31-01-13

Aphasia ...

Vandaag deze YouTube gevonden ... Sarah - 3 jaar na haar cva: Broca afasie

Meer filmpjes: http://www.youtube.com/user/SymphUK

Ik heb al die filmpjes bekeken, interessant, de oorzaak van haar stroke was door een PFO (patent foramen ovale).

05-02-12

Gewoon een anoniem interview: ik weet niet of het een interview is want hij kan niet praten.

Na regen komt zonneschijn. Maar soms blijft het regenen …

De persoon in kwestie kan niet meer praten, is afhankelijk van een rolstoel en is afhankelijk van mensen die hem helpen.

Ja en nee kan hij zeggen maar soms blijft hij ja zeggen terwijl hij nee bedoelt.

Hij is ongeveer zo oud als ik, dus nog jong …

Hij kreeg een CVA een tweetal jaren geleden. Een jaar bleef hij in een revalidatiecentrum: neurorevalidatie maar zonder het gewenste resultaat. Welk toekomstperspectief is er nog … een rusthuis misschien? Hij is nog jong. Een rusthuis is voor bejaarden.

Zijn partner bracht hem mee naar een afasie contactdag. Hij heeft de lotgenoten zien babbelen, de ene stopt niet, de andere spreekt met gebaren, …

Wij hopen dat hij terug kan praten. Ik ga een kaarsje branden …

---

Elke afasie is anders. De ernst van de ziekte hangt af van de mate waarin de hersendelen zijn beschadigd. Sommige mensen begrijpen de taal wel, maar hebben moeite met de zinsopbouw en de juiste woorden te vinden (Broca-afasie of Motorische / expressieve afasie). Andere mensen praten juist heel veel, maar vaak is dit voor diegene die het aanhoort onbegrijpelijk (Wernicke-afasie = Sensorische / receptieve afasie). Het meest voorkomende vorm van afasie is een gemengde afasie, dus met zowel een motorische als een sensorische component. Soms overheerst één van de componenten.

Believe in yourself and you can achieve anything! Bijna altijd is er na het ontstaan van afasie enig spontaan herstel van de taal. Zelden of nooit is dat herstel volledig. Toch is er met veel oefenen, telkens weer proberen en volhouden vaak enige verbetering te verkrijgen.

28-08-11

Gewonde taal

Afasie krijgen: pas als je het ervaart, weet je wat het is. En dan nog, want iedereen is een beetje anders, afasie is heel verschillend …

Gaston Dorren heeft (nog) een fraai artikel geschreven, Gewonde Taal. Ik heb de indruk dat hij zich goed kan inleven want hij schrijft wat ik herken. Het is wel een lang artikel, soms kan ik niet goed volgen.

Wat ik herken:

Ik begrijp de woorden meestal wel (ondertussen) maar ik kan ze nog altijd niet goed nazeggen.

Zogenoemde w-vragen niet (wie?, wat?, waar?, enzovoort) vond ik moeilijk, begreep het niet. Nu gaat het vrij goed.

Ik wist niet goed waarom we werkwoorden hebben. Vooral de rare werkwoorden: doen, zijn, hebben, worden, … Beter begreep ik echte werkwoorden: fietsen, zwemmen, lopen, … Ik had het ook moeilijk met vervoegingen.

Ik vergis mij in ‘hij’ en ‘zij’, nog altijd als ik snel praat.

Ik kwam makkelijk uit mijn woorden in het Engels dan in mijn eigen Nederlands.

Wat ik niet herken en eigenaardig vind, sommige kunnen schrijven maar kunnen niet lezen. Ik heb zo iets van, hoe kan dat? Heel eigenaardig, ik heb het (misschien gelukkig) niet ervaren.

Mijn interpretarie over de taalstad en de betekenisbibliotheek:

Als je bibliotheek is afgebrand dan kun je wel een nieuwe bouwen. Als je een nieuwe taal leert dan bouw je toch ook een bibliotheek? Ik heb infeite opnieuw de kleuterklas en de basisschool gevolgd maar dan intensief (10 maanden ipv vele jaren). Alles wat niet goed ging, moest ik voor oefenen met mijn logopediste. Veel woorden geleerd, zinnen gemaakt, …

Ik denk ook dat er soms een soort spontaan herstel is, zoiets van, iets nieuw leren, een taaltip en dan vind ik ergens in mijn hersenen herinneringen over die taaltip op school ofzo. Je hebt soms iets nodig, een tip of een woord, om verder te groeien. Dingen die terug komen.

