ik kon vroeger ook niet goed parkeren, wel ooit eens tegen een paalje gereden, wel eens in de modder vastgezeten, … het was altijd iets met parkeren.

En ... dit stukje was zwaar werk, zinnen maken is moeilijk (ik heb nog steeds afasie). Google is mijn beste vriend! Ik ben altijd blij dat het resultaat vlot leesbaar is!

13-02-11

Mama kan niet tegen ...

(Een jaar geleden): Tijdends de therapie wilde mijn logopediste mij vergelijken met een gemiddelde 'lotgenoot'. De meeste mensen die een cva hadden gekregen zijn heel moe, ze kunnen niet tegen lawaai, kindergekibbel, warmte, zon, ... teveel prikkels ... een prikkelarme omgeving zou helpen. Ik vond dat ik niet moe was en ik had geen 'lawaai' problemen. Ik ben niet 'overgevoelig', het ging vrij goed, soms ben ik wel geïrriteerd als mijn kinderen veel lawaai maken, elkaar pesten, zitten giechelen, zo van die dingen dan ben ik boos en dan zeg ik, ga onozel doen in de tuin ofzo, ... iedereen heeft dat toch?

Toen mocht ik rijden ... in de auto maken mijn kinderen meer lawaai, ze giechelen en doen onozel. Ik zeg dat ze stil moeten zijn, ze mogen praten maar niet roepen. Ik word boos van dat lawaai!

Mijn kinderen vinden dat ik wel ben veranderd:

Mama kan niet tegen lawaai (Al dat gekibbel!).

Mama kan niet tegen warmte (De autoruit is snel beslagen en alleen warme lucht toevoer helpt maar dan voel ik mij slecht, het is te warm!). 

Mama kan niet tegen vuil, rommel (Mijn kinderen moeten zelf maar opruimen, ik ben geen slaaf!).

Mama kan niet tegen stress (Kinderen, doe verder, we gaan weg!).

Mama kan niet goed parkeren (Ik weet het!).

Ik voel me soms schuldiger omdat ik een klein beetje 'overreageer', denk ik, ...  een beetje 'overgevoelig' en 'prikkelbaar'. SORRY ...

06-02-11

Ik rij niet graag ... (1)

Ik rij niet graag met de auto. Ik rij niet graag voor mijn plezier, ik rij om mijn kinderen te transporteren en naar het werk te gaan. Misschien is het paradoxaal? Ik heb zo gehunkerd om te mogen rijden en ik rij niet graag. Schijnbaar tegenstrijdig maar een auto is vrijheid. Dus ik heb mijn auto nodig.

Ik parkeer niet graag, ik heb precies een beetje claustrofobie. Ik zoek een ruime parkeerplaats, waar ik gemakkelijk goed kan parkeren en er gemakkelijk terug uit kan. Ik rij soms teveel rondjes om een parking te vinden, de ene plaats is te klein (vind ik), parkeren tussen twee auto's doe ik niet (te veel schrik), achteruit rijden of parkeren doe ik ook niet graag. Dus ik parkeer waar er veel plaats is en dat is meestal niet dichtbij, dus ik moet een stukje wandelen. En ik denk dan, een stukje wandelen dat is goed voor mijn conditie ;-)

Mijn kinderen vinden dat mama niet goed kan parkeren en hun papa die kan heel goed parkeren. Hij vindt altijd wel een plaatsje en ook dichtbij en de kinderen moeten dan niet stappen.  De kids hebben papa liever!

Mannen komen van mars en vrouwen van venus?

Ik fiets met de kinderen naar de chiro, dat is maar een kilometer, bewegen is belangrijk ... En ik rij niet graag, dat zijn kleine straatjes naar de chiro, het is moeilijk om te parkeren, je kunt niet goed omkeren en het is dan juist druk want veel ouders brengen of halen de kinderen naar de chiro. Ook op school is het moeilijk om een parkeerplaats te vinden.

Als mijn man de kinderen naar de chiro brengt dan is het met de auto. Mijn man rijdt en parkeert feilloos. Op school ook, hij vindt altijd een plaats. En, ik vind hem soms te gemakzuchtig:  hij rijdt vlak naast de postbus, doet het raampje open en steekt de brief in de bus, heel gemakzuchtig! Hij parkeert soms waar het verboden is (en dat heb ik niet graag).