29-02-12

Hartkloppingen

Vandaag naar de dokter: mijn bloed controleren en ik moet voorschriften voor mijn medicijnen hebben want ze zijn bijna op. Ik zat dus in de wachtkamer en ik bladderde in een 'Goed Gevoel' van september 2011 ... een artikel over Hartkloppingen ... ik las dit artikel, heel duidelijk, en ik wou graag het tijdschriftje binnensmokkelen maar dat mag natuurlijk niet. Ik kon het aan de dokter vragen maar ik durfde niet ... Terug thuis eens op internet zoeken en daar is het (thanks internet!):

http://www.goedgevoel.be/gg/nl/105/Gezondheid/article/det...

Hartkloppingen en hartoverslagen (af en toe een extra slag) is meestal niet gevaarlijk, dus je moet niet ongerust worden. Als je hartritme niet regelmatig is dan zeker wel naar de dokter gaan ...

Ik ben zelf wel een beetje ongerust, vermits ik zelf twee keer serieus een accident heb gehad (hersen- en hartinfarct).

Die ongerust is verminderd, de kinesist heeft meer info over hartkloppingen gegeven en de cardioloog ook. Als ik fitness dan gaat de hartslagmeter soms op tilt. Ineens 50 of meer slagen extra (van 125 maar 180) ... de cardioloog weet dan niet wat er met mij was gebeurd, het kan onschuldig zijn (hartoverslagen, ...) of het kan echt een ritmestoornis (zoals voorkamerfibrillatie) zijn. Het best is om een hartfilmpje te maken maar natuurlijk dat gaat niet in het fitnesscentrum. Ik kan de hartmonitor opnieuw laten implanteren (no way voor mij). Ik word met medicatie behandeld (vnl bloedverdunning) dus normaal gezien als ik toch voorkamerfibrillatie heb dan gaat mijn hart geen bloedklonters maken en dus ga ik geen infarct krijgen. Dus ik ben niet meer ongerust ...

21-02-12

Hartrevalidatie is gedaan …

De laatste fietstest gedaan (prima resultaat), nog een keer gepraat met de psychologe, evaluatiegesprek gehad met de kinesiste, naar de cardioloog geweest, afscheid genomen … Ik ga ‘het’ missen! Bedankt voor de goede zorgen! Bedankt lotgenoten!

Een nieuw begin?

Blij dat het gedaan is maar toch heb ik een raar gevoel ... hopelijk zie ik sommige mensen nog eens een keer op een andere plaats (geen ziekenhuis dus)!

Groetjes,

Afa xxx

17-01-12

Cardiologie

Na de fietsproef (goede resultaten, alleen mijn lichaamsgewicht was hoger Onbeslist) had ik een afspraak met de cardioloog.

Ik wil geen hartmonitor implanteren. De cardioloog wist het al, waarschijnlijk was er wel een vorm van communicatie tussen de kinesisten, de psychologe en de cardioloog.

‘Heb je pijn of hartkloppingen of?’ zei de cardioloog. Ik heb geen pijn meer, ik heb soms wel hartkloppingen ‘s nachts. Vroeger na mijn hartinfarct voelde ik het niet en nu voel ik het soms, mijn hart gaat precies sneller.

‘Welke medicijnen momemteel, is er iets veranderd?’ zei de cardioloog.

Ik gebruik nog steeds Marcoumar, … De cardioloog zei dat er nu naast Pradaxa een nieuw bloedverdunner (zonder bloedprikken) op de markt is. Ik zei dat ik bij Marcoumar blijf: het gaat vrij goed, ik wil graag af en toe wel een bloedcontrole krijgen (dat stelt mij gerust) en ik moet maar weining innemen (een half of een kwart pilletje Marcoumar per dag) want sommige hebben veel meer nodig.

Ik heb een maand geen ‘coversyl’ meer genomen, nu neem ik het terug. De cardioloog zei 'Als je toch minder pillen wilt nemen dan geen emconcor maar wel coversyl.' Het ‘mocht’ maar het is beter toch alle twee te nemen, zei hij. Ik zou graag al die pillen weggooien …

Ik vroeg ‘Als ik ‘VKF’ heb moet ik altijd ‘bloedverdunningspillen’ nemen of zijn er andere mogelijkheden?' (Gewoon nog eens nadenken of ik een hartmonitor wil of niet). Nu zei hij '‘ablatie’ zou kunnen helpen en dan geen bloedverdunning meer'. Ik kreeg een raar gevoel. Wat als ik ‘VKF’ en ‘PFO’ alle beide heb? Wat als ‘ablatie’ niet werkt? Hij antwoordde niet echt. Het is blijkbaar voor mezelf moeilijk te bewijzen wat ik juist heb, heb ik VKF? Het resultaten van de holtermonitoringen en hartmonitor (tijdens een maand) toonden geen relevante afwijkingen. Het lijkt dan ook moeilijk om te bewijzen dat ‘ablatie’ werkt? Zeker als je het maar af en toe hebt …?

