17-02-11

Mijlpaal - januari 2011

Mijn voornemens voor 2010 waren beginnen werken en mezelf bewijzen en succes behalen. Ik wilde ook graag een accident vrij jaar: een Cerebro Vasculair Accident vrij jaar natuurlijk maar ook een auto accident vrij jaar. Eindelijk mogen rijden en dus hopelijk geen ongevallen!

Ergens december 2010 heb ik een geparkeerde auto geraakt. Mijn auto had niet zoveel, de andere auto was wel een beetje beschadigd.

Ik was geparkeerd aan de sporthal. Het was donker en het regende heel hard, er waren veel auto’s die weg reden terug naar huis. Wij gingen ook naar huis, de kids hadden gesport en ik had gefitnessed dus nu wilden we de parking verlaten. Ik reed achteruit, om uit mijn parkingplaats te geraken. De achterruit was bedampt, het was vochtig, zweet en regen denk ik. Ik kon er niet tussen, een rij van auto’s die de parking wilden verlaten. De kinderen begonnen te zagen, mama, je kunt er toch tussen. Ja, ik was gestresseerd! Ik moest aan alles denken en mijn kids die maken ook nog lawaai. Ik moest mij concentreren, ik kon er tussen, snel, … oeps boem patat … ik had een geparkeerde auto geraakt. Ik heb een parkeersensor maar dat werkte precies soms niet.

Nu er was zoveel volk, van wie is die auto? Ik heb een papiertje tegen de ruitenwisser gestoken, het regende heel hard dus waarschijnlijk niet meer leesbaar.

Mijn man heeft aangifte gedaan bij de politie, alle papieren ingevuld en ik was opgelucht. Alles was recht gezet! Ik heb mijn man nodig!

vrouwen.jpg

Mijn voornemen was niet geslaagd. Nu parkeer ik nog minder graag. Ik parkeer ver van de auto’s en dan parkeren andere mensen dicht tegen mijn auto en dan moet ik eruit geraken. Een beetje paniek. Mijn zoon die zegt dan, allez mama, je rijdt niet met een vrachtwagen hoor, je bent er nog een meter vanaf.

Ach, ik kon vroeger ook niet goed parkeren, wel ooit eens tegen een paalje gereden, wel eens in de modder vastgezeten, … het was altijd iets met parkeren.

En ... dit stukje was zwaar werk, zinnen maken is moeilijk (ik heb nog steeds afasie). Google is mijn beste vriend! Ik ben altijd blij dat het resultaat vlot leesbaar is!

16-05-10

Multitasking

multitaskingTwee dingen tegelijk lukt me niet goed, na mij beroerte.

Ik kan niet lezen als ik een boterham of een snoepje eet. Ik moet ook hardop lezen anders begrijp ik het niet.

Als iemand aan het vertellen is en als ik mijn schoenen aan doe, dan kan ik het gesprek niet volgen.

Als ik werk op de computer en mijn collega begint te praten dan kan ik niet computeren en luisteren tegelijk.

Als ik autorij dan begrijp ik het nieuws op de radio niet.

Als ik boos ben of als ik stress heb dan kan ik niet goed praten, dan vind ik mijn woorden niet meer en mijn zinnen trekken op niks.

Taal is voor mij heel moeilijk, ik moet me echt hard concentreren. Ik heb nog moeite om een vergadering te volgen. Ik kijk niet graag naar een soap of een film op TV omdat ik niet goed kan volgen. Ik kan lezen maar ik moet stilletjes hardop lezen en af en toe moet ik de tekst herlezen omdat ik het niet direkt begrijp.

Mensen vinden dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen doen en mannen absoluut niet.  Enkele maanden geleden maakte mijn logopediste een grapje over multitasking, vermits ik niet kan 'multitasken' ben ik geen vrouw niet meer.  Nu ... Ik kan 'multitasken' hoor ... Ik kan veel dingen tegelijk doen, zoals eten koken terwijl ik groenten snij, vlees bakken terwijl ik de vaat uit de afwasmachine haal en de tafel opdek! Mijn kinderen kunnen maar één 'keukenactiviteit' tegelijk doen en ik kan veel dingen tegelijk doen! Ik kan autorijden terwijl ik een boterham opeet of wasgoed plooien terwijl ik snoep (en zo gezond is dat niet).

