03-06-12

The secret (2)

Ik dacht: ‘Mijn (linker) enkel doet pijn en mijn (rechter) knie ook, nee, een gips wil ik niet, ik had het vorig jaar al ervaren, dan heb je geen mobiliteit meer.’ ‘Nee ik wil geen dokter, de dokter zou misschien zeggen in de gips. Ik wil niet. Positief denken (boek ‘The Secret’), volgend week is alles terug inorde.’

Na een week ging het vrij goed, minder pijn, echter de blauwe plekken werden groter. Mijn kinderen en mijn man bleef zagen, ‘Ga toch naar de dokter’. Ik dus naar de dokter (ik moest) en hij zei dat het normaal is, het is inderdaad door de bloedverdunners met het vallen, het gaat nog blauwer worden, tot helemaal beneden, met tenen en al. De INR-meter* gaf 2.2 aan, dus prima, geen zorgen maken, verder 'Marcoumar' slikken. Hm …

Ik ben blij met de dokter, een dokter die ook ‘Marcoumar’ slikt, dezelfde ervaring, iemand die mij begrijpt.

* Marcoumar: INR moet tussen 2 en 3 zijn. Minder dan 2 dan is mijn bloed te dik (risico op trombose) - meer dan 3 dan is mijn bloed te dun (risico op bloeding).

30-10-11

Kan ik nog genieten?

Met al die miserie … de laatste weken was ik veel naar het ziekenhuis, naar de huisdokter, nog eens bloedprikken, naar de apotheek, elke dag een verpleegster die komt en dan nog veel administratie (papieren voor het werk, het ziekenfonds, de hospitalisatie verzekering, …).

Maandag begon ik ook aan de hartrevalidatie: 45 sessies in de oefenzaal in het ziekenhuis. Elke maandag, woensdag en vrijdag een uurtje en half sporten onder controle. Een grote groep oudere mensen met een paar kinesisten. En ik was de jongste denk ik.

De kinesiste vroeg of ik sport doe. Ik doe sport, vooral fitness en zwemmen. Ik denk dat ik begon te sporten toen mijn jongste twee jaar was (dus een 7-8 jaar geleden). Ik deed altijd wel iets alleen toen ik in de gips zat heb ik niks gedaan, ik kon ook niet natuurlijk. Zwemmen doe ik momenteel niet, door die wonde. Ik fitness wel, het was niet altijd gemakkelijk, ik bedoel de fitnesscentrum was failliet en dan heb ik een ander fitnesscentrum gezocht, maar het is iets verder en dan ben ik soms te lui om te gaan. Eind augustus ben ik ingeschreven van een voor mij nieuw fitnesscentrum, het is een deel van een sporthal. Mijn kinderen begonnen daar te sporten terwijl ik dan kan fitnessen. Woensdag- en vrijdagavond samen bewegen, inplaats van enkel taxi-chauffeur te zijn. Ik vond het een goede oplossing. Na mijn hartinfarct ben ik terug verder beginnen fitnessen maar minder intensief … gewoon wandelen op de loopband en een beetje fietsen. Ik vertelde dus dat ik wel sport. De kinesist zei dat ik niet mocht: revalideren en ook nog fitnessen op dezelfde dag, het is niet goed voor je hart. En ik werd emotioneel. Ik mag niks zeker? Mag ik dan niet genieten? De kinesiste zei dat je wel kunt lezen terwijl je kids sporten. Boeken lezen? Dat is niet genieten, … zo vlot lees ik niet en ik moet hardop lezen anders begrijp ik de tekst niet (ik heb nog steeds een beetje afasie). Iets anders? Kan ik nog genieten?