Op internet ‘ablatie’ http://www.hartwijzer.nl/Ablatie.php :‘Na afloop van de ablatie wordt getest of de hartritmestoornis is verdwenen. Dat kan door medicijnen toe te dienen die de hartritmestoornis opwekken en te kijken wat er gebeurt.’

Hmmm … dubbelgevoel.

En verder … 'De kans op succes bij een ablatie is vrij groot. Complicaties doen zich zelden voor. Heel soms raakt het prikkelgeleidingsysteem beschadigd en moet er een pacemaker worden geïmplanteerd.'

Hmmm …

Ik besef dat ik heel mijn leven bloedverdunningspillen zal moeten blijven nemen.

Woordenschat:

Voorkamerfibrillatie (VKF) = Boezemfibrilleren of atriumfibrilleren is een hartritmestoornis waarbij de boezems (atria) van het hart niet meer zoals normaal samentrekken na een ontlading van de sinusknoop maar veel te snel en onregelmatig samentrekken. Het hart blijft wel een groot deel van de vitale pompfunctie behouden omdat de kamers nog wel effectief werken, maar in een onregelmatig ritme.

Patent Foramen Ovale (PFO)= is de open verbinding tussen de linker- en rechterboezem van het hart zoals die aanwezig is in de foetale bloedsomloop; de kleine bloedsomloop (van en naar de longen) en de grote bloedsomloop van en naar de rest van het lichaam zijn nog niet gescheiden. In principe sluit het foramen ovale vlak na de geboorte.

30-12-11

Goede voornemens voor 2012

Mijn voornemen is kilo's kwijt raken. (Bewegen doe ik al).

Op internet: Goede voornemens zijn zinloos, de meesten houden hun dieet slechts twee dagen vol. Hm??? Ik dus misschien ook?

Elke dag denk ik, ik zou moeten vermageren. Ik ben een tijdje geleden een dieet-blog begonnen, ik heb het 'morgen-mischien' genoemd. Het gaat niet zo goed, ik word dikker en dikker.

Teveel willen doen ... beginnen werken, verder (hart)revalideren, vermageren, .... Ik kan niet alles doen: ik ga met deze blog (ik-na-cva) stoppen. Ik deed het wel graag hoor, maar het is wel een energievreter: ik schrijf niet zo 'vlot', ik moet er echt tijd voor maken, de juiste woorden vinden en zinnen maken (Yes, I do have aphasia).

Heeft deze blog geholpen? Voor mezelf wel, ik heb beter leren schrijven! Lotgenoten of familie van lotgenoten of studenten die hebben er misschien iets aan gehad?

Dus lieve mensen, ik ben dingen aan het doen die beter voor mijn gezondheid zijn dan bloggen!

Ik wens jullie de beste wensen voor 2012 en heel belangrijk een goede gezondheid!

Liefs,

Afa

26-12-11

Werkhervatting

Joepie, weer aan het werk!?

Op internet ... De meeste mensen pakken hun werk na een hartaanval binnen één tot drie maanden weer op. Uiteraard verschilt dit per patiënt en het kan ook weleens langer duren. Zittend werk kan vaak binnen 6 weken al weer gedaan worden.

Awel, ... het is nu al 3 maanden dat ik ‘ziekteverlof’ heb dus het is tijd om te beginnen werken. Dat vind ik! Ik wil halftijds werken en verder blijven revalideren.

Mijn logopediste vroeg ‘Waarom werk je nog niet?’ Hmm ... mijn collega’s willen niet dat ik al werk. En ik heb ook schrik om terug ‘te veel’ te werken en daarom wil ik halftijds werken. Ik hoop dat het helpt ... minder stress?!

Mijn psychologe zei dat de meeste pas beginnen te werken na de hartrevalidatie ... dus een 20-tal weken na je hartinfarct: eerst word je op de wachtlijst gezet voor een fietsproef en dan begin je te revalideren (15 weken - 2 of 3x sessies per week). Mijn psychologe vond dat ik beter nog niet begin te werken, even wachten tot je helemaal gerevalideerd bent. Hmm ...

