12-09-12

Verzamelen

boek.jpgAls kind verzamelde ik postzegels van (zeil)boten en zwemmers. Ik verzamelde ook brieven van mijn pennenvrienden, ik denk dat ik elke week een vijftal brieven kreeg en terug antwoordde. De brieven zitten in dozen en worden nog steeds bewaard. Nu is het digitaal, nu zijn er e-mails en bijna geen brieven meer, de e-mails zitten in archives en af en toe worden ze met een click gedeleted.

Wat verzamel ik nog, niet echt hoor, maar toch ... mooie kartonnen of metalen dozen, magneten, kaartjes, papier en/of schriften, en 'yoyo en hoops', ...

Ik hou veel bij in scrapbooks (plak- en memorieboeken) over mijn kids en ook digitaal (blogs, e.a.). Ik kan niet goed zonder.

Ik heb ook een vijftal jaren dieetboeken verzameld, infeite staat er hetzelfde in die boeken maar in een andere verpakking, een beetje anders ... Vanalles geprobeerd maar het helpt niet ... (het ligt aan m'n eigen).

Recent verzamel ik boeken van waargebeurde verhalen van lotgenoten of familie. Ik lees natuurlijk, als het lukt (ja ik heb nog een beetjes afasie). Ik heb een mini-bib gemaakt, infeite een stapeltje boeken, lotgenoten en/of partners mogen de boeken lenen. De helft van mijn stapel zijn geleend en hopelijk wordt er gelezen!

14-04-12

Drrrr ... (ringtone)

Ik kreeg telefoon (mijn telefoonnummer staat wel ergens in ‘zelfhulpgroepen’) … Ze zei dat haar moeder een paar weken geleden een beroerte had gekregen en dat ze nog altijd niets zegt. Helemaal niks, …ze had zo een goed contact, als er geen communicatie meer is dan wordt het moeilijk.

Ik moest even slikken ‘Ze kan nog wel beter worden’ zei ik, ‘Ze zal wel voor een deel spontaan gaan herstellen en een goede logopedist zoeken zou ook wel helpen …’ De dame vroeg wat ze kon doen om haar moeder te helpen … Ik antwoordde ‘misschien samen zingen, samen tellen, samen rijmen, samen oefenen…’

Mond vol tanden, wat kan ik nog zeggen …? Ik zei: ‘Ik kan wel foldertje en een brochure over afasie sturen als je je adres geeft en … graag traag en duidelijk praten zodat ik het kan noteren want ik heb nog een beetje afasie, soms moet ik het nog eens vragen … ’

Na het gesprek dacht ik, dat boekje ‘Hoe mijn vader zijn woorden terug vond’ is wel een goed boek voor haar, de auteur (Liesbet Koenen) heeft haar vader geholpen door een goede logopedist te vinden, samen oefenen met haar vader, een computerprogramma Kompro voor hem bestellen … dat staat er allemaal in het autobiografisch boekje … Lezen dus! (Ik heb een gelijkaardig programma gebruikt in mijn revalidatie, Digitaal, goedkoper maar minder prentjes.) 

Is er hoop? Er is wel hoop … ik ben vrij goed hersteld, wel door intensief te oefenen, opnieuw heel de eerste studiejaren terug te volgen maar dan verkorte programma met een logopediste dan … Het is niet zo plezant, terug een kleuter te zijn en opnieuw te beginnen … maar het is mogelijk! Ik ken vrij veel lotgenoten die even goed of beter hersteld zijn dan ik. Iedereen deed het op een andere manier, sommige met logopediste, sommige zelf alleen (een soort van super zelfdiscipline!).

Jammer genoeg heb ik ook lotgenoten gezien die hun taal niet is verbeterd …zo’n berichtjes zoals ‘Vooruitgang heeft hij anders niet gemaakt. Spreken kan hij nog steeds niet.‘ zijn pijnlijk.

Toch hoop ik op herstelling voor alle lotgenoten ...

Een creatieve logopediste is belangrijk denk ik. Iedere persoon is anders, de logopediste moet flexibel zijn en oplossingen aanreiken. Logopedie is maatwerk ...

Creatieve lotgenoten kunnen ook veel zelf doen, zelf een oplossing zoeken, zelf weten wat je kan en wat niet ... Ook creatieve partners en familie kunnen helpen ... 

15-02-12

De bestelling ligt nu voor u klaar in uw boekhandel

boek.jpgDe bestelling ligt nu voor u klaar.

Overzicht bestelling

Aantal: 1

ISBN:  9781843105640

Titel: MAN WHO LOST HIS LANGUAGE - CASE OF APHASIA - PBK 2007

Bedankt voor uw vertrouwen.

----

Eindelijk … het duurde 5 maanden om een boek uit Amerika te bestellen. Reisde het boek in een vrachtschip om de atlantische oceaan over te steken? We zullen het nooit niet weten maar het is wel goedkoop, 21 Euro voor 269 blz.

Nu moet ik het nog lezen, in het Engels …. Pfff.

The man who lost his language : a case of aphasia / Sheila Hale

Mijn laatste log hierover: http://ik-na-cva.skynetblogs.be/archive/2011/08/28/ik-her...

