16-12-12

Begrip voor elkaar hebben

Ik doe vrij veel routine werk. Sommige vinden dat saai. Beu werk noemen ze het. Op mijn werk zijn er mogelijkheden om een interim te huren, het beu werk door een interim laten doen. En ondertussen heb je dan meer tijd om meetings te doen of nieuwe plannen te maken of …

Een collega zei tegen mij dat ik de interim moet gebruiken. Ik antwoordde dat ik mijn werk zelf wil doen, al het beu werk inclusief. Zij antwoordde 'Maar meisje, stop gewoon met dat beu werk anders kun je nooit verder groeien of misschien word je wel ontslagen, ….'. Ze gaf mij een goede raad en ik volg de raad niet. Het werd een woordwisseling en zij raakte mij met woorden en ik was boos.

Weet je, bij mij doet dat pijn. Dat is geen goede raad, misschien is het wel een goede raad voor mensen die vlot kunnen communiceren. Zij heeft geen begrip meer voor mij. Geen inlevingsvermogen ...? Misschien vindt zij dat ik geen afasie meer heb. Ik ben wel vrij goed hersteld maar nog niet helemaal. Ik heb nog mijn problemen. En dan nog, iedereen is anders ...

Andere collega’s zien mij wel als een goede werknemer. Collega’s kunnen elkaar aanvullen, mensen hebben unieke eigenschappen en ik heb/kan ook wel iets.

01-06-12

The secret

bloggen,sport,parkeren,medicatie,boeken,ik-werkIk ben even gestopt met bloggen omdat ik misschien te negatief denk. Ik denk aan het boek ‘The Secret’, een beetje griezelig. Ga ik nog meer pech krijgen, na al dat pech? Daarom even pauze of een langere pauze …

Pech dus …

Vorige week deden we op het werk een ‘teambuilding’. Ik denk te negatief denk ik. Gaan ze misschien muurklimmen, dat durf ik niet. Of gaan ze aan speleologie doen, ik heb claustrofobie.

Eerst er naar toe rijden, wegenwerken, rondleiding, parkeren tussen de wegenwerken en de vrachtwagens en ik zag het al niet meer goed zitten. Ik haat parkeren.

En we gingen fietsen. Prima, dat gaat wel lukken. We moesten nog wachten voor de fietshelmen (voor de veiligheid!). Er was geen wc in de buurt, pfff… ik had mijn maandstonden en ik hoopte op geen bloedbad. Het was warm, er was bijna geen schaduw, ik kan niet goed tegen de zon, we kregen wel een flesje water (thanks!). Later vertrokken we, we fietsten even langs de openbare toiletten (oef). Op een bepaald moment was de helft van de groep de weg kwijt … Uiteindelijk was het een leuke fietstocht! En toen mochten we kano varen … Ik had gehoopt dat er een wc was voordat we gingen varen, nee dus. Ik had dan ook gehoopt dat we een waterdichte emmer (voor sleutels, portefeuille, gsm, medicijnen?, maandverband!,…) zouden krijgen maar dat kregen we niet. We mochten wel onze handtassen en rugzakken in een auto leggen. Het was plezant maar wel warm op de rivier. Na de boot, ging ik snel naar een wc (oef). En dan fietsten we verder en dan gingen we op restaurant (lekker!). Toen het gedaan was, wandelden we terug naar de parking tussen de wegenwerken. En op zo’n voetgangerswegje tussen de wegenwerken ben ik gestruikeld op een steen ofzo?, mijn linker enkel geblesseerd en op mijn rechter knie gevallen. Auw, ... Uiteindelijk valt het allemaal nog wel mee … Ik moest het zeker ervaren, denk ik? Met die bloedverdunners is heel mijn onderbeen en voet bont en blauw. De knie doet wel pijn maar de rest doet geen pijn en toch zoveel blauwe plekken. Raar.

Misschien denk ik echt negatief?

31-03-12

Mijn werk

Mensen vragen of ik nu werk en hoeveel. Ik werk nu zoals vroeger 80%. Het gaat vrij goed. Ik heb minder projecten en minder stress.  Ik heb er een beetje voor gezorgd. Andere mensen krijgen mijn projecten en dus krijgen zij nieuwe kansen, mogelijkheden om te groeien, nieuwe dingen te leren. Ik ben best jaloers maar ik moet voor mezelf zorgen, teveel stress is niet goed voor mij, denk ik … ik wil niet opnieuw iets krijgen.

Gepost in Vandaag | Commentaren (1) | Tags: ik-werk, stress

24-02-12

Beu dag ...

