29-02-12

Hartkloppingen

Vandaag naar de dokter: mijn bloed controleren en ik moet voorschriften voor mijn medicijnen hebben want ze zijn bijna op. Ik zat dus in de wachtkamer en ik bladderde in een 'Goed Gevoel' van september 2011 ... een artikel over Hartkloppingen ... ik las dit artikel, heel duidelijk, en ik wou graag het tijdschriftje binnensmokkelen maar dat mag natuurlijk niet. Ik kon het aan de dokter vragen maar ik durfde niet ... Terug thuis eens op internet zoeken en daar is het (thanks internet!):

http://www.goedgevoel.be/gg/nl/105/Gezondheid/article/det...

Hartkloppingen en hartoverslagen (af en toe een extra slag) is meestal niet gevaarlijk, dus je moet niet ongerust worden. Als je hartritme niet regelmatig is dan zeker wel naar de dokter gaan ...

Ik ben zelf wel een beetje ongerust, vermits ik zelf twee keer serieus een accident heb gehad (hersen- en hartinfarct).

Die ongerust is verminderd, de kinesist heeft meer info over hartkloppingen gegeven en de cardioloog ook. Als ik fitness dan gaat de hartslagmeter soms op tilt. Ineens 50 of meer slagen extra (van 125 maar 180) ... de cardioloog weet dan niet wat er met mij was gebeurd, het kan onschuldig zijn (hartoverslagen, ...) of het kan echt een ritmestoornis (zoals voorkamerfibrillatie) zijn. Het best is om een hartfilmpje te maken maar natuurlijk dat gaat niet in het fitnesscentrum. Ik kan de hartmonitor opnieuw laten implanteren (no way voor mij). Ik word met medicatie behandeld (vnl bloedverdunning) dus normaal gezien als ik toch voorkamerfibrillatie heb dan gaat mijn hart geen bloedklonters maken en dus ga ik geen infarct krijgen. Dus ik ben niet meer ongerust ...

17-01-12

Cardiologie

Na de fietsproef (goede resultaten, alleen mijn lichaamsgewicht was hoger Onbeslist) had ik een afspraak met de cardioloog.

Ik wil geen hartmonitor implanteren. De cardioloog wist het al, waarschijnlijk was er wel een vorm van communicatie tussen de kinesisten, de psychologe en de cardioloog.

‘Heb je pijn of hartkloppingen of?’ zei de cardioloog. Ik heb geen pijn meer, ik heb soms wel hartkloppingen ‘s nachts. Vroeger na mijn hartinfarct voelde ik het niet en nu voel ik het soms, mijn hart gaat precies sneller.

‘Welke medicijnen momemteel, is er iets veranderd?’ zei de cardioloog.

Ik gebruik nog steeds Marcoumar, … De cardioloog zei dat er nu naast Pradaxa een nieuw bloedverdunner (zonder bloedprikken) op de markt is. Ik zei dat ik bij Marcoumar blijf: het gaat vrij goed, ik wil graag af en toe wel een bloedcontrole krijgen (dat stelt mij gerust) en ik moet maar weining innemen (een half of een kwart pilletje Marcoumar per dag) want sommige hebben veel meer nodig.

Ik heb een maand geen ‘coversyl’ meer genomen, nu neem ik het terug. De cardioloog zei 'Als je toch minder pillen wilt nemen dan geen emconcor maar wel coversyl.' Het ‘mocht’ maar het is beter toch alle twee te nemen, zei hij. Ik zou graag al die pillen weggooien …

Ik vroeg ‘Als ik ‘VKF’ heb moet ik altijd ‘bloedverdunningspillen’ nemen of zijn er andere mogelijkheden?' (Gewoon nog eens nadenken of ik een hartmonitor wil of niet). Nu zei hij '‘ablatie’ zou kunnen helpen en dan geen bloedverdunning meer'. Ik kreeg een raar gevoel. Wat als ik ‘VKF’ en ‘PFO’ alle beide heb? Wat als ‘ablatie’ niet werkt? Hij antwoordde niet echt. Het is blijkbaar voor mezelf moeilijk te bewijzen wat ik juist heb, heb ik VKF? Het resultaten van de holtermonitoringen en hartmonitor (tijdens een maand) toonden geen relevante afwijkingen. Het lijkt dan ook moeilijk om te bewijzen dat ‘ablatie’ werkt? Zeker als je het maar af en toe hebt …?

Op internet ‘ablatie’ http://www.hartwijzer.nl/Ablatie.php :‘Na afloop van de ablatie wordt getest of de hartritmestoornis is verdwenen. Dat kan door medicijnen toe te dienen die de hartritmestoornis opwekken en te kijken wat er gebeurt.’

