14-04-12

Drrrr ... (ringtone)

Ik kreeg telefoon (mijn telefoonnummer staat wel ergens in ‘zelfhulpgroepen’) … Ze zei dat haar moeder een paar weken geleden een beroerte had gekregen en dat ze nog altijd niets zegt. Helemaal niks, …ze had zo een goed contact, als er geen communicatie meer is dan wordt het moeilijk.

Ik moest even slikken ‘Ze kan nog wel beter worden’ zei ik, ‘Ze zal wel voor een deel spontaan gaan herstellen en een goede logopedist zoeken zou ook wel helpen …’ De dame vroeg wat ze kon doen om haar moeder te helpen … Ik antwoordde ‘misschien samen zingen, samen tellen, samen rijmen, samen oefenen…’

Mond vol tanden, wat kan ik nog zeggen …? Ik zei: ‘Ik kan wel foldertje en een brochure over afasie sturen als je je adres geeft en … graag traag en duidelijk praten zodat ik het kan noteren want ik heb nog een beetje afasie, soms moet ik het nog eens vragen … ’

Na het gesprek dacht ik, dat boekje ‘Hoe mijn vader zijn woorden terug vond’ is wel een goed boek voor haar, de auteur (Liesbet Koenen) heeft haar vader geholpen door een goede logopedist te vinden, samen oefenen met haar vader, een computerprogramma Kompro voor hem bestellen … dat staat er allemaal in het autobiografisch boekje … Lezen dus! (Ik heb een gelijkaardig programma gebruikt in mijn revalidatie, Digitaal, goedkoper maar minder prentjes.) 

Is er hoop? Er is wel hoop … ik ben vrij goed hersteld, wel door intensief te oefenen, opnieuw heel de eerste studiejaren terug te volgen maar dan verkorte programma met een logopediste dan … Het is niet zo plezant, terug een kleuter te zijn en opnieuw te beginnen … maar het is mogelijk! Ik ken vrij veel lotgenoten die even goed of beter hersteld zijn dan ik. Iedereen deed het op een andere manier, sommige met logopediste, sommige zelf alleen (een soort van super zelfdiscipline!).

Jammer genoeg heb ik ook lotgenoten gezien die hun taal niet is verbeterd …zo’n berichtjes zoals ‘Vooruitgang heeft hij anders niet gemaakt. Spreken kan hij nog steeds niet.‘ zijn pijnlijk.

Toch hoop ik op herstelling voor alle lotgenoten ...

Een creatieve logopediste is belangrijk denk ik. Iedere persoon is anders, de logopediste moet flexibel zijn en oplossingen aanreiken. Logopedie is maatwerk ...

Creatieve lotgenoten kunnen ook veel zelf doen, zelf een oplossing zoeken, zelf weten wat je kan en wat niet ... Ook creatieve partners en familie kunnen helpen ... 

28-08-11

Gewonde taal

Afasie krijgen: pas als je het ervaart, weet je wat het is. En dan nog, want iedereen is een beetje anders, afasie is heel verschillend …

Gaston Dorren heeft (nog) een fraai artikel geschreven, Gewonde Taal. Ik heb de indruk dat hij zich goed kan inleven want hij schrijft wat ik herken. Het is wel een lang artikel, soms kan ik niet goed volgen.

Wat ik herken:

Ik begrijp de woorden meestal wel (ondertussen) maar ik kan ze nog altijd niet goed nazeggen.

Zogenoemde w-vragen niet (wie?, wat?, waar?, enzovoort) vond ik moeilijk, begreep het niet. Nu gaat het vrij goed.

Ik wist niet goed waarom we werkwoorden hebben. Vooral de rare werkwoorden: doen, zijn, hebben, worden, … Beter begreep ik echte werkwoorden: fietsen, zwemmen, lopen, … Ik had het ook moeilijk met vervoegingen.

Ik vergis mij in ‘hij’ en ‘zij’, nog altijd als ik snel praat.

Ik kwam makkelijk uit mijn woorden in het Engels dan in mijn eigen Nederlands.

Wat ik niet herken en eigenaardig vind, sommige kunnen schrijven maar kunnen niet lezen. Ik heb zo iets van, hoe kan dat? Heel eigenaardig, ik heb het (misschien gelukkig) niet ervaren.