Na de revalidatie heb ik gevraagd dat ik het tijdsschema wilde veranderen, ik wil dan revalideren elke dinsdag en donderdag (en dan is het maar 30 sessies). En het mocht. Er is minder mogelijkheden op dinsdag en donderdag, ofwel moet ik heel vroeg er zijn of wel ‘s namiddags en dan ben ik te laat om mijn dochter van school te gaan halen. Het zijn de namiddagen geworden. Dinsdag gaat mijn schoonmoeder de kinderen halen en maakt zelf eten! Donderdag doet mijn man het. Dus het was goed opgelost.

Donderdag ben ik de tweede keer geweest. Er zijn minder mensen en minder lawaai. Leuk! En daardoor is het ook gemakkelijker voor mezelf en ook de thuisverpleegster. Rond 9u15 komt ze mijn wonde verzorgen. Elke dag op hetzelfde uur. (Het gaat goed die wonde ... nog maar 1,5 cm diep).

Kan ik nog genieten? Ik heb daar over nagedacht. Ik geniet niet veel momenteel. Ik heb gewoon te veel zorgen. Gelukkig ben ik nog op ziekteverlof anders zou het helemaal een ramp zijn. Naast dat is het ook veel ruzie thuis. Puberende kinderen thuis, e.a. en infeite zorgen ze niet echt voor mij. Ik ben emotioneel, en ja wat dan nog? Ik zou graag een knuffel krijgen als ik verdrietig ben. Mijn jongste dochter die doet het wel.

Ik geniet soms nog wel … ik mocht mijn verhaal vertellen aan twee vriendinnen. Ik zie ze af en toe als de kids sporten. Ze waren blij dat ze mij zagen en ik was blij dat ze luisterden. En het was aangenaam en ontspannend: een houten bank buiten en mooi weer.

29-10-11

Geen oedemen

Bij klinisch onderzoek bij opname (van mijn hartinfarct) staat er ...

Ledematen: normale bevindingen, soepele kuiten, geen oedemen.

Hey ik heb geen oedemen meer! Ik heb een tijdje geleden in het gips gezeten. Na het gips had ik een olifantenbeen, een groot verschil tussen mijn 'ex-gips' 'oedeem' linker been en mijn rechter been. Nu gaat het veel beter maar ik zie het nog altijd.

Een verpleegster moest bloedprikken en het lukte niet zo goed. Ze bekeek mijn benen, ze zei 'misschien prikken in je been?' Ze zag direct dat ik een dikkere been heb dan het ander. Ze ziet meer details ... dus toch een beetje oedeem! 

(Ze heeft uiteindelijk in mijn benen niet geprikt maar toch nog eens in mijn arm).

14-08-11

Terug thuis ... van vakantie

Mijn laptop had ik niet mee dus 'moest' ik andere dingen doen ... ('moest' = een beetje voor mij zelf zorgen).

Veel gestapt, berg op en berg af. Mijn conditie is niet zo goed merkte ik duidelijk, een tiental meter omhoog klimmen is 'hijgen' ... ik raak heel snel buiten adem. Gelukkig hebben ze liften ... kabelliften. Dus wij (ik&family) met de kabellift naar boven en dan gingen we afdalen. Maar afdalen is ook wel zwaar, mijn knieën (jawel ik ben te zwaar) en mijn linker enkel (jawel ik zat in de gips) deden pijn. Het liefste stap ik op een platte en effen weg: geen helling en geen keien, stenen en boomwortels en ook geen modder en dus niet meer weg glijden! Nu dat hebben ze niet in Oostenrijk, wat ze wel hebben zijn prachtige uitzichten en ook lekkere desserts. Warme appeltaart met ijs, taart op grootmoeders wijze, ... hm. Jawel ik schrijf te chaotisch zeker? 

En, tijdens de vakantie heb ik een boek gelezen! Sprakeloos! Meer schrijf ik binnenkort hierover.

Wat we ook veel deden waren gezelschapspelletjes zoals scrabble en mastermind spelen. Yes - hersenen gebruiken! En dan gingen we ook veel zwemmen. Yes - bewegen! Zwemmen is veel aangenamer dan stappen, vind ik, dat doet geen pijn, het werkte precies helend! En dan werd ik ook wel (na dat boek) verslaafd aan gelijkaardige spelletjes type 'gameboy' van mijn kids.