Hmmm … dubbelgevoel.

En verder … 'De kans op succes bij een ablatie is vrij groot. Complicaties doen zich zelden voor. Heel soms raakt het prikkelgeleidingsysteem beschadigd en moet er een pacemaker worden geïmplanteerd.'

Hmmm …

Ik besef dat ik heel mijn leven bloedverdunningspillen zal moeten blijven nemen.

Woordenschat:

Voorkamerfibrillatie (VKF) = Boezemfibrilleren of atriumfibrilleren is een hartritmestoornis waarbij de boezems (atria) van het hart niet meer zoals normaal samentrekken na een ontlading van de sinusknoop maar veel te snel en onregelmatig samentrekken. Het hart blijft wel een groot deel van de vitale pompfunctie behouden omdat de kamers nog wel effectief werken, maar in een onregelmatig ritme.

Patent Foramen Ovale (PFO)= is de open verbinding tussen de linker- en rechterboezem van het hart zoals die aanwezig is in de foetale bloedsomloop; de kleine bloedsomloop (van en naar de longen) en de grote bloedsomloop van en naar de rest van het lichaam zijn nog niet gescheiden. In principe sluit het foramen ovale vlak na de geboorte.

02-12-11

Dokters zijn ook mensen

Dokters zijn ook mensen en die kunnen ook ziek zijn of ze zijn er niet en ik werd niet verwittigd. Is dat zo tegenwoordig? Allemaal vrij 'recent' ...

De ziekenhuisapotheek had geen medicijnen, dus ik heb voor niks gereden ...

De chirurg was er niet maar een andere collega heeft mij geholpen.

Mijn psychologe was ziek, pech, gelukkig mocht ik op dat uur met een andere groep revalideren dus ik heb geen tijd verloren. Ik heb ondertussen nog geen afspraak bij de psychologe, ik denk dat ze nog steeds ziek is.

De bedrijfsdokter is ziek. Voor niks gereden ...

30-11-11

Gewoon een gedachte ... ik ben geen dokter

Ze willen weten of ik hartkloppingen heb, ze wilden daarom een hartmonitor implanteren.

Volgens mij had ik geen hartkloppingen maar nu wel, door medicatie, gewoon mogelijke bijwerkingen ... verstoorde hartslag (emconcor), ongebruikelijk snelle of onregelmatige hartslag (conversyl).

 

28-11-11

Voorkamerfibrillatie (VKF)

In België noemt het voorkamerfibrillatie.

In Nederland noemt het boezemfibrilleren of atriumfibrilleren.

In de volksmond ook wel hartkloppingen genoemd. (Dit was mijn gedachte - het is niet helemaal juist ... hartkloppingen kan vanalles zijn zoals hartoverslagen (af en toe een extra slag), dit is meestal niet gevaarlijk, dus je moet niet ongerust worden. Als je hartritme niet regelmatig is dan zeker wel naar de dokter gaan, voorkamerfibrillatie is wel gevaarlijk en moet behandeld worden). 

Een derde van de mensen met voorkamerfibrillatie voelen het niet. Meestal is er niets ernstigs aan de hand!? Maar er is wel meer kans op een trombose of een beroerte!!

Ik dus?! Ik weet nog steeds niet of ik VKF heb of niet.

Interessante informatie over voorkamerfibrillatie :

http://www.mijnhartritme.be/  Wat als mijn hart op hol slaat ... een campagne ... Week van het Hartritme (21 tot 25 mei 2012)

http://doc.mediaplanet.com/all_projects/7110.pdf  Dossier met o.a. AED (Automatische Externe Defibrillator), Voorkamerfibrillatie, lotgenoten, ...

 

18-11-11

Teveel vragen ...

Ik was bij de dokter, ik durfde nog niet zeggen dat ik misschien een andere huisdokter wilde, ... het is moeilijk zoiets te zeggen.

Ik heb verteld dat ik aan 'Marcoumar' blijf, ze heeft bloed geprikt (het lukte na de 2de keer). Ik voel dat ik meer medicatie nodig heb (als ik mijn tanden poets dan bloedt mijn tandvlees niet ...), de huisdokter zei dat de resultaten belangrijk zijn en niet wat je denkt. Na de resultaten moet ik inderdaad een hogere dosis nemen.

Ik heb verteld dat ik soms heel lage bloeddruk (10 op 5) heb vooral ’s avonds. ’s Nachts kan ik niet goed slapen: ijskoude voeten, slapende handen, hartkloppingen (nu voel ik het pas recent). Als ik medicatie Coversyl (bloeddruk verlaging) niet neem, dan voel ik mij veel beter. De huisarts zei dat ik het moet vragen aan de cardioloog. Het is niet mogelijk te verminderen want ik zit aan de laagste dosis (een half pilletje) dus er gewoon helemaal mee stoppen?

De dokter zei dat ze bij de revalidatie zouden meer bloeddruk laten meten (dat doen ze heel weinig). Ik meet mijn bloeddruk momenteel 5x of meer per dag …ik heb zo’n polsbloeddrukmeter, bijna altijd is het goed (max 14 op 9 of lager). Bij de revalidatie had ik gisteren 12 op 7 na de cardio-oefeningen en ik neem coversyl niet meer (sinds een week geleden). Dus het lijkt mij ideaal? Is dat gezond verstand? Ik neem wel nog 0,5 pil emconcor (hartritme en bloeddruk verlaging).

Dan over de hartmonitor, ik wil het niet meer implanteren. Ik denk wel dat ik soms hartkloppingen heb, maar heel weinig en hoe moet ik het bewijzen? Bij de revalidatie registreren ze mijn hartritme een keer per week tijdens de cardio-oefeningen. Ik vroeg of ze dat goed bekijken, ze kijken alleen als er een probleem is, ze hebben dan de data geregistreerd en ze kunnen het nog eens herzien als het moet. Het is dus geen hartbewaking.

Misschien moet ik een holter vragen, …? Mijn zus vindt het nuttig. En als ik boezemfibrillatie heb, dan moet ik waarschijnlijk levenslang medicatie (marcoumar of andere) blijven nemen? Is het dan belangrijk dat ik het weet of niet? Ik moet het toch blijven nemen …? Als ik echt geen boezemfibrillatie heb, dan kan ik het later misschien wel krijgen, hoe ouder, hoe meer kans op hartritmestoornissen.

En ondertussen heb ik de rekening van mijn hospitallisatie gekregen, die hartmonitor was duur maar de mutualiteit heeft het betaald.

08-11-11

Vraag steeds een tweede opinie bij een ernstige ziekte

Ik geloof in de medische sector. Ze doen hun best. Elke dokter doet zijn best om iedere patiënt beter te maken. Ofzo iets. Dokters zijn ook maar mensen, die maken ook soms fouten.

Elk ziekenhuis is anders, ik verbleef in een universitair ziekenhuis tijdens mijn cva. Nu is het een kleiner ziekenhuis want het was dichter. De MUG (mobiele urgentie groep) heeft mij eerst verzorgd (infeite gered!) en dan werd ik naar het dichtste ziekenhuis gebracht. En dat was het …

De medische verslagen over mijn voorgeschiedenis (=mijn ziekteverleden) werd van het ene ziekenhuis naar het andere ziekenhuis doorgestuurd. De cardioloog vond dat de communicatie te traag was voor ze alles wisten. Ik voelde de ‘concurrentie’ en toch hielpen ze elkaar. (Het moet dan ook!)

De cardioloog en het team bekeek de data en de feiten en ze maakten een plan, een plan over mij. Een ander medisch team zou een ander plan maken, vermitst ze niet alles weten over mij. Het zijn diagnoses dat is dus waarschijnlijk en dus niet zeker.

Vraag steeds een tweede opinie bij een ernstige ziekte.

Is dat nodig? Mijn zus wil van mij een tweede opinie want zij kent haar ziekenhuis (waar ze werkt) en haar cardiologen. Een mama van een vriendin van mijn dochter kent ook een hele goede cardioloog, zij heeft er mee gepraat en hij wil wel.

Nog een opinie meer? Ik heb er geen energie voor.

Mijn cardioloog is goed, vind ik, hij is jong en hij heeft wel een jarenplan met mij en met weinig onzekerheden , misschien wordt hij een briljante arts? Als ik vragen heb dan antwoord hij soms: ‘Madammeke, het is voor later, je moet je nog geen zorgen maken’. De vragen zijn ‘Wat als het gaatje dicht moet?', “Wat als ik ritmestoornis heb?”. Als ik verder vraag dan krijg ik meer info. Uiteindelijk weet hij niet alles, iedereen heeft een bepaald 'vak', waarschijnlijk moet ik de info vragen aan een 'cardio-chirurg'?! En ik ken wel een 'cardio-chirurg', vermits hij mijn hartmontor heeft verwijderd en hij deed het goed. Ik voelde wel dat ze samenwerken en dat ze me goed verzorgen. Dus?

Eerlijk ik ben heel trouw, ik zou niet gemakkelijk van dokter veranderen.

Maar soms? Mag een patiënt nadenken? Misschien wil ik toch een tweede opinie?

Gepost in Gedachten | Commentaren (1) | Tags: hart, hartmonitor