Mijn kuisvrouw die kon niet vandaag dus … I will have to do it … morgen ofzo?

Mijn man heeft verlof genomen en hij gaat met de kids op uitstap. En ik mag niet mee?

Op het werk gaat het niet goed, ik werk 40% (vermits ik nog ziek ben) en het is momenteel druk druk druk. Druk is dus overuren maken of me slecht voelen dat ik niet heb geantwoord … infeite alle twee. Stress dus!!!

De mensen waar ik mee moet werken zijn ofwel ‘lief’: ‘Ben jij nog aan het werken? Ik antwoord dan ‘Ik ben bijna weg hoor maar het is moeilijk te stoppen en mijn ogen dicht te doen en niet meer antwoorden ... het is allemaal urgent’. Ofwel ‘niet lief’’ Ze vragen iets en gisteren moest ik al geantwoord hebben.

Mijn werk is vragen antwoorden (een soort helpdesk of support). De gemakkelijke vragen kan ik snel oplossen maar van andere vragen moet ik berekening maken of het opzoeken... ik moet nog zinnen maken van de informatie en in het Engels (het is moeilijk voor mij, ik heb afasie).

Ik heb weinig keuze om halftijds te werken, het mag van de baas maar ik krijg het werk niet gedaan … dus? Dan ga ik terug 80% werken en ervoor betaald worden.

Het gaat niet 'halftijds werken' want daar krijg je stress van! Of moet ik ander werk zoeken? Of niet meer werken?

---

Vandaag 2 uren overuren gemaakt (5,5 u want ik moest maar 3,5 u werken), geen kinderen om mee te praten want ze zijn op uitstap, geen zin om te stofzuigen (mijn man kan het morgen misschien doen?), geen zin om een boek te lezen ... Beu dag dus. Wat ik wel graag doe ... snoepen (dikker worden) en bloggen.  Eten uit frustratie en frustratie afschrijven. Dat ben ik?

26-12-11

Werkhervatting

Joepie, weer aan het werk!?

Op internet ... De meeste mensen pakken hun werk na een hartaanval binnen één tot drie maanden weer op. Uiteraard verschilt dit per patiënt en het kan ook weleens langer duren. Zittend werk kan vaak binnen 6 weken al weer gedaan worden.

Awel, ... het is nu al 3 maanden dat ik ‘ziekteverlof’ heb dus het is tijd om te beginnen werken. Dat vind ik! Ik wil halftijds werken en verder blijven revalideren.

Mijn logopediste vroeg ‘Waarom werk je nog niet?’ Hmm ... mijn collega’s willen niet dat ik al werk. En ik heb ook schrik om terug ‘te veel’ te werken en daarom wil ik halftijds werken. Ik hoop dat het helpt ... minder stress?!

Mijn psychologe zei dat de meeste pas beginnen te werken na de hartrevalidatie ... dus een 20-tal weken na je hartinfarct: eerst word je op de wachtlijst gezet voor een fietsproef en dan begin je te revalideren (15 weken - 2 of 3x sessies per week). Mijn psychologe vond dat ik beter nog niet begin te werken, even wachten tot je helemaal gerevalideerd bent. Hmm ...

Ik was aan het papierwerk begonnen, het meeste is inorde, ik heb een toelating om het werk deeltijds te hervatten: het mag van mijn baas, mijn huisarts en de adviserende geneesheer van de mutualiteit. Ik moest nog wel met de bedrijfarts praten, het was moeilijk om een afspraak te krijgen maar uiteindelijk heb ik het gekregen. De bedrijfsarts vroeg ‘Wil je echt al beginnen werken?’ Zij vond dat het misschien te zwaar is: halftijds werken, daarna nog revalideren, stress in het verkeer, het huishouden, ... Ik antwoordde ‘Ik wil graag werken, of ik voel me schuldig als ik niet werk want ik voel me niet ziek.’ Na veel discussies was ze akkoord en ik mag beginnen werken!

Ik vond het wel aangenaam, leuke gedachtewisseling, ze geven mij aandacht, ze hebben inlevingsvermogen, ze proberen in te schatten of het mij gaat lukken. Ik heb meer slaap nodig maar voor de rest gaat het vrij goed!?

Wil ik graag werken? Echt? Na mijn cva moest ik echt werken, ik wilde heel graag, ik wilde echt beter worden, het is ‘revalideren’ om te leren communiceren. Na mijn hartinfarct wil ik niet echt ‘graag’ werken. Het moet wel vind ik, ik ben niet graag een profiteur. Vandaar ...