Gepost in Boeken | Commentaren (0) | Tags: boeken, afasie, engels

02-12-11

Herkennend

Ik was een boek aan het herlezen: 'Hoe mijn vader zijn woorden terugvond’ (auteur: Liesbet Koenen). In dat boek zijn er voor mij na mijn hartinfarct andere betekenisvolle dingen. Ik bekijk het nu anders. Vroeger las ik het ‘neurologisch’ en nu zie ik het ‘ cardiologisch’. Herkenend, wat normaal moeilijk is uit te leggen aan anderen, staat in het boek duidelijk omschreven.

Bestel en lees het Knipogen! Ik heb geen aandelen hoor!

De oorzaak en dus misschien mijn oorzaak … voorkamerfibrillatie…

Blz 12

Mijn vaders hartslag van 140 bij binnenkomst in het ziekenhuis en de vervolgens geconstateerde boezemritmestoornis maken het hart de vrijwel zekere bron van de ellende. Een boezem die niet goed leeggepompt wordt, vormt stolsel. Die kunnen op een kwaad moment overal naartoe schieten …

Een stukje dat ik ook herken, wel anders, vragen die ik heb over medicatie, overmedicatie, bloeddruk, … Teveel vragen, ik voel vanalles. En dan cafeïne ... Ik heb nog nooit alcohol gedronken, nog nooit gerookt. Ik heb al over cafeïne gepiekerd (schuld en schaamte) maar ik moet het nog opschrijven. Binnenkort dan? 

Blz 44-45

Hij blijft de hele week ontzettend moe. Geen wonder. … Zijn bovendruk is 110, zijn onderdruk 55. Dat is veel te laag. Daar kan een mens zich onmogelijk fit en kwiek bij voelen. …De conclusie dat dit wel eens kan liggen aan de betablokkers die hij slikt … Die zijn bedoeld om de bloeddruk omlaag te brengen, en er is geen enkel tegenwicht meer: mijn vader leeft tegen zijn gewoonten in al een maand alcohol, cafeïne en nicotineloos.

En wat ik ook herken is het bloedprikken … daarover heb ik al veel geschreven. In Nederland hebben ze een trombosedienst. In België gebeurt het door de huisarts.

Blz 45

Bij de trombosedienst, waar hij regelmatig geprikt wordt met het oog op de dosering van zijn bloedverdunnende middelen.

Blogje voor mijn hartinfarct: http://ik-na-cva.skynetblogs.be/archive/2011/09/17/hoe-mi...

23-10-11

De kunst om niet perfect te zijn

Ik naar de bib, eerst ging ik naar de rekken ‘hart- en vaatziekten’, ik lees graag verhalen van lotgenoten, maar ik vond er geen nieuwe boeken meer. Hmmm, nu besef ik pas dat ik ‘hart- en vaatziekten’ heb … al wel gehad: een pijnlijke getromboseerde aambei na mijn zwangerschap, dikke spataderen (varices) in mijn benen die operatief een vijf jaar geleden zijn verwijderd, een TIA (maar de huisdokter vond dat ik migraine had), een CVA en dan een hartinfarct.

Ik begon dat aan de rekken ‘Persoonlijke ontwikkeling’ … boeken die mij wel interesseren of die ik wel nodig heb: ‘Leer Nee zeggen’, ‘De kunst om niet perfect te zijn’ en ‘Brave meisjes komen in de hemel, brutale overal.’

Ik denk wat ik het meeste nodig heb, ik leende een boek ‘De kunst om niet perfect te zijn’ (auteur Ulrike Zöllner). Ik hoopte op een mooi boek maar ik vond het niet zo goed, ik vond het overdreven en ook een beetje negatief. Het lijkt alsof de perfectionisten, niet sympatiek en geen empathie meer hebben. En de voorbeelden waren ‘Miss Perfect’, ‘Kuisfreak’, …

Wat ik wel een beetje heb is ‘Workaholic’ en ‘mijn kinderen zo ‘perfect’ mogelijk opvoeden’. Ik vind het resultaat toch vrij goed, heb wel zelfvertrouwen. Maar nu denk ik, misschien heb ik ‘teveel’ gedaan, ik heb wel mezelf weggecijferd en ik ken geen maat. Ik heb de prijs betaald, mijn gezondheid misschien?

Geen maat kennen, het gaat om de grenzen, … bepaal uw grenzen!

De perfectionist betaalt wel een prijs!

Perfectionisme is een belangrijke stressfactor. Deze eigenschap heeft goede kanten: betrouwbaar en uitstekend werk leveren. Dat heb ik, vind ik, dan ben ik fier. De slechte kanten zijn: kan moeilijk delegeren en wil de omgeving ook perfect maken. Misschien is dat wel zo?

Ik denk wel dat ik kan delegeren, mijn kuisvrouw doet het beter en liever dan ik, ik ben blij dat ik een kuisvrouw heb. Ik delegeer wel, mijn zoon mag aardappelen schillen, mijn schoonmoeder zorgt voor mijn kinderen als ik er niet ben, …

Ik denk niet dat ik de omgeving perfect maakt, maar een beetje wel misschien? Of toch?

