03-06-12

The secret (2)

Ik dacht: ‘Mijn (linker) enkel doet pijn en mijn (rechter) knie ook, nee, een gips wil ik niet, ik had het vorig jaar al ervaren, dan heb je geen mobiliteit meer.’ ‘Nee ik wil geen dokter, de dokter zou misschien zeggen in de gips. Ik wil niet. Positief denken (boek ‘The Secret’), volgend week is alles terug inorde.’

Na een week ging het vrij goed, minder pijn, echter de blauwe plekken werden groter. Mijn kinderen en mijn man bleef zagen, ‘Ga toch naar de dokter’. Ik dus naar de dokter (ik moest) en hij zei dat het normaal is, het is inderdaad door de bloedverdunners met het vallen, het gaat nog blauwer worden, tot helemaal beneden, met tenen en al. De INR-meter* gaf 2.2 aan, dus prima, geen zorgen maken, verder 'Marcoumar' slikken. Hm …

Ik ben blij met de dokter, een dokter die ook ‘Marcoumar’ slikt, dezelfde ervaring, iemand die mij begrijpt.

* Marcoumar: INR moet tussen 2 en 3 zijn. Minder dan 2 dan is mijn bloed te dik (risico op trombose) - meer dan 3 dan is mijn bloed te dun (risico op bloeding).

01-06-12

The secret

bloggen,sport,parkeren,medicatie,boeken,ik-werkIk ben even gestopt met bloggen omdat ik misschien te negatief denk. Ik denk aan het boek ‘The Secret’, een beetje griezelig. Ga ik nog meer pech krijgen, na al dat pech? Daarom even pauze of een langere pauze …

Pech dus …

Vorige week deden we op het werk een ‘teambuilding’. Ik denk te negatief denk ik. Gaan ze misschien muurklimmen, dat durf ik niet. Of gaan ze aan speleologie doen, ik heb claustrofobie.

Eerst er naar toe rijden, wegenwerken, rondleiding, parkeren tussen de wegenwerken en de vrachtwagens en ik zag het al niet meer goed zitten. Ik haat parkeren.

En we gingen fietsen. Prima, dat gaat wel lukken. We moesten nog wachten voor de fietshelmen (voor de veiligheid!). Er was geen wc in de buurt, pfff… ik had mijn maandstonden en ik hoopte op geen bloedbad. Het was warm, er was bijna geen schaduw, ik kan niet goed tegen de zon, we kregen wel een flesje water (thanks!). Later vertrokken we, we fietsten even langs de openbare toiletten (oef). Op een bepaald moment was de helft van de groep de weg kwijt … Uiteindelijk was het een leuke fietstocht! En toen mochten we kano varen … Ik had gehoopt dat er een wc was voordat we gingen varen, nee dus. Ik had dan ook gehoopt dat we een waterdichte emmer (voor sleutels, portefeuille, gsm, medicijnen?, maandverband!,…) zouden krijgen maar dat kregen we niet. We mochten wel onze handtassen en rugzakken in een auto leggen. Het was plezant maar wel warm op de rivier. Na de boot, ging ik snel naar een wc (oef). En dan fietsten we verder en dan gingen we op restaurant (lekker!). Toen het gedaan was, wandelden we terug naar de parking tussen de wegenwerken. En op zo’n voetgangerswegje tussen de wegenwerken ben ik gestruikeld op een steen ofzo?, mijn linker enkel geblesseerd en op mijn rechter knie gevallen. Auw, ... Uiteindelijk valt het allemaal nog wel mee … Ik moest het zeker ervaren, denk ik? Met die bloedverdunners is heel mijn onderbeen en voet bont en blauw. De knie doet wel pijn maar de rest doet geen pijn en toch zoveel blauwe plekken. Raar.

Misschien denk ik echt negatief?

10-05-12

Bijna iedereen heeft wel eens hoofdpijn. Migraine misschien?

Ik heb zelden hoofdpijn, in de grote vakantie in 2011 heb ik een paar keer hevige hoofdpijn-aanvallen gehad. Symptonen waren hoofdpijn, misselijk zijn, veel geeuwen, … Wat hielp was aspirine, frisse lucht (buiten in de schaduw) en rusten (slapen) en daarna bewegen (bloedcirculatie bevorderen)…

Na de vakantie vertelde ik het aan de dokter (mijn vroegere dokter), en de dokter zei, ‘Nee, aspirine mag niet, je hebt al bloedverdunningsmedicatie, je kan een bloeding krijgen’ … Een paar weken later, kreeg ik een hartinfarct, ik had te weinig bloedverdunningsmedicatie, vanaf dan was het Marcoumar en ook Asaflow …

Heftige hoofdpijn, Ik denk niet dat het een migraine-aanval is, ik denk gewoon een soort voorbode (mini mini TIA’s ofzo). Gisteren was ook zo eentje, denk ik, en zonder hoofdpijn. De dokter kan niet veel meer medicatie voorschrijven … de ‘strafste’ medicatie heb ik al momenteel. Dus, ik hoop op het nooit meer te krijgen.