17-08-11

Sprakeloos

boeken,wernicke,broca,lotgenoten,emotie,karakterverandering,spraakdwang,logopedie,autorijden2 jaar geleden: Ik was verward, had woordvindingsproblemen, wilde alles vertellen, begon met een verhaal, herhaalde delen opnieuw (ik wil autorijden!), mijn zinnen liepen in elkaar over, zonder punten en komma’s en ik vergat de werkwoorden en de voorzetsels, onsamenhangend, veel vertakkingen en het verhaal eindigde nooit, wist niet meer wat ik wilde vertellen en trouwens ik wil autorijden.

De luisteraars luisterden niet meer, te chaotisch en ze keken naar hun horloge en ze vluchtten weg. Ze haakten af.

Wat hen ik geleerd van mijn logopediste? Veel! Ik heb veel woorden terug gevonden en heb taalregels en zinconstructies geleerd. En meer, ik moest samenhangend praten, niet teveel vertakkingen gebruiken, niet teveel herhalingen en ook kunnen eindigen.

Een vriend en lotgenoot, heeft/had het ook. Een beetje chaotisch … (hij moet maar eens een boek schrijven, hij zou nog een BV kunnen worden).

Maar nu heb ik ‘Sprakeloos’ uiteindelijk gelezen. De vorm is inderdaad chaotisch, heel moeilijk leesbaar, voor mij is het echt worstelen met dat boek. De beschrijvingen over de ballonstad en de interieurs waren verschrikkelijk. Ik was echt heel ongeduldig, wanneer gaat hij schrijven over haar, over afasie? Ik wilde het weten, wat had hij geschreven? Het boek vertakt en vertakt en vertakt en … uiteindelijk eindigde wel elke tak, elk verhaaltje, maar het was o zo moeilijk. Voor mij natuurlijk.

Waarom? Afatici willen ook graag verhalen lezen over lotgenoten, waarom heeft hij geen verkorte uitgave gemaakt? Of, waarom taggen gebruiken, zoals een blog, lees alles over tag ‘afasie’?

En haar dan? Ik denk niet dat ze haar spraak was verloren maar wel haar (moeder)taal. Zij werd agressief tegen haar man.

En ik? Ik herken heel veel! Ik verloor ook mijn moedertaal, ik kon wel praten maar vertelde alleen maar onzin/wartaal/geraaskal. Ik werd ook heel snel woedend en dan inderdaad woedend op mijn man. Ik kon niet meer relativeren, iets verkeerd en ik begon te roepen, schreeuwen. Rottaal. Hij kon mijn gekrijs niet aanhoren. Soms en soms nog altijd.

Mooi boek! Blij dat het boek uit is! Oef! Ik ben wel fier dat het gelukt is! Ik lees wel nog steeds ‘stilletjes’ hardop. Misschien de volgende fase? Stillezen?

15-07-11

'Date' Guido

Tijdens de Nationale Afasiedag heb ik Guido, de man die alles organiseerde, gezien, ik heb niet veel met hem gepraat want hij was altijd druk bezig. Daarna hebben we een paar weken heen en terug gemaild en gebeld over mijn artikel, mijn blog en mijn kinderen en over hem en zijn kleinkinderen, …

'Zou jij het zien zitten om samen iets te gaan eten (dicht waar jij woont), liefst een donderdag avond (eind november of december). Ik schrijf er een tekstje over. Het kan anoniem zijn en je mag het verbeteren of een stukje weglaten. Laat het maar weten of je dat ziet zitten of niet.’ Ik kreeg geen antwoord dus ik dacht dat hij het niet zag zitten … een maand later, kreeg ik antwoord, en hij wilde wel gaan eten maar hij heeft weinig tijd, hij heeft veel vergaderingen.Toen heeft hij  tijd voor mij gemaakt.

Ik ben donderdag, 13 januari iets gaan eten met hem. Juist 35 jaar geleden (op 13 januari 1976) kreeg hij zijn eerste hersenbloeding. De afspraak vond ik leuk, het was lekker eten, hij heeft zijn leven verteld en ik heb veel geluisterd, voor mij is ‘luisteren’ moeilijk en ik heb mijn best gedaan. Ik had ook een paar vragen i.v.m. organisatie en het bestuur en hij heeft mij geholpen want hij heeft veel ervaring! Echt!

Guido heeft motorische afasie, hij heeft vooral woordvindingsproblemen, meestal vindt hij het woord maar met vertraging … het lijkt een beetje een film in slow motion … als hij het woord echt niet vindt, zegt hij djuu …en dan komt het woord, hij blijft vrolijk! Ik vroeg of hij alles begrijpt, ik had veel begripsproblemen en nu gaat het beter en hij zei dat hij niet veel begripsproblemen heeft maar wel een klein beetje, ‘Wie niet?’voegde hij er aan toe!

Bij het eten zie ik dat het wel moeilijk is om maar één  hand te gebruiken. Zijn rechterhand werkt niet, het papiertje van een suikertje openmaken is al moeilijk! Met mes en vork  zijn tafelmanieren,  maar dat gaat niet, met een vork een bladje sla eten is heel moeilijk!

Guido vertelde over zijn jeugd, hij was een bezige bij, deed elke avond sport, volleybal, voetbal, duurloop, fietsen. Na het middelbaar onderwijs deed hij handelwetenschappen, zijn vader was gestorven en hij moest in de winkel werken en dus ging hij naar de avondschool. Nadat hij afgestudeerd was, is hij in een garage begonnen, hij leidde en organiseerde de hele garage met  veel personeel, hij werkte 11u per dag en in het weekend werkte hij ook. Ik zei ‘Dan sliep je maar 4 u per nacht?’ Hij glimlachte en zei ‘Ja zoiets’…

Toen, hij was 26 jaar en zijn vrouw was in verwachting, kreeg hij een cva, een bloedvat gesprongen waarschijnlijk van een vroegere auto-ongeval. Hij werd geopereerd terwijl zijn vrouw beviel, hij kreeg een dochtertje. Ik luisterde en ik dacht wat een ontroerend verhaal. Zijn vrouw beviel diezelfde dag van een dochter in Hasselt terwijl hij in Leuven, Sint Rafaelziekenhuis, werd geopereerd van een hersenbloeding. Zij had hem nodig en hij had haar nodig.

Hij had verlammingsverschijnselen, afasie en epilesie. Hij bleef een paar maanden in het ziekenhuis en dan ambulant. De revalidatie ging vrij goed, bijna een jaar later kreeg hij terug een cva, terug verlammingsverschijnselen en moest ‘opnieuw’ beginnen … Epilepsie aanvallen kreeg hij tot augustus 1977, dagelijks neemt hij nog medicatie.

Guido vertelde ook over ‘niet mogen autorijden’ en toen hij terug mocht rijden voelde hij zich vrij (ik had dat dus ook!). Ik vroeg of hij lang niet mocht rijden. Hij zei dat het wel een jaar of drie duurde, hij reed (of oefende) wel op een stuk privé-grond maar hij mocht niet. Hij werd verwezen voor een rijgeschiktheidstest bij Cara en dat was moeilijk. Hij kreeg eerst een negatieve beoordeling want hij praatte niet vlot en had verlammingsrestverschijnselen. Een half jaar later werd hij positief beoordeeld, eindelijk!

Na zijn cva is hij vrij snel beginnen sporten, veel fietsen tijdens de revalidatie, daarna atletiek maar hij kreeg een kwetsuur en dan is hij beginnen wielrennen en ping pongen. Hij is ook met joga begonnen, dat deed hem goed, hij begon vlotter te praten, kon zich beter concentreren en zijn geheugen werd beter. Hij gaf een voorbeeld in yoga dat hij veel gebruikt, het is waarschijnlijk focussen of inzoemen, tijdens ons etentje fikseerde zijn ogen op een punt, een buis van de verwarming,  en dat hielp, hij praatte vlotter!

Guido vertelde verder over zijn verenigingen, tal verenigingen waar hij actief in is. Wat een bezige bij!!!  Hij vertelde ook over zijn familie en hun aktiviteiten, …

We begonnen terug over ‘afasie’, hij kan niet goed schrijven en ook niet goed lezen. Hij leest diagonaal, selecteert wat belangrijk is. Ik heb dat ook. Ik schrijf nu tamelijk goed omdat ik veel heb geoefend maar het lezen is soms moeilijk. Op mijn werk moet ik ook selecteren, ik krijg zoveel e-mails, ik moet ook hoofd en bijzaken scheiden.

Hij vertelde ook dat hij beter dialect praat dan abn, ik vroeg of hij tegen mij wilde ‘dialect’ praten en het lukte niet, … voor mij is het ook moeilijk om van het nederlands naar het engels te gaan, een andere woordenschuif openen!

We hebben heel veel gepraat en het werd laat, de dame van de taverne wilde sluiten …  Guido babbelde in het dialect tegen haar en hij praat inderdaad vlotter!

Guido, ik ben blij dat ik met jou heb gesproken! En Guido mailde ‘We hebben goed gegeten en er beide iets van opgestoken.