Mijn interpretarie over de taalstad en de betekenisbibliotheek:

Als je bibliotheek is afgebrand dan kun je wel een nieuwe bouwen. Als je een nieuwe taal leert dan bouw je toch ook een bibliotheek? Ik heb infeite opnieuw de kleuterklas en de basisschool gevolgd maar dan intensief (10 maanden ipv vele jaren). Alles wat niet goed ging, moest ik voor oefenen met mijn logopediste. Veel woorden geleerd, zinnen gemaakt, …

Ik denk ook dat er soms een soort spontaan herstel is, zoiets van, iets nieuw leren, een taaltip en dan vind ik ergens in mijn hersenen herinneringen over die taaltip op school ofzo. Je hebt soms iets nodig, een tip of een woord, om verder te groeien. Dingen die terug komen.

17-06-11

En wat ben ik eigenlijk: een taaldenker of een beelddenker?

Babies zijn beelddenkers. Peuters beginnen te luisteren en te praten en bootsen hun ouders na. In de kleuter/lagere school beginnen de kinderen echt met taal of woord denken. Sommige blijven beelddenkers (meer dan 60% in beelden) en ander worden taaldenkers (minder dan 40% in beelden).

Echte taaldenkers denken in woorden, ze zijn vaak heel verbaal.
Echte beelddenkers hebben moeite met het communiceren met woorden. Zij zien voortdurend plaatjes in hun hoofd en moeten vervolgens de woorden erbij zoeken. Zij hebben andere talenten (zoals creativiteit, ...)

Voor mijn beroerte, was ik ‘een combinatie denker’, waarschijnlijk iets meer in beelden. Als kind heb ik dyslexie gehad en ik moest naar de taalleraar en ook naar de logopediste. Ik had geen taalknobbel. Ik ben nooit een prater geweest, een presentatie geven vond ik verschrikkelijk. Maar ik kon wel communiceren. Ik kon ook moeilijk namen van gezichten plakken en telefoonnummers kende ik niet. Ik was creatief, ik kon snel oplossingen vinden en ik had wel een wiskundeknobbel.

Nadat ik een cva heb gedaan, was ik helemaal geen taaldenker meer, want ik kon niet meer praten. Ik had afasie! Ik had moeite met praten, kon geen zinnen maken, ik kwam niet uit mijn woorden en ik gebruikte veel ‘euhhh’, ik had woordvindingsproblemen. Ik miste die woorden wel! Ik ben uiteindelijk vrij goed hersteld maar af en toe is het nog moeilijk. Een woord dat ik heb gehoord is soms moeilijk, welk woord? Auditief heb ik het moeilijk, ik probeer het woord te spellen en soms lukt het en dan pas weet ik welk woord, de betekenis. Taaldenken is toch heel belangrijk! Soms is het ook omgekeerd, dat ik de context begrijp maar dat ik het niet kan verwoorden (beelddenker?). Ik kan ook moeilijk zinnen nazeggen (conductie afasie). Ja afasie is 'belastend' ...

29-04-11

Heb ik amnestische afasie?

Ik ben vrij goed hersteld, kan tamelijk vloeiend praten, lezen, schrijven …

 

Amnestische afasie (of anomische afasie) is de lichtste vorm van afasie.

Een persoon met amnestische afasie (of anomische afasie) spreekt vlot maar heeft woordvindingsproblemen (anomie). Bij het spreken zijn er pauzes omdat die persoon niet op een woord kan komen. Het kan geëvolueerd zijn uit een afasie van Broca.

 

Ik heb het een beetje maar ik heb nog ander problemen, ik heb nog lichtjes begrijpsproblemen, mijn zinsconstructie is niet altijd juist, ik kan geen zinnen nazeggen en soms zelf geen woord herhalen. Dus ik heb gewoon lichte (globale of gemengde) afasie

 

Wat ik nog regelmatig ervaar is dat ik nog ‘conductie afasie’ heb (woorden nazeggen is heel moeilijk).

 

Even bellen naar de helpdesk omdat iets (software) niet werkt, ik krijg dan een ticketnummer en dan moet ik dat nummer opschrijven en dat lukt niet, cijfer per cijfer gaat al wel. Of iemand zegt zijn naam, voor mij is dat heel moeilijk, zeg nog eens (x5), ik kan het niet opschrijven, dat is een nieuw woord voor mij. Letter per letter gaat wel maar niemand heeft daar geduld voor, ze denken dat ik dom ben. Het is niet dat ik het niet onthoud, ik kan het woord gewoon niet auditief ontvangen. Het is erg, ik moet dan zeggen dat het niet lukt en dan voel ik me slecht. Of ik doe alsof dat ik alles heb opgeschreven en dan probeer ik op een andere manier de informatie te pakken te krijgen (intenet of een ‘echte’ vriend vragen om mij te helpen).

23-01-11

Herevaluatie van de taal

Veel mensen vinden dat ik geen afasie meer heb en toch voel ik dat het nog niet helemaal inorde is. Ik heb een Akense afasietest gevraagd, ik wil weten welke vorderingen ik heb gemaakt sinds mijn cva, de eerste en de laatste test zijn door dezelfde logopediste uitgevoerd. Ik gebruik kleurtjes om mijn evolutie te zien.

Evaluatie 07/2009  / Herevaluatie 11/2010 / Mijn gedachten (vandaag - de herevaluatie was 2 maanden geleden maar ik heb er eerst over nagedacht voordat ik het heb gepost).

Aanmelding: afasie na CVA

Herevaluatie van de taal na een CVA, op vraag van betrokkene. Afa volgde gedurende ongeveer een half jaar logopedische therapie. Zij stopte op eigen initiatief.

Token test:

TokenTest .JPGHet is moeilijk om medische verslagen te begrijpen, ze gebruiken medische termen, met google vond ik het prentje 'Token Test' en dan herinner ik wat de test was. De vragen zijn mondeling: Duid aan, een klein geel vierkant en een grote, rode cirkel ... voor mij is het moeilijk, ik moet mij concentreren en die woorden blijven half hangen ... ik heb vooral 'auditief' een probleem.

Deel1: correct / correct

Deel2: 8/10 correct (2x 1 item fout)9/10 (1 fout tegen de vorm)

Deel3: 8/10 correct / 9/10 correct

Afa 'zoekt' naar de oplossing door het gevraagde te herhalen en te analyseren.

Afa dacht bij elke opdracht extra na en herhaalde steeds de opdracht voor zichzelf 1 of meerdere malen.

Naspreken:

Nazeggen van zinnen vind ik moeilijk, ik heb nog steeds 'conductie'-afasie.

Eenlettergrepige woorden: 7/10 3/10 zoekgedrag om de correcte uitspraak te vinden

Leen en vreemde woorden: 7/10 / 9/10

Samengestelde woorden: te moeilijk / 5/10 correct 5/10 aarzelend met zoekgedrag

Zinnen: te moeilijk / te moeilijk

Schrijftaal:

Hardop lezen: correct - vlot gelezen / correct

Schrijven: correct

Benoemen:

Ik ben toch wel veel beter geworden ... ik heb veel minder woordvindingsproblemen (afasie van Broca)!

Enkelvoudige nomina:  6/10 / correct 10/10

Kleuren: correct (vlot) / correct (vlot)

Composita: 1/10 de andere items werden uitgelegd met behulp van gebaren en omschrijvingen / correct 10/10

Situaties en handelingen: 7/10 correct 3/10 met zoekgedrag

Taalbegrip:

Ja ik heb nog soms begripsproblemen (afasie van Wernicke).

Auditief woordbegrip: 9/10 / 8/10

Auditief zinsbegrip: 8/10 / 9/10

Leesinhoudelijk woordbegrip: 8/10 / 10/10

Leesinhoudelijk zinsbegrip: 7/10 3/10 verwant begrip

Afa geeft zelf aan het gevraagde niet volledig te begrijpen maar door deductie het antwoord te vinden.

Spontaan spreken:

Afa praat zeer veel en erg omslachtig, ze wil alles uitleggen, alles begrijpen wat er aangeboden wordt. Ze tracht voortdurend orde in haar gedachten te brengen, ze schrijft alles op. De woorden 'zien' helpt haar om ze te begrijpen. Zij praat in telegramstijl met weinig goede zinsconstructies, voorzetsels, werkwoorden en voornaamwoorden. Ze vraagt vaak te herhalen wat er gevraagd werd om zeker te zijn dat ze het begrepen heeft.

Afa kan een dialoog voeren. Naarmate het gesprek complexer wordt, zijn er meer begripsproblemen. Plots veranderen van onderwerp is erg moeilijk. Afa vertelt zelf dat het volgen van TV-programma's en lezen van een boek erg moeilijk zijn. Er zijn dan duidelijke begripsproblemen. Momenteel gaat Afa terug werken. Haar beroep uitoefenen lukt alhoewel ze ook daar begripsproblemen en woordvindingsproblemen ondervindt.

Besluit:

Afa heeft een ernstige gemengde afasie. Intensieve logopedische therapie is noodzakelijk. (Therapie-inhoud: alle aspecten van taal, taalbegrip, taalgebruik, functionele taal).