Ik heb nog geen oplossing, maar ik denk dat ik teveel wil. Ik kan moeilijk mijn kinderen, mijn man en zijn hond wegtoveren en ik wil graag blijven werken … misschien moet ik met mijn hobbies stoppen? Of nog meer delegeren?

‘Opgeven, gas terugnemen … bestaat niet’ zei de perfectionist.

Hmmm ...?!

 

15-10-11

Voorkom een (tweede) hartinfarct!

boek,oorzaak,sport,gezond-eten,obesitas,cholesterol,hartIk ben in de bib een boek gaan lenen.

Titel:Voorkom een (tweede) hartinfarct!’ Ervaringen van een hartpatiënt

Auteur: Jacques Janssen

Ik heb het gelezen in 2 dagen (127 blz). Ik werd er wel moe van, heel eigenaardig, ik was precies fysiek moe terwijl ik alleen maar aan het lezen was.

De eerste zin van het boek ‘Je moet het toch eerst zelf hebben meegemaakt, wil je écht iets over kunnen zeggen’. Wat een zin, precies of je propaganda maakt voor dat boek. Of eerlijk, ik zou dat boek nooit lenen en lezen, alleen nu heb ik het ervaren en dan wil ik het boek wel lezen.

Het is een mooi  (=informatief) boek, een lotgenoot en hij schrijft ook over andere lotgenoten … spijtig genoeg, veel lotgenoten krijgen het nog eens of een paar keer… en veel sterven snel. Ik hoop dat ik nog verder mag leven.

De schrijver sliep ‘s nachts niet graag, hij kon niet goed slapen, hij had schrik om het nog eens te krijgen en al slapend dan is het misschien te laat. Ik slaap vrij goed, eerlijk, ik wil liever al slapend een hartinfarct krijgen dan het krijgen als ik bewust erbij ben. Ik weet niet veel van mijn hartinfarct, ik heb geen pijn gehad, ze hebben goed voor mij gezorgd, en toen het ongeveer inorde was dan werd ik wakker en ze hebben het verteld. Ik had toen wel een beetje pijn aan mijn gekneusde ribben (van die defibrilllatie machine).

Interessant vond ik de oorzaken, de oplossingen (zoals medicatie en andere), de fietsproef en de revalidatie.

Hij rookte, had stress (altijd heel druk bezig), …

Ik ben anders hee. Ik heb nog nooit gerookt. Ik heb wel stress (jammer). Ik eet en snoep graag (obesitas). Ik eet wel vrij gezond, ik ben vegetarisch, eet veel groenten en fruit, e.a. Ik doe wel sport min of meer (soms ben ik een beetje te lui of teveel dat ik moet doen). Mijn cholesterol en bloeddruk is niet zo extreem hoog, het is juist aan de hoge grens.

Deze week heb ik de fietsproef gedaan, ik heb een vrij goede conditie! Lachen

Na het weekend begin ik aan de revalidatie.

Meer info over het boek: http://www.verblijfopaarde.nl/zelfontplooiing/hart.htm

20-09-11

Intensief

2009: Ik was 39 jaar toen ik een beroerte (en afasie) kreeg.

1965: De filmster Patricia Neal was 39 jaar toe ze drie beroertes kreeg tijdens haar zwangerschap. Ze was drie weken in coma, was half verlamd en leed aan ernstige afasie. Ze was getrouwd met de schrijver Roald Dahl. Hij zorgde voor een strenge intensieve revalidatie plan en hij trommelde familie, vrienden en buren op. Ze ‘moest’ revalideren en het is super goed gelukt. ‘Moest’ was een beetje dwangmatig, ze had geen keuze en ze vond het niet zo leuk. Nadien was ze heel blij dat het was gelukt.

Van waar komt die informatie? Het staat geschreven ergens in het boek ‘Hoe mijn vader zijn woorden terugvond’. Ik ga dan googlen natuurlijk en het staat inderdaad op internet. Wauw Roald Dahl (mijn kinderen lezen die boeken heel graag)...?!

Ik geloof daar wel in. Een beetje dwangmatig is goed. Er voor vechten is zelfdwang, zelfdisipline. Als het niet goed gaat, zorg dan voor een strenge logopediste, …? Of een strenge partner. Maar dat is ook niet zo gemakkelijk, dan komt er ruzie van. En vraag om hulp, samen gezelschapspelletjes spelen?!

Ook interessant Constraint Induced Aphasia Therapy (dwangmatig en intensief)

Ook op intenet, Ria’s verhaal: ‘De dokter had verteld dat men best een groep vrijwilligers zocht om met mij te praten om zo nog beter te genezen. Veertien mensen waren bereid om mij les te geven. Ieder op zijn eigen manier probeerden ze iets te bereiken. Ze leerden mij bijvoorbeeld terug de kleuren. Ik zal altijd zeer dankbaar zijn, ik weet dat ik zonder jullie hulp nooit zo ver geraakt zou zijn.’