Wie ben ik ... waarom voel ik mij altijd schuldig?

21-06-11

Buitenproportioneel (1)

Regelmatig ga ik door het lint, voor ‘niks’, boos worden, huilen en ik kan niet stoppen … ik kan niet relativeren. Het gaat al beter, mijn zoon kan mij soms kalmeren en mijn man doet ook zijn best om geen ruzie uit te lokken.

Maar af en toe …

Zo was er een paar maanden geleden dat ik in spoed zat met mijn gebroken been. Ik was al uren aan het wachten, had honger en niemand hielp. Ik verloor mijn controle, ik barstte in tranen en ik liep weg. Mijn schoonmoeder liep achter mij. Die van spoed die zei: ‘Gedraag je volwassen’ en ik sloeg nog meer door.

Ook collega’s kunnen mij ook boos maken, innerlijk boos. Ik heb al geleerd om niet meer te huilen, dan toch nog iets.

Ik ben licht ontvlambaar en het is moeilijk om mijn hevige emoties te blussen.

Mijn man die zegt boos dan als we ruzie hebben “Je gaat het zeker in je blog schrijven”. Nee ik schrijf het niet, mijn blog zou veel te lang zijn Knipogen

12-06-11

Manlief

Ik ben mijn e-mail archive aan het opruimen, …

Een jaartje geleden heb ik met Nara (ze woont in Amerika) gechat … dat doen we maar af en toe. De keer ervoor was 5 weken na mijn beroerte.

Mijn vriendin Nara wou elke dag met mij chatten om mij te helpen maar het is niet gebeurd. Spijtig, maar geen probleem, hoor.

 

Nu als ik lees wat ik heb geschreven, 30 april 2010, het gaat over mijn man.

 

Nara: How is your husband?

Afa: for my husband is more difficult, my personality has changed because of my stroke. We no longer fit.

 

Dan denk ik, shit… wat heb ik geschreven. We hebben heel veel ruzie gemaakt, vooral het eerste jaar na mijn beroerte. Nu gaat het veel beter, af en toe is het nog wel eens ruzie maar toch minder.

 

Ik vind infeite dat mijn man heel goed zich heeft aangepast. Hij doet veel meer dan vroeger, vooral voor onze kinderen. Mijn kinderen vinden de papa een super papa. Elke donderdag (sinds ik terug werkte) is papa-dag en de kids vinden dat geweldig. Papa maakt lookbroodjes en lasagne of hij haalt friet uit het frietkot en de kids vinden het heerlijk! Papa gaat met de meisjes naar de bib, papa brengt de kids naar het zwembad, papa … ja ze hebben papa nodig. 

 

Toen ik in het gips zat, was manlief weeral super lief. De kids vervoeren, naar de winkel om eten te kopen, … want mama kon niet. Manlief bracht mij zelfs na de ‘afasie’ contactdag want ik kon niet autorijden.

 

en-verder,ik-werk,ruzie,mannen,karakterveranderingEn manlief doet zoveel andere dingen, die ik niet doe. Gras afrijden, in de tuin werken, mijn auto controleren, …  ach papa’s doen heel veel zonder dat we het weten. Papa is super! Mijn manlief is lief!

 

 

Chat ---- 30 april, 2010

Afa [9:54 PM]:

hi Nara

Afa [9:54 PM]:

how are you doing

Nara[9:54 PM]:

hi Afa

Nara[9:54 PM]:

How are you ?

Nara[9:54 PM]:

are you back at office ?

Nara[9:54 PM]:

how is your health ?

Nara[9:55 PM]:

I looked up for you a couple of times and you were offline

Afa [9:55 PM]:

I started working as of January

Afa [9:55 PM]:

it's going ok

Nara[9:56 PM]:

are you fully comfortable with your speech and language now ?