Een beetje akelig ...

De dokter ...

Ik reed naar de dokter voor een maandelijkse afspraak. Ik voelde me ineens raar, ik ben aan de kant van de weg gestopt, precies of ik niet meer kon denken, handrem aan, ik had het warm, hoe kan ik die verwarming uitdoen, ik heb frisse lucht nodig, airco aan… een paar minuten later voelde ik me beter en ben ik verder gereden. Ik vond het angstig, precies een TIA gekregen? Of heb ik gewoon teveel verbeelding? Of gewoon schrik van de dokter?

De dokter heeft mijn bloeddruk genomen, 12 op 8 dus goed. De INR-meter* gaf 2.8 aan, ook prima. Ik heb mijn dokter verteld van dan ‘raar gevoel’, hij dacht misschien ook wel een TIA (voorbijgaande aanval van tekort aan zuurstof in de hersenen), en/of een spasme (kramp) van bloedvaten in de hersenen. Hm … De dokter adviseerde om veel te bewegen (wandelen, fietsen, zwemmen, …) en een (beetje) vermageren. Inderdaad denk ik…

Na de dokter wilde ik naar de winkel maar ik was een beetje moe, ik bleef geeuwen**.Thuis ben ik een uurtje gaan slapen en ik voelde me al beter.

---

*Een INR-meter is een ‘vingerprik’ apparaat waarmee mensen met risico op trombose die antistollingsmedicijnen slikken de INR-waarde in hun bloed kunnen meten.

INR staat voor International Normalized Ratio, een maat voor de stollingstijd van bloed.

Ik slik Marcoumar, INR moet tussen 2 en 3 zijn. Minder dan 2 dan is mijn bloed te dik (risico op trombose) - meer dan 3 dan is mijn bloed te dun (risico op bloeding).

---

**Een mens gaat geeuwen als er te weinig zuurstof in zijn bloed zit. Dit wordt door de hersenen gesignaleerd en vervolgens wordt de gaapreflex geactiveerd. Tijdens het geeuwen haal je diep adem. Zo komt er ineens een flinke hoeveelheid zuurstof in je longen en vervolgens in je bloed.

07-04-12

Als ik niet krijg wat ik wil dan …

Ik had een afspraak bij de dokter, maandelijkse bloedcontrole voor marcoumar. Het is op afspraak dus normaal had ik gehoopt dat ik niet veel moest wachten. Maar de consultatie van de patiënt voor mij bleef maar duren … 40 minuten zat ik ongeduldig te wachten. Toen mocht ik binnen en ik had geen tijd meer want ik moest twee mensen gaan halen. Bloedprikken lukte niet en ik had echt geen tijd meer voor een tweede prik … ik ben in tranen ‘weggelopen’. De dokter was bits en ze zei dat ik niet moest betalen, ik denk dat ze zich schuldig voelde maar ook boos was.

In de auto kreeg ik een telefoon dat ze aan het wachten zijn, ‘yes I know’ (boos), er waren wegenwerken, er was markt, veel verkeer en …

Thuis na het avontuur begon ik te wenen, mijn grens was er echt over …

Ik weet dat ik emotioneel en impulsief reageer, ik schaam me, maar ik ben wie ik ben na mijn beroerte (sorry dus). Ik wil niet meer naar die huisarts. Ik krijg niet wat ik wil, er is al teveel gebeurd.

Ik heb gebeld naar een andere dokter, hij heeft zo’n vingerprik machine. Ik ben geweest en het was een aangename dokter, ik heb mijn ziekte-verhaal verteld. Met een eenvoudige vingerprik werd mijn bloed gemeten en besproken. Die dokter neemt ook Marcoumar. Een lotgenoot of zoiets!

Ik ben nogal gewoontegetrouw, ik ben een beetje vijandig tegenover veranderingen. Misschien was het nodig?!

29-02-12

Hartkloppingen

Vandaag naar de dokter: mijn bloed controleren en ik moet voorschriften voor mijn medicijnen hebben want ze zijn bijna op. Ik zat dus in de wachtkamer en ik bladderde in een 'Goed Gevoel' van september 2011 ... een artikel over Hartkloppingen ... ik las dit artikel, heel duidelijk, en ik wou graag het tijdschriftje binnensmokkelen maar dat mag natuurlijk niet. Ik kon het aan de dokter vragen maar ik durfde niet ... Terug thuis eens op internet zoeken en daar is het (thanks internet!):

http://www.goedgevoel.be/gg/nl/105/Gezondheid/article/det...

Hartkloppingen en hartoverslagen (af en toe een extra slag) is meestal niet gevaarlijk, dus je moet niet ongerust worden. Als je hartritme niet regelmatig is dan zeker wel naar de dokter gaan ...

Ik ben zelf wel een beetje ongerust, vermits ik zelf twee keer serieus een accident heb gehad (hersen- en hartinfarct).

Die ongerust is verminderd, de kinesist heeft meer info over hartkloppingen gegeven en de cardioloog ook. Als ik fitness dan gaat de hartslagmeter soms op tilt. Ineens 50 of meer slagen extra (van 125 maar 180) ... de cardioloog weet dan niet wat er met mij was gebeurd, het kan onschuldig zijn (hartoverslagen, ...) of het kan echt een ritmestoornis (zoals voorkamerfibrillatie) zijn. Het best is om een hartfilmpje te maken maar natuurlijk dat gaat niet in het fitnesscentrum. Ik kan de hartmonitor opnieuw laten implanteren (no way voor mij). Ik word met medicatie behandeld (vnl bloedverdunning) dus normaal gezien als ik toch voorkamerfibrillatie heb dan gaat mijn hart geen bloedklonters maken en dus ga ik geen infarct krijgen. Dus ik ben niet meer ongerust ...

17-01-12

Cardiologie

Na de fietsproef (goede resultaten, alleen mijn lichaamsgewicht was hoger Onbeslist) had ik een afspraak met de cardioloog.

Ik wil geen hartmonitor implanteren. De cardioloog wist het al, waarschijnlijk was er wel een vorm van communicatie tussen de kinesisten, de psychologe en de cardioloog.

‘Heb je pijn of hartkloppingen of?’ zei de cardioloog. Ik heb geen pijn meer, ik heb soms wel hartkloppingen ‘s nachts. Vroeger na mijn hartinfarct voelde ik het niet en nu voel ik het soms, mijn hart gaat precies sneller.

‘Welke medicijnen momemteel, is er iets veranderd?’ zei de cardioloog.

Ik gebruik nog steeds Marcoumar, … De cardioloog zei dat er nu naast Pradaxa een nieuw bloedverdunner (zonder bloedprikken) op de markt is. Ik zei dat ik bij Marcoumar blijf: het gaat vrij goed, ik wil graag af en toe wel een bloedcontrole krijgen (dat stelt mij gerust) en ik moet maar weining innemen (een half of een kwart pilletje Marcoumar per dag) want sommige hebben veel meer nodig.

Ik heb een maand geen ‘coversyl’ meer genomen, nu neem ik het terug. De cardioloog zei 'Als je toch minder pillen wilt nemen dan geen emconcor maar wel coversyl.' Het ‘mocht’ maar het is beter toch alle twee te nemen, zei hij. Ik zou graag al die pillen weggooien …

Ik vroeg ‘Als ik ‘VKF’ heb moet ik altijd ‘bloedverdunningspillen’ nemen of zijn er andere mogelijkheden?' (Gewoon nog eens nadenken of ik een hartmonitor wil of niet). Nu zei hij '‘ablatie’ zou kunnen helpen en dan geen bloedverdunning meer'. Ik kreeg een raar gevoel. Wat als ik ‘VKF’ en ‘PFO’ alle beide heb? Wat als ‘ablatie’ niet werkt? Hij antwoordde niet echt. Het is blijkbaar voor mezelf moeilijk te bewijzen wat ik juist heb, heb ik VKF? Het resultaten van de holtermonitoringen en hartmonitor (tijdens een maand) toonden geen relevante afwijkingen. Het lijkt dan ook moeilijk om te bewijzen dat ‘ablatie’ werkt? Zeker als je het maar af en toe hebt …?

Op internet ‘ablatie’ http://www.hartwijzer.nl/Ablatie.php :‘Na afloop van de ablatie wordt getest of de hartritmestoornis is verdwenen. Dat kan door medicijnen toe te dienen die de hartritmestoornis opwekken en te kijken wat er gebeurt.’

Hmmm … dubbelgevoel.

En verder … 'De kans op succes bij een ablatie is vrij groot. Complicaties doen zich zelden voor. Heel soms raakt het prikkelgeleidingsysteem beschadigd en moet er een pacemaker worden geïmplanteerd.'

Hmmm …

Ik besef dat ik heel mijn leven bloedverdunningspillen zal moeten blijven nemen.

Woordenschat:

Voorkamerfibrillatie (VKF) = Boezemfibrilleren of atriumfibrilleren is een hartritmestoornis waarbij de boezems (atria) van het hart niet meer zoals normaal samentrekken na een ontlading van de sinusknoop maar veel te snel en onregelmatig samentrekken. Het hart blijft wel een groot deel van de vitale pompfunctie behouden omdat de kamers nog wel effectief werken, maar in een onregelmatig ritme.

Patent Foramen Ovale (PFO)= is de open verbinding tussen de linker- en rechterboezem van het hart zoals die aanwezig is in de foetale bloedsomloop; de kleine bloedsomloop (van en naar de longen) en de grote bloedsomloop van en naar de rest van het lichaam zijn nog niet gescheiden. In principe sluit het foramen ovale vlak na de geboorte.