Dus ik kan wel multitasken! Maar in verband met taal kan ik inderdaad maar met één ding met volledige aandacht tergelijk doen.

20-11-09

Raadpleging Neurologie

Ik ging met de bus naar het ziekenhuis, ik had een afspraak voor de neurologische controle.

Ik moest een paar kleine testje doen, alles ging vrij goed, alleen kon ik geen zinnen herhalen. Ik vond het erg maar ik had het al door, dat lukte gewoon niet. Ik moest ook mijn schoenen uit doen, ze testen of ik mijn linker en rechter voeten verschillend voelde. Ik voelde mijn voeten maar met een electrische tril-machine deed het een beetje meer pijn aan ene voet dan de andere voet. Nadien moest ik mijn schoenen terug aan doen. De dokter begon vanalles te vertellen en ik had moeite om te volgen, ik kan geen twee dingen doen, namelijk schoenen aan doen en luisteren, misschien was dat ook een test.

Ik wilde graag werken, liefst 50% werken en een stuk van de mutualiteiten. Ik vertelde dat ik wel niet zeker ben of ik alles ga kunnen en misschien ga ik wel moe zijn op mijn werk. Ik wou ook pas beginnen vanaf januari, wegens mijn vakantiedagen en andere administratie. Ik vertelde wat ik allemaal wou zeggen en de neuroloog vond alles goed!

De neuroloog vertelde ook dat er een kleine kans is om nog een beroerte te kunnen krijgen, een hartoperatie zou helpen maar ze hebben weinig medische ervaringen. En ik dacht, nee ik wilde geen hartoperatie. 

Na de controle ging ik met de trein en de tram naar mijn werk. Ik ging naar de medische dienst om mijn ziekteattest af te geven en vertelde dat ik ga beginnen werken vanaf januari. Ik wipte ook binnen bij de Human Resources en dan ging ik ook bij een paar collega's bijpraten. Toen nam ik de tram en de trein terug naar huis. De trein had vertraging, daardoor heb ik de aansluiting op de volgende trein gemist en dus moest ik een uur wachten. Ik heb een frietje gekocht in de frituur. Mijn man belde mij omdat ik er nog niet was en hij wilde met een paar vrienden weg gaan en hij was prikkelbaar. Openbaar vervoer is niet altijd gemakkelijk met al die vertraging! Hij heeft mij dan gaan halen van het station en dan kon hij vertrekken en ik was dan weeral babysit!?

Deel van het doktersverslag

Intervalanamnese:

Patiënte stelt het relatief goed. Er is nog logopedie 4 uur per week, er lijkt nog steeds verbetering te zijn. Sommige stukken van boeken lezen. Ze heeft nog steeds problemen met het Nederlands, Engels ging initieel ook vlotter. Er is duidelijke vooruitgang in vergelijking met half juli. Ze merkt geen gevoelsverandering.

Klinisch neurologisch onderzoek:

Digit span 4 voorwaarts / 3 achterwaarts. Maanden opsommen 5 seconden voorwaarts, 16 seconde achterwaarts. Go-no-go-test normaal. Meander van Luria normaal. Herhalen van zinnen is verkeerd, zowel voor eenvoudige als moeilijke zinnen. Verkorte versie BNT 13/15 ('ijsblokjes-tang', en 'sluif' - nadien correctie). Licht minder fluente spontane spraak met af en toe woordvindingsmoeilijkheden.

Bespreking en besluit:

Patiënte stelt het heden goed, zij volgt nog steeds intensieve logopedie, met verbetering van de spraak.

We legden uit dat de oorzakelijke rol vanhet PFO* onzeker is, en een eventuele sluiting ook een onzeker effect zou hebben op het risico van recidief. Indien zij dit wenst, kan ze een afspraak maken bij een cardioloog om dit verder te bespreken. Voorlopig wenste ze af te wachten.

Ze stelt de vraag om Lipitor te verlagen. Een labo vandaag toont een gunstige situatie. Een verlaging naar 20 mg is zeker mogelijk, maar het medicament dient wel verder gezet te worden.

We verlengden de werkongeschiktheid tot 31/12/2009

*PFO = Patent Foramen Ovale, een soort 'hartafwijking', aanwezig bij ongeveer 20-30% van alle normale mensen.