Ik was aan het papierwerk begonnen, het meeste is inorde, ik heb een toelating om het werk deeltijds te hervatten: het mag van mijn baas, mijn huisarts en de adviserende geneesheer van de mutualiteit. Ik moest nog wel met de bedrijfarts praten, het was moeilijk om een afspraak te krijgen maar uiteindelijk heb ik het gekregen. De bedrijfsarts vroeg ‘Wil je echt al beginnen werken?’ Zij vond dat het misschien te zwaar is: halftijds werken, daarna nog revalideren, stress in het verkeer, het huishouden, ... Ik antwoordde ‘Ik wil graag werken, of ik voel me schuldig als ik niet werk want ik voel me niet ziek.’ Na veel discussies was ze akkoord en ik mag beginnen werken!

Ik vond het wel aangenaam, leuke gedachtewisseling, ze geven mij aandacht, ze hebben inlevingsvermogen, ze proberen in te schatten of het mij gaat lukken. Ik heb meer slaap nodig maar voor de rest gaat het vrij goed!?

Wil ik graag werken? Echt? Na mijn cva moest ik echt werken, ik wilde heel graag, ik wilde echt beter worden, het is ‘revalideren’ om te leren communiceren. Na mijn hartinfarct wil ik niet echt ‘graag’ werken. Het moet wel vind ik, ik ben niet graag een profiteur. Vandaar ...

07-12-11

Groepsgesprek: Met een hartziekte valt best te leven

Ik volg hartrevalidatie. Naast oefeningen (infeite je conditie opbouwen) zijn er ook voorlichting en verwerking sessies.

Gisteren mochten we eens een keertje niet oefen maar we mochten naar een groepsgesprek. Ik kwam maar, ik voelde mij er niet goed bij. Voor mij is er een generatiekloof, gemiddeld zijn de lotgenoten 75 jaar, het zijn oma’s en opa’s die op pensioen zijn. Ik ben mama en moet bijna beginnen werken.

Eerst was het intro, hun naam en hun problemen (vooral vernauwde kransslagader met overbruggingen of stents, en/of hartklepoperaties). Ik heb een hartinfarct gekregen maar ik weet niet goed waarom.

Dan was het over ‘aanvaarden’, dat je ‘hart’-ziek bent. Iemand vond dat je niet mag piekeren, aanvaard je probleem en doe verder of je wordt er zot van. En ik … werd boos. Ik mag toch mijn probleem verwerken, ik mag toch nadenken over mezelf en over de toekomst, ongerust zijn, bang zijn voor een volgend infarct, … Die dame heeft misschien meer draagkracht, al veel in haar leven verwerkt, maar daarom heb ik de draagkracht nog niet. Voor mij is het niet gemakkelijk, het is zwaar, eerst een CVA en dan een hartinfarct (met hartstilstand). Ik wil nog niet dood zijn, ik moet verder leven voor mijn kinderen.

Dus ik begon te wenen. Ej, ik heb een cva gekregen, een (frontaal) hersenletsel gekregen, na afasie had ik ook karakterveranderingen: impulsief gedrag, ongeremd en een gebrek aan zelfbeheersing. Voor mij is het echt moeilijk om ‘niet’ te wenen, ik kan mijn gevoelens niet onderdrukken.

Lotgenoten zagen dat ik het serieus heb, sommige vertellen hun verhalen om mij te helpen. Andere zeggen ‘Vraag hulp’. Hm … ik heb hulp gevraagd maar mijn psychologe is ziek. Ik ben niet zo ‘depri’ … het zal wel in orde komen, maar ik heb het nog niet helemaal verwerkt. De psychologe van het groepsgesprek zei dat het een normale reactie is, je moet er niet voor schamen. De dame heeft het goed bedoeld, waarschijnlijk is het ook waar, het is belangrijk om de vicieuze cirkel te doorbreken: stop met onnodig piekeren en probeer reëel te denken.

Ik doe mijn best ...

02-12-11

Dokters zijn ook mensen

Dokters zijn ook mensen en die kunnen ook ziek zijn of ze zijn er niet en ik werd niet verwittigd. Is dat zo tegenwoordig? Allemaal vrij 'recent' ...

De ziekenhuisapotheek had geen medicijnen, dus ik heb voor niks gereden ...

De chirurg was er niet maar een andere collega heeft mij geholpen.

Mijn psychologe was ziek, pech, gelukkig mocht ik op dat uur met een andere groep revalideren dus ik heb geen tijd verloren. Ik heb ondertussen nog geen afspraak bij de psychologe, ik denk dat ze nog steeds ziek is.

De bedrijfsdokter is ziek. Voor niks gereden ...