Afa [9:56 PM]:

no

Afa [9:56 PM]:

not yet maybe next year

Nara[9:57 PM]:

so, are you able to manage at office ?

Afa [9:58 PM]:

I spoke with my boss when I started working - first 50% part-time and as of March 80%.

Afa [9:58 PM]:

I'm not as good as I was

Afa [9:59 PM]:

I have problems in meetings

Afa [9:59 PM]:

talking is quite ok, listening is more difficult

Afa [10:04 PM]:

how are your kids?

Nara[10:04 PM]:

they are doing pretty well

Nara[10:05 PM]:

how about your kids ?

Nara[10:05 PM]:

how is your husband

Afa [10:06 PM]:

the kids are doing well - they do their best in the school and they enjoy sport

Afa [10:10 PM]:

for my husband is more difficult, my personality has changed because of my stroke. We no longer fit.

Nara[10:10 PM]:

no.. that sounds terrible.

Nara[10:11 PM]:

I hope everything will come around eventually

Afa [10:11 PM]:

I hope so but we will see

Nara[10:11 PM]:

You are a wonderful person and i want every good to happen to you

Afa [10:12 PM]:

thanks

Nara[10:13 PM]:

otherwise, how is life

Nara[10:13 PM]:

are you getting support from your family ?

Afa [10:14 PM]:

my parent and my sister and brothers help me

Afa [10:14 PM]:

My work helps a lot

Nara[10:14 PM]:

the children should also be a little older now.  that helps a bit

Nara[10:14 PM]:

I am so happy to hear that

Afa [10:15 PM]:

I'm happy that I can work

Nara[10:16 PM]:

very true

Nara[10:16 PM]:

you can work and you will do well

Afa [10:19 PM]:

I'm very good in somethings (macros, calculations,...) and in other things I'm not good (languages) so I'm still on target   so of course I will not get a promotion for the next years.

Afa [10:20 PM]:

but I do my best

Nara[10:20 PM]:

that is alright... you need to be happy with the work

Afa [10:20 PM]:

indeed

Afa [10:21 PM]:

bye - see you next time

Nara[10:21 PM]:

bye - take care and i am so happy to have heard from you

20-05-11

Ik word oud …

Zo leuk was het niet.

Per ongeluk, gevallen. Ik kreeg een pijnlijke enkel en er was een barst van een van die beentjes en dan zat ik het gips.

Om het risico op een trombose in mijn been te vermijden, moest ik dagelijks een spuitje gezet worden in mijn buik. Je kunt dat ook vragen aan de thuisverpleegster maar ik doe het liever zelf. Af en toe kreeg ik wel blauwe plekken.

De eerste week had ik een open gips om te ontzwellen. Daarna kreeg ik een gesloten gips. Mijn voet bleef dik dus voet omhoog. En altijd krukken gebruiken.

Na vier weken mocht ik stappen, eindelijk een beetje vrijheid.

Na zes weken ben ik uit de gips geraakt! Freedom!

Mijn huid zag er niet uit, allemaal schilfertjes. Joepie terug kunnen douchen!

Ik heb niet veel pijn meer, alleen trappen lopen naar beneden gaat nog niet zo goed en mijn voet is nog een beetje stijf.

Ik kan goed autorijden! De eerst keer deed het wel pijn, ik had precies geen kracht om de linkerpedaal in te duwen maar een dagje later ging het heel beter! Geen pijn meer dus ik mag terug een uurtje in de file rijden naar mijn werk?!

Dus alles gaat vrij goed maar mijn enkel en mijn been is nog steeds gezwollen! Ik heb precies een olifantenbeen, het is een groot verschil tussen mijn (gezwollen) linker been en mijn rechter been. Een vervelende zwelling blijkt normaal te zijn na lange tijd in het gips te hebben gezeten. Het is waarschijnlijk lymfoedeem?!

Ik word oud ...