 

17-06-11

En wat ben ik eigenlijk: een taaldenker of een beelddenker?

Babies zijn beelddenkers. Peuters beginnen te luisteren en te praten en bootsen hun ouders na. In de kleuter/lagere school beginnen de kinderen echt met taal of woord denken. Sommige blijven beelddenkers (meer dan 60% in beelden) en ander worden taaldenkers (minder dan 40% in beelden).

Echte taaldenkers denken in woorden, ze zijn vaak heel verbaal.
Echte beelddenkers hebben moeite met het communiceren met woorden. Zij zien voortdurend plaatjes in hun hoofd en moeten vervolgens de woorden erbij zoeken. Zij hebben andere talenten (zoals creativiteit, ...)

Voor mijn beroerte, was ik ‘een combinatie denker’, waarschijnlijk iets meer in beelden. Als kind heb ik dyslexie gehad en ik moest naar de taalleraar en ook naar de logopediste. Ik had geen taalknobbel. Ik ben nooit een prater geweest, een presentatie geven vond ik verschrikkelijk. Maar ik kon wel communiceren. Ik kon ook moeilijk namen van gezichten plakken en telefoonnummers kende ik niet. Ik was creatief, ik kon snel oplossingen vinden en ik had wel een wiskundeknobbel.

Nadat ik een cva heb gedaan, was ik helemaal geen taaldenker meer, want ik kon niet meer praten. Ik had afasie! Ik had moeite met praten, kon geen zinnen maken, ik kwam niet uit mijn woorden en ik gebruikte veel ‘euhhh’, ik had woordvindingsproblemen. Ik miste die woorden wel! Ik ben uiteindelijk vrij goed hersteld maar af en toe is het nog moeilijk. Een woord dat ik heb gehoord is soms moeilijk, welk woord? Auditief heb ik het moeilijk, ik probeer het woord te spellen en soms lukt het en dan pas weet ik welk woord, de betekenis. Taaldenken is toch heel belangrijk! Soms is het ook omgekeerd, dat ik de context begrijp maar dat ik het niet kan verwoorden (beelddenker?). Ik kan ook moeilijk zinnen nazeggen (conductie afasie). Ja afasie is 'belastend' ...

17-05-11

Artikel in Libelle & Libelle Mama

Ik las het verhaal in Libelle ‘De man van Wieke kreeg een herseninfarct’ en ook het verhaal in Libelle Mama ‘Toen hij vijf was, zag Jasper hoe zijn papa een herseninfarct kreeg’.

Zij hebben ook een kinderboekje ‘Onze pappa kreeg een ongeluk in zijn hoofd’ gemaakt. Ik heb het al gelezen een tijdje geleden.

 

Ik vind het een mooi verhaal. Het begin was onverwacht en verschrikkelijk voor hem maar ook voor zijn partner en hun kinderen. Met vallen en opstaan en goede begeleiding is het uiteindelijk vrij goed gegaan. Het is nog altijd moeilijk om het te aanvaarden, hij is nooit meer helemaal zoals vroeger en hij heeft nog afasie, maar zij vechten samen voor een mooi leven.

 

Mijn begin was ook onverwacht en verschrikkelijk. Het was wel ‘minder’ verschrikkelijk, ik ben niet gevallen, ik had geen verlamming, geen slikproblemen, geen operatie en geen epilepsie. Ik kreeg alleen ‘afasie’, ik begreep niet wat ze aan het vertellen waren en ik kon mij ook moeilijk uiten. Ik had woordvindingsproblemen en ik gebruikte verkeerde woorden (parafasie).

 

Mijn verhaal is wel anders, ik had wel een logopediste maar ik had geen andere begeleiding, ik wilde niet. Mijn man en mijn kinderen hebben ook geen begeleiding gehad, ik wilde dat ook niet. We hebben wel veel ruzie gemaakt. Ik ben wie ik ben, ik wilde mama blijven, ik wilde ‘normaal’ zijn, niet gehandicapt zijn, ik wilde zelfstandig zijn, en ik wilde mijn kinderen opvoeden. Ik heb er wel voor gezorgd dat de kinderen vervoer hadden naar de aktiviteiten als mijn man er niet was. Mijn familie en vrienden hebben ons geholpen, vooral dan natuurlijk het ‘vervoer’ want ik mocht niet autorijden.

 

Ach, iedereen is anders, met ook vallen en opstaan en veel ruzie, ben ik ook vrij goed hersteld. En ik hoop dat het voor mijn man en mijn kinderen niet traumatisch is geweest?!

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende