03-06-12

The secret (2)

Ik dacht: ‘Mijn (linker) enkel doet pijn en mijn (rechter) knie ook, nee, een gips wil ik niet, ik had het vorig jaar al ervaren, dan heb je geen mobiliteit meer.’ ‘Nee ik wil geen dokter, de dokter zou misschien zeggen in de gips. Ik wil niet. Positief denken (boek ‘The Secret’), volgend week is alles terug inorde.’

Na een week ging het vrij goed, minder pijn, echter de blauwe plekken werden groter. Mijn kinderen en mijn man bleef zagen, ‘Ga toch naar de dokter’. Ik dus naar de dokter (ik moest) en hij zei dat het normaal is, het is inderdaad door de bloedverdunners met het vallen, het gaat nog blauwer worden, tot helemaal beneden, met tenen en al. De INR-meter* gaf 2.2 aan, dus prima, geen zorgen maken, verder 'Marcoumar' slikken. Hm …

Ik ben blij met de dokter, een dokter die ook ‘Marcoumar’ slikt, dezelfde ervaring, iemand die mij begrijpt.

* Marcoumar: INR moet tussen 2 en 3 zijn. Minder dan 2 dan is mijn bloed te dik (risico op trombose) - meer dan 3 dan is mijn bloed te dun (risico op bloeding).

10-05-12

De dokter ...

Ik reed naar de dokter voor een maandelijkse afspraak. Ik voelde me ineens raar, ik ben aan de kant van de weg gestopt, precies of ik niet meer kon denken, handrem aan, ik had het warm, hoe kan ik die verwarming uitdoen, ik heb frisse lucht nodig, airco aan… een paar minuten later voelde ik me beter en ben ik verder gereden. Ik vond het angstig, precies een TIA gekregen? Of heb ik gewoon teveel verbeelding? Of gewoon schrik van de dokter?

De dokter heeft mijn bloeddruk genomen, 12 op 8 dus goed. De INR-meter* gaf 2.8 aan, ook prima. Ik heb mijn dokter verteld van dan ‘raar gevoel’, hij dacht misschien ook wel een TIA (voorbijgaande aanval van tekort aan zuurstof in de hersenen), en/of een spasme (kramp) van bloedvaten in de hersenen. Hm … De dokter adviseerde om veel te bewegen (wandelen, fietsen, zwemmen, …) en een (beetje) vermageren. Inderdaad denk ik…

Na de dokter wilde ik naar de winkel maar ik was een beetje moe, ik bleef geeuwen**.Thuis ben ik een uurtje gaan slapen en ik voelde me al beter.

---

*Een INR-meter is een ‘vingerprik’ apparaat waarmee mensen met risico op trombose die antistollingsmedicijnen slikken de INR-waarde in hun bloed kunnen meten.

INR staat voor International Normalized Ratio, een maat voor de stollingstijd van bloed.

Ik slik Marcoumar, INR moet tussen 2 en 3 zijn. Minder dan 2 dan is mijn bloed te dik (risico op trombose) - meer dan 3 dan is mijn bloed te dun (risico op bloeding).

---

**Een mens gaat geeuwen als er te weinig zuurstof in zijn bloed zit. Dit wordt door de hersenen gesignaleerd en vervolgens wordt de gaapreflex geactiveerd. Tijdens het geeuwen haal je diep adem. Zo komt er ineens een flinke hoeveelheid zuurstof in je longen en vervolgens in je bloed.

07-04-12

Als ik niet krijg wat ik wil dan …

Ik had een afspraak bij de dokter, maandelijkse bloedcontrole voor marcoumar. Het is op afspraak dus normaal had ik gehoopt dat ik niet veel moest wachten. Maar de consultatie van de patiënt voor mij bleef maar duren … 40 minuten zat ik ongeduldig te wachten. Toen mocht ik binnen en ik had geen tijd meer want ik moest twee mensen gaan halen. Bloedprikken lukte niet en ik had echt geen tijd meer voor een tweede prik … ik ben in tranen ‘weggelopen’. De dokter was bits en ze zei dat ik niet moest betalen, ik denk dat ze zich schuldig voelde maar ook boos was.

In de auto kreeg ik een telefoon dat ze aan het wachten zijn, ‘yes I know’ (boos), er waren wegenwerken, er was markt, veel verkeer en …

Thuis na het avontuur begon ik te wenen, mijn grens was er echt over …

Ik weet dat ik emotioneel en impulsief reageer, ik schaam me, maar ik ben wie ik ben na mijn beroerte (sorry dus). Ik wil niet meer naar die huisarts. Ik krijg niet wat ik wil, er is al teveel gebeurd.

Ik heb gebeld naar een andere dokter, hij heeft zo’n vingerprik machine. Ik ben geweest en het was een aangename dokter, ik heb mijn ziekte-verhaal verteld. Met een eenvoudige vingerprik werd mijn bloed gemeten en besproken. Die dokter neemt ook Marcoumar. Een lotgenoot of zoiets!

Ik ben nogal gewoontegetrouw, ik ben een beetje vijandig tegenover veranderingen. Misschien was het nodig?!

17-01-12

Cardiologie

Na de fietsproef (goede resultaten, alleen mijn lichaamsgewicht was hoger Onbeslist) had ik een afspraak met de cardioloog.

Ik wil geen hartmonitor implanteren. De cardioloog wist het al, waarschijnlijk was er wel een vorm van communicatie tussen de kinesisten, de psychologe en de cardioloog.

‘Heb je pijn of hartkloppingen of?’ zei de cardioloog. Ik heb geen pijn meer, ik heb soms wel hartkloppingen ‘s nachts. Vroeger na mijn hartinfarct voelde ik het niet en nu voel ik het soms, mijn hart gaat precies sneller.

‘Welke medicijnen momemteel, is er iets veranderd?’ zei de cardioloog.

Ik gebruik nog steeds Marcoumar, … De cardioloog zei dat er nu naast Pradaxa een nieuw bloedverdunner (zonder bloedprikken) op de markt is. Ik zei dat ik bij Marcoumar blijf: het gaat vrij goed, ik wil graag af en toe wel een bloedcontrole krijgen (dat stelt mij gerust) en ik moet maar weining innemen (een half of een kwart pilletje Marcoumar per dag) want sommige hebben veel meer nodig.

Ik heb een maand geen ‘coversyl’ meer genomen, nu neem ik het terug. De cardioloog zei 'Als je toch minder pillen wilt nemen dan geen emconcor maar wel coversyl.' Het ‘mocht’ maar het is beter toch alle twee te nemen, zei hij. Ik zou graag al die pillen weggooien …

Ik vroeg ‘Als ik ‘VKF’ heb moet ik altijd ‘bloedverdunningspillen’ nemen of zijn er andere mogelijkheden?' (Gewoon nog eens nadenken of ik een hartmonitor wil of niet). Nu zei hij '‘ablatie’ zou kunnen helpen en dan geen bloedverdunning meer'. Ik kreeg een raar gevoel. Wat als ik ‘VKF’ en ‘PFO’ alle beide heb? Wat als ‘ablatie’ niet werkt? Hij antwoordde niet echt. Het is blijkbaar voor mezelf moeilijk te bewijzen wat ik juist heb, heb ik VKF? Het resultaten van de holtermonitoringen en hartmonitor (tijdens een maand) toonden geen relevante afwijkingen. Het lijkt dan ook moeilijk om te bewijzen dat ‘ablatie’ werkt? Zeker als je het maar af en toe hebt …?

Op internet ‘ablatie’ http://www.hartwijzer.nl/Ablatie.php :‘Na afloop van de ablatie wordt getest of de hartritmestoornis is verdwenen. Dat kan door medicijnen toe te dienen die de hartritmestoornis opwekken en te kijken wat er gebeurt.’

Hmmm … dubbelgevoel.

En verder … 'De kans op succes bij een ablatie is vrij groot. Complicaties doen zich zelden voor. Heel soms raakt het prikkelgeleidingsysteem beschadigd en moet er een pacemaker worden geïmplanteerd.'

Hmmm …

Ik besef dat ik heel mijn leven bloedverdunningspillen zal moeten blijven nemen.

Woordenschat:

Voorkamerfibrillatie (VKF) = Boezemfibrilleren of atriumfibrilleren is een hartritmestoornis waarbij de boezems (atria) van het hart niet meer zoals normaal samentrekken na een ontlading van de sinusknoop maar veel te snel en onregelmatig samentrekken. Het hart blijft wel een groot deel van de vitale pompfunctie behouden omdat de kamers nog wel effectief werken, maar in een onregelmatig ritme.

Patent Foramen Ovale (PFO)= is de open verbinding tussen de linker- en rechterboezem van het hart zoals die aanwezig is in de foetale bloedsomloop; de kleine bloedsomloop (van en naar de longen) en de grote bloedsomloop van en naar de rest van het lichaam zijn nog niet gescheiden. In principe sluit het foramen ovale vlak na de geboorte.

02-12-11

Herkennend

Ik was een boek aan het herlezen: 'Hoe mijn vader zijn woorden terugvond’ (auteur: Liesbet Koenen). In dat boek zijn er voor mij na mijn hartinfarct andere betekenisvolle dingen. Ik bekijk het nu anders. Vroeger las ik het ‘neurologisch’ en nu zie ik het ‘ cardiologisch’. Herkenend, wat normaal moeilijk is uit te leggen aan anderen, staat in het boek duidelijk omschreven.

Bestel en lees het Knipogen! Ik heb geen aandelen hoor!

De oorzaak en dus misschien mijn oorzaak … voorkamerfibrillatie…

Blz 12

Mijn vaders hartslag van 140 bij binnenkomst in het ziekenhuis en de vervolgens geconstateerde boezemritmestoornis maken het hart de vrijwel zekere bron van de ellende. Een boezem die niet goed leeggepompt wordt, vormt stolsel. Die kunnen op een kwaad moment overal naartoe schieten …

Een stukje dat ik ook herken, wel anders, vragen die ik heb over medicatie, overmedicatie, bloeddruk, … Teveel vragen, ik voel vanalles. En dan cafeïne ... Ik heb nog nooit alcohol gedronken, nog nooit gerookt. Ik heb al over cafeïne gepiekerd (schuld en schaamte) maar ik moet het nog opschrijven. Binnenkort dan? 

Blz 44-45

Hij blijft de hele week ontzettend moe. Geen wonder. … Zijn bovendruk is 110, zijn onderdruk 55. Dat is veel te laag. Daar kan een mens zich onmogelijk fit en kwiek bij voelen. …De conclusie dat dit wel eens kan liggen aan de betablokkers die hij slikt … Die zijn bedoeld om de bloeddruk omlaag te brengen, en er is geen enkel tegenwicht meer: mijn vader leeft tegen zijn gewoonten in al een maand alcohol, cafeïne en nicotineloos.

En wat ik ook herken is het bloedprikken … daarover heb ik al veel geschreven. In Nederland hebben ze een trombosedienst. In België gebeurt het door de huisarts.

Blz 45

Bij de trombosedienst, waar hij regelmatig geprikt wordt met het oog op de dosering van zijn bloedverdunnende middelen.

Blogje voor mijn hartinfarct: http://ik-na-cva.skynetblogs.be/archive/2011/09/17/hoe-mi...

18-11-11

Teveel vragen ...

Ik was bij de dokter, ik durfde nog niet zeggen dat ik misschien een andere huisdokter wilde, ... het is moeilijk zoiets te zeggen.

Ik heb verteld dat ik aan 'Marcoumar' blijf, ze heeft bloed geprikt (het lukte na de 2de keer). Ik voel dat ik meer medicatie nodig heb (als ik mijn tanden poets dan bloedt mijn tandvlees niet ...), de huisdokter zei dat de resultaten belangrijk zijn en niet wat je denkt. Na de resultaten moet ik inderdaad een hogere dosis nemen.

Ik heb verteld dat ik soms heel lage bloeddruk (10 op 5) heb vooral ’s avonds. ’s Nachts kan ik niet goed slapen: ijskoude voeten, slapende handen, hartkloppingen (nu voel ik het pas recent). Als ik medicatie Coversyl (bloeddruk verlaging) niet neem, dan voel ik mij veel beter. De huisarts zei dat ik het moet vragen aan de cardioloog. Het is niet mogelijk te verminderen want ik zit aan de laagste dosis (een half pilletje) dus er gewoon helemaal mee stoppen?

De dokter zei dat ze bij de revalidatie zouden meer bloeddruk laten meten (dat doen ze heel weinig). Ik meet mijn bloeddruk momenteel 5x of meer per dag …ik heb zo’n polsbloeddrukmeter, bijna altijd is het goed (max 14 op 9 of lager). Bij de revalidatie had ik gisteren 12 op 7 na de cardio-oefeningen en ik neem coversyl niet meer (sinds een week geleden). Dus het lijkt mij ideaal? Is dat gezond verstand? Ik neem wel nog 0,5 pil emconcor (hartritme en bloeddruk verlaging).

Dan over de hartmonitor, ik wil het niet meer implanteren. Ik denk wel dat ik soms hartkloppingen heb, maar heel weinig en hoe moet ik het bewijzen? Bij de revalidatie registreren ze mijn hartritme een keer per week tijdens de cardio-oefeningen. Ik vroeg of ze dat goed bekijken, ze kijken alleen als er een probleem is, ze hebben dan de data geregistreerd en ze kunnen het nog eens herzien als het moet. Het is dus geen hartbewaking.

Misschien moet ik een holter vragen, …? Mijn zus vindt het nuttig. En als ik boezemfibrillatie heb, dan moet ik waarschijnlijk levenslang medicatie (marcoumar of andere) blijven nemen? Is het dan belangrijk dat ik het weet of niet? Ik moet het toch blijven nemen …? Als ik echt geen boezemfibrillatie heb, dan kan ik het later misschien wel krijgen, hoe ouder, hoe meer kans op hartritmestoornissen.

En ondertussen heb ik de rekening van mijn hospitallisatie gekregen, die hartmonitor was duur maar de mutualiteit heeft het betaald.

12-11-11

Ben ik een proefkonijn?

Mijn huisarts vindt het een marteling … bloedprikken. Ben ik een slachtoffer of misschien is het de huisarts? Een paar pogingen voor een buisje bloed, het duurt langer dan verwacht en de huisdokter krijgt daar stress van. De volgende patiënt, het was op afspraak, moest langer wachten.

De huisarts had een oplossing, er is een nieuw medicijn, Pradaxa, het is een antistollingsmiddel en je moet niet meer bloedprikken. Gewoon 2 pilletjes per dag met 12 uur ertussen. De huisarts heeft met de cardioloog gepraat en het is inorde … ik kreeg een voorschrift, het is een soort test, ze hebben de medicatie nog niet in België maar wel in Nederland (en andere landen).

Ik vroeg me af, waarom geen bloedprikken meer? Hoe weet ik nu dat het inorde is, ik wil af en toe controle krijgen. Met mijn vroegere medicatie Aggrenox moest ik ook niet bloedprikken maar het was dus niet straf genoeg vermits ik een bloedprop heb gemaakt en dan een hartinfarct gekregen. En nu Pradaxa is straffer, … misschien te straf, is er kans op bloedingen? De cardioloog zei dat er genoeg studies zijn dat het veilig is, gewoon de pillen innemen en geen controle. Mmmm, ik voel me daar niet goed bij.

Ik dus naar de ziekenhuisapotheek, ze hadden het niet meer. Teveel vraag en te weinig aanbod. Het fabriek kan niet volgen. Een paar weken later kon ik wel een doosje krijgen, voor één maand, maar meer niet. Ik ben misschien koppig maar ik heb gezegd dat ik eerst zekerheid wil. Ik wil niet van het ene medicatie beginnen en dan moeten stoppen omdat ze te weinig hebben … Ik blijf aan Marcoumar!

De laatste twee bloedprikken waren geen foltering! De afdeling bloedafname van het ziekenhuis deed het goed. Volgende week nog eens naar de huisarts, opnieuw bloedprikken als de huisarts nog wil.

Ondertussen met iemand gepraat over bloedprikken, in sommige ziekenhuizen hebben ze een soort machine, het werkt met een vingerprik en ze weten na een paar minuten of het bloed de correcte verdunning heeft. Vingerprik … dus geen buisje maar een paar druppels! Geen blauwe plekken! Ik zit op internet te googlen: er zijn wel huisartsen die dat machine ook hebben. Hmmm … interessant!

En ik google verder, veel info over Pradaxa … en af en toe slecht nieuws in de krant, zoals http://www.knack.be/belga-algemeen/pradaxa-wordt-slechts-...

Hmmmm ... Ik wil geen proefkonijn zijn.