Afa heeft nog receptieve en expressieve problemen. Verder zetten van de logopedische met nadruk op complexe opdrachten zou zinvol zijn.

Het verslag is eerlijk en wel negatief, vind ik. Ik had gehoopt dat ik betere uitslagen zou hebben. Ergens ben ik wel blij dat de logopediste het ziet dat ik afasie heb terwijl sommige mensen dat niet vinden.

Woordenboek:

Broca-afasie = Motorische / expressieve afasie

Wernicke-afasie = Sensorische / receptieve afasie

Conductie-afasie = Regenboogvormige zenuwbaan is beschadigd / patiënt kan voorgezegde woorden niet herhalen

12-12-10

Logopedie - mijn logopediste

De eerste twee maanden, toen ik 50% werkte, volgde ik logopedie drie keer een uur per week. Nadien, toen werkte ik 80%, deed ik elke woensdag voormiddag een uurtje logopedie.

  

We deden oefeningen waar ik nog moeilijkheden mee had.

  

Problemen met het nazeggen van woorden en zinnen (Conductie afasie)

Ik moest zinnen nazeggen en later daarna dictee. We begonnen met korte zinnen en dan met meer woorden … Ik kreeg dictee als huiswerk. Mijn kinderen hielpen, zij lazen de zin en ik schreef het op. Na een paar weken werden mijn kinderen het beu. Toen nam mijn logopediste zinnen op een cassetteband. En mijn huiswerk was de cassetteband beluisteren en ik schreef de zinnen op.

  

Als de zin bijna juist was met dezelde betekenis dan was het goed. In het begin ging het totaal niet en dan werd het beter. En soms lukte het terug niet meer goed, of ik was minder geconcentreerd of moe, ...?  Sommige woorden verdwenen in mijn hoofd … en dan moest ik het woord ergens gaan zoeken, soms voelde ik het woord ‘het rijmt als…’, soms had ik precies problemen met mijn cache memory (tijdelijk bewaren), soms werd mijn cache memory niet gekuisd dus dan schreef ik sommige woorden van de oefening ervoor.

  

Voorbeelden:

Gelezen

Opgeschreven

Maandag hoop ik te slagen.

Maandag probeer ik te slagen.

Wie spelen in dit elftal?

Wie speel jij in dat elftal?

Ik hoor nu waarom hij weg ging.

Ik hoor nu waarom ze weg is.

Ik rende toen het onweer begon.

Ik rende toen het begon te stormen.

 

Problemen met het begrijpen (Afasie van Wernicke)

Eerst was het ‘begrijpend luisteren’ (auditieve vaardigheden) en daarna als huiswerk, ‘begrijpend lezen’ (visuele vaardigheden). De logopediste gebruikte boekjes (5de-6de leerjaar) met taken met verschillende onderwerpen zoals ‘Kamperen’, ‘ Een voer-automaat voor vogels’, ‘Hoe word je dik?’ Sommige onderwerpen wist ik al teveel, ik kon de vragen antwoorden zonder te lezen ;-)

 

 

Spreekwoorden, uitdrukkingen, ... (Woordvindingsproblemen – Afasie van Broca)

 Ik kon niet goed spreekwoorden, gezegden, uitdrukkingen, ... gebruiken, ik had gewoon ‘spreekwoord’vindingsproblemen of ‘zin’vindingsproblemen. Ik wilde het niet van buiten leren, ik wilde het niet forceren. Of ik muisde mijn huistaak ivm spreekwoorden eruit! Als ik iets nodig heb dan zoek ik het op internet (google). Na 'een uitdrukking' veel te gebruiken gaat het beter.

 

 

Zinsconstructies (Afasie van Broca) 

Ik had nog moeite om zinnen te maken. Op mijn werk, moest ik in het Engels schrijven en dat was soms zwaar, hoe moet ik dat opschrijven? Mijn logopediste gaf geen Engels, maar ze gaf een opdracht (vrijwillig en toch een beetje dwingend), begin met een dagboek?!

En ik begon te bloggen.

En waarom?

Ik wilde dat wel doen, ik had er al over nagedacht toen ik ziek was, maar ik dacht dat is teveel werk, ik kon mezelf inschatten, als ik daar aan begin dan kan ik niet stoppen, ik ga dat niet doen.

 

Op internet vind je ivm dopamine - teveel dopamine maakt je impulsief, geeft intense gevoelens en maakt je gedreven.

Ik heb dat helemaal, ik weet niet of het ‘dopamine’ is … maar met mijn beroerte ben ik veranderd … ik ben impulsief, heb intense gevoelens en ik ben gedreven …

Voor mijn logopediste zou ik alles doen (ik had teveel gevoelens voor haar) en dus ben ik beginnen te bloggen … impulsief en gedreven (ik kan niet stoppen!!!).

Ik heb een vriend, een lotgenoot, die helemaal juist hetzelfde heeft als ik. Ik mail met hem en hij schreef ergens: 'Ik heb lang niet meer geschreven, en dankzij jou, ben ik terug begonnen, als een razende trein, die niet kan stoppen... HELP!' Ik vind dat een fantastische persoon, iemand die mij begrijpt!

Bloggen is verslavend! (Mailen is ook verslavend!) Ik schrijf graag en het is ook wel positief, ik schrijf veel sneller en veel beter!

Ik kreeg een toffe reactie van een andere lotgenoot: 'Ik vind het moedig dat je dat doet. De energie die je geeft op deze blog zal wel de vruchten plukken.' Deze persoon kan niet goed 'vlot' schrijven en hij gebruikte wel mooie woorden, waar heeft hij die mooie woorden gevonden? In google?

 

 

Praten (Spraakdwang - Afasie van Wernicke) 

Ik praatte heel graag en waarschijnlijk teveel (Spraakdwang?). Het was waarschijnlijk een goede oefening. Toen ik alleen nog de woensdag kwam  dan deed ik teweing andere oefeningen, ik wilde gewoon praten tegen mijn logopediste en mijn frustraties uiten. Ik vond het fantastisch, zij begreep mij en ik voelde mij wel 'slecht', te veel gevoelens …

 

Begin mei 2010 ben ik gestopt met de logopedie. Mijn logopediste wist geen oefeningen meer en ik wilde niet meer … Ze was toen teveel een vriendin en ik wilde niet betalen om/voor aandacht te krijgen en vriendschap … ik had teveel gevoelens.

Ik heb het gewoon verteld aan mijn logopediste, eerlijk, gewoon teveel gevoelens voor haar ... een dubbeltje op zijn kant  (zo eerlijk het vertellen , het kan goed uitvallen of tegenvallen) ...

Ze wilde wel contact houden dus we mailen elkaar! En ik kreeg geen facturen meer!

Blauw gekleurd = google gebruikt.Ik kan al sneller woorden vinden, ik wilde iets zeggen en dacht dan het een uitdrukking is met 'dubbeltje' ...

03-11-10

'Date' Andy

Ergens in juni heb ik een artikel gelezen over iemand die ook afasie heeft, hij is ongeveer even oud als ik en hij heeft ook kinderen. Ik heb naar dat tijdschrift gemaild om zijn e-mail te vragen, ze hebben mijn mail doorgestuurd en toen antwoordde hij! Ik was heel blij, ik had zijn steun nodig!

 

We hebben een paar maanden gecorrespondeerd, soms kreeg ik veel post en soms minder. Hij heeft soms hoofdpijn of teveel druk in zijn hersenen (hij heeft een hersentumor) en dan schrijft hij minder.

 

Mijn penpal prijsde aan om naar de afasiedag te gaan. Ik had schrik voor het onbekende maar uiteindelijk heb ik mijn angst overwonnen en het viel super goed mee. Ja inderdaad, contact met lotgenoten schept een hele grote band, ik kreeg een paar ‘vrienden’ erbij! Jammer is hij niet kunnen gaan want hij was ziek.

 

Hij woont vrij ver van mij, zo een 2 uurtjes rijden, maar ik wilde toch graag hem eens echt ontmoeten, toen heb ik hem bezocht. Het was een leuke‘koffieklets’ met lekkere taart!

 

Praten ‘face to face’  ging veel beter, hij praat heel goed, mailen (namelijk lezen en schrijven) is veel moeilijker vindt hij. Als hij een zin wilt schrijven, na twee of drie woorden weet hij niet meer welke zin hij wilde schrijven en dan begint hij opnieuw. Nu weet ik waarom hij soms niet antwoordde, hij vindt het moeilijk om zijn antwoorden te formuleren via mail. Bij ons gesprek kreeg ik de mondelinge antwoorden! Ik zelf schrijf al vrij goed en ook tamelijk snel, maar ik herinner dat mijn allereerste mailtjes verschrikkelijk waren, twee uren ‘werken’ om een paar begrijpbare zinnen te schrijven.

 

Het gesprek – onze ervaringen

 

Hij doet nog steeds logopedie, 2x een half uur per week, en hij gebruikt hetzelfde werkboek (Werkboek voor afasie) als ik. Hij is pas na zes maanden logopedie begonnen na zijn aanval. De dokters dachten in het begin dat hij wel vanzelf beter zou worden, waarschijnlijk hadden zijn hersenen weinig beschadiging maar wel heel veel druk van die tumor. Hij is nog altijd niet genezen, hij volgt nu een chemo behandeling en hopelijk wordt hij dan beter. ’s Morgens hebben zijn hersenen veel minder druk van die tumor en dan kan hij veel beter lezen en schrijven. ’s Avonds vindt hij het veel moeilijker, meer hoofdpijn en hij kan zich dan niet goed concentreren.

Ik ben gestopt met de logopedie, de logopediste wist geen nieuwe oefeningen meer, ik had heel ijverig geoefend (4x een uur per week) en na 6 maanden ben ik beginnen werken en dan hebben we  de therapie verminderd en dan ben ik uiteindelijk gestopt, … ik heb wel nog een paar kleine restverschijnselen.

 

Hij ‘moet’ van de logopediste elke dag een nieuwsbericht  lezen, hij vindt dat moeilijk. Hij kijkt wel elke dag naar het journaal, dat gaat vrij goed!

Ik ben wereldvreemd, ik las vroeger voor mijn beroerte ook al geen nieuwsberichten, ik keek wel soms naar het journaal of luisterde radio. Nu kijk ik niet naar de TV, luister ook niet naar het journaal op de radio en ik lees weinig, ik heb het nog moeilijk, ik moet me echt concenteren om actief te luisteren en lezen. En ik heb weinig interesse in de wereld maar wel in de ‘afasie’ wereld (lotgenoten, neurologie, …), volgens mij moet ik mijn ‘leed’ nog voor een stuk verwerken.

 

Mijn penpal leest soms mijn blog. Hij vindt de stukjes over ‘ruzie’ en ‘woede uitbarstingen’ nogal ‘zwart’ … ik had echt explosief gedrag (en soms nog terug een beetje). Ik schrijf over mijn verleden, mijn herinneringen en dus mijn frustratie uiten en daarmee ook mijn ‘schaamte en schuld’ verwerken. En inderdaad er was een behoorlijke druk op mijn gezin.

Mijn penpal heeft minder problemen. Hij is wel prikkelbaar ivm stemgeluiden en muziek. Zijn ‘geluidsgrens’ is veel kleiner geworden en dan reageert hij sneller en dan is hij boos op het lawaai van zijn kinderen.

 

Hij heeft ook andere ‘geluids’problemen. Samen met een groep praten is heel moeilijk, hij vindt alles geroezemoes en kan moeilijk een stem en achtergrond scheiden. Ik heb iets er tussen, ik kan wel achtergrond scheiden maar het is wel moeilijk, ik moet mij concentreren om een conversatie van bijvoorbeeld collega’s te volgen. Ik kan ook moeilijk inpikken in die conversatie en sommige grapjes begrijp ik niet.

 

Hij heeft ook moeite om telefonisch getallen of afspraken op te schrijven. Ik heb dat ook, ik kan moeilijk een woord, een getal of een zin opschrijven wat ik juist heb gehoord. Ik heb bij de logopediste veel dictee gekregen, het is veel beter geworden maar nog niet helemaal. Regelmatig merk ik dat ik het moeilijk heb als mijn collega iets ‘klein’ vertel en ik wil het letterlijk opschrijven … dat gaat niet. Ik moet het wel 5 keer opnieuw vragen voor ik het kan opschrijven, dus zij hebben geen geduld, ik geef dan een bladje papier met een stilo, kun je het opschrijven, alstublieft, …?

 

We praatten ook over andere dingen zoals meditatie (je data resetten), verschillen tussen mannen en vrouwen, hulp nodig hebben van een psycholoog of psychotherapeut, ziek zijn, mijn werk, zijn hobby (hij zit in de organisatie van de ‘afasie’ werkgroep), …

 

De tijd vloog voorbij, ik moest terug, want ik moest mijn kinderen gaan ophalen …

 

Ik vond het een goed gesprek! Het heeft mij geholpen!  Volgend jaar gaan we elkaar nog eens zien op de ‘afasiedag’  en we kunnen mailen of telefoneren.

Ik wens hem ook veel beterschap, hij heeft het moeilijk. Gelukkig heeft hij een sterk karakter, hij is heel positief!

 

Bedankt!