22-12-11

Bijzondere mensen

Ik wil wel schrijven maar ik ben te moe.

Normaal schrijf ik als de kids gaan slapen. Overdag heb ik wel energie maar ' s avonds niet meer. Ik denk dat ik meer slaap nodig heb sinds mijn hartinfarct. Binnenkort ga ik beginnen werken en dan ga ik echt geen tijd meer hebben om te bloggen?!

We zullen wel zien ...

Ik wil nog schrijven over recente gebeurtenissen ... een gezellige contactdag met lieve lotgenoten, een gesprek met een lieve psychologe en een gesprek met een lieve bedrijfsarts en ... Wat is lief?  Ze voelen mee, empathie dus! De laatste weken kwam ik alleen maar lieve mensen tegen. I feel good! Blij dat er veel lieve mensen zijn!

22-11-11

Ik ben op mijn werk geweest

Ik zit precies in een nachtmerries, ik denk precies dat het niet echt was. Zo’n beroerte en dan nog een hartinfarct. Ik voel me vrij goed en dan voel ik me schuldig, precies of ik een comediante ben, maar het is echt waar.

Ik ben op mijn werk geweest. Had schrik om de collega’s te ontmoeten en het viel goed mee! Ik kreeg een knuffel van mijn baas! Infeite heb ik wel een lieve baas, precies! Ooit vroeg ik om halftijds te werken omdat ik geen kans meer kreeg om gepromoveerd te worden vermits ik afasie heb, en hij wilde niet, we hebben teveel werk en ik moest nog harder werken. Nu, na mijn hartinfarct mag ik halftijds werken, zei mijn baas. Ondertussen hebben ze een paar nieuwe mensen aangenomen en ook een paar interimers. Het is wel goed dat ze eindelijk zien dat we teveel werk hebben. En hopelijk hebben we dan geen slachtoffers meer?

Iedereen zei dat ik er goed uitzag. Ja, ik heb minder stress want ik moet niet werken! Ik blijf minder op de computer plakken, ik beweeg meer en ik doe af en toe iets anders, zoals de zolder opruimen. Grapje, de zolder heb ik niet opgeruimd maar toch wel de badkamerkastjes, een keer onder de zetel gedweild en zo van die dingen. Verven e.a. ben ik nog niet aan begonnen, ik ben wel gemakkelijker moe dan vroeger, tja, een hartinfarct heeft zijn nadelen. Het voordeel is dat je ziekteverlof krijgt. Ach, ik lach met mezelf.

We praatten tegen elkaar op het werk over stress, niet alleen over het werk maar ook over thuis. Veel mama’s en papa’s beginnen zich langzaam maar zeker taxi-chauffeur te voelen, al die hobbies van de kinderen, en, die mama’s en papa’s die doen dat uit liefde voor hun kinderen. Ze bepalen geen grenzen meer. Hm … iemand schreef naar mij: ‘Hopelijk ga je niet te ver over je grens!!!’ Hm, … Veel collega’s hebben geen grenzen en nog geen problemen gehad … dus ze doen verder. En ik? Ik moet … ik moet … misschien iets veranderen en ik heb het daar moeilijk mee. ‘Een ezel stoot zich geen tweede keer’, ach ...ik haat dat spreekwoord! Stress .. bij mij is het misschien chronisch?

En dan paperassen … ik wil graag beginnen werken. Of misschien ook niet. Ik kan wel werken, ik voel me niet ziek. Maar iedereen zegt dat ik nog eventjes verder ziek moet zijn en een beetje genieten. En ik voel me daar schuldig bij. Als ik me niet ziek voel dan moet ik werken. Zo ben ik?! Ik ga dus beginnen werken, halftijds dan kan ik de revalidatie verder volgen. Het is weer veel administratie papieren : Activiteit tijdens arbeidsongeschiktheid … pfff, al die paperassen daar word je moe van, het is gewoon ook veel gedoe en iedereen moet akkoord zijn. En  iedereen is dan de bedrijfsdokter, mijn huisarts, mijn cardioloog, mijn baas, de human resources, de mutualiteit en misschien nog iemand anders. Als ik terug gezond ben, dus niet meer ziek ben, dus arbeidsgeschikt ben … wil ik echt (een grote tijd) halftijds werken … ik weet nog niet juist wat ik ga doen … tijdskrediet misschien? Ha, nog meer paperassen dus!? Als mijn kinderen groot zijn (zelf een auto hebben?) wil ik misschien daarna terug voltijds werken?

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende