27-07-12

(On)zichtbaar

De gevolgen van een beroerte kunnen zichtbaar zijn maar ze kunnen ook min of meer onzichtbaar zijn, omdat het gaat om veranderingen in het denken, de communicatie, de gevoelens en het gedrag.

Een vriendin en lotgenote lijkt alsof ze geen beroerte heeft gehad, ze is een toffe vrouw, heel sociaal, ... ze heeft een buitenlands accent* en ze krijgt complimenten dat ze heel goed Nederlands praat!

Ze heeft ook problemen met autorijden, oriëntatieproblemen, geheugendefect, … Ik zie het niet maar zij vertelt het. De gevolgen zijn niet zichtbaar, alleen zich zelf en haar man en misschien een paar mensen zien het.

Ik ben ook veranderd, veel dingen kan ik even goed als vroeger, maar ik kan niet goed mijn emoties regelen. Ik probeer soms mezelf te remmen, het lukt soms en soms niet. Tja ... Ik kan er ook niet goed tegen dat ze met mijn probleem lachen, dan krijg ik het nog erger.

* Het buitenlandsaccent-syndroom (foreign accent syndrome) is een zeldzame aandoening waardoor spraakpatronen veranderen. Dit is vaak het geval na een beroerte of een hoofdletsel. Ze verliezen hun eigen accent en in de plaats daarvan neemt hun stem een vreemde toon aan.

22-11-11

Ik ben op mijn werk geweest

Ik zit precies in een nachtmerries, ik denk precies dat het niet echt was. Zo’n beroerte en dan nog een hartinfarct. Ik voel me vrij goed en dan voel ik me schuldig, precies of ik een comediante ben, maar het is echt waar.

Ik ben op mijn werk geweest. Had schrik om de collega’s te ontmoeten en het viel goed mee! Ik kreeg een knuffel van mijn baas! Infeite heb ik wel een lieve baas, precies! Ooit vroeg ik om halftijds te werken omdat ik geen kans meer kreeg om gepromoveerd te worden vermits ik afasie heb, en hij wilde niet, we hebben teveel werk en ik moest nog harder werken. Nu, na mijn hartinfarct mag ik halftijds werken, zei mijn baas. Ondertussen hebben ze een paar nieuwe mensen aangenomen en ook een paar interimers. Het is wel goed dat ze eindelijk zien dat we teveel werk hebben. En hopelijk hebben we dan geen slachtoffers meer?

Iedereen zei dat ik er goed uitzag. Ja, ik heb minder stress want ik moet niet werken! Ik blijf minder op de computer plakken, ik beweeg meer en ik doe af en toe iets anders, zoals de zolder opruimen. Grapje, de zolder heb ik niet opgeruimd maar toch wel de badkamerkastjes, een keer onder de zetel gedweild en zo van die dingen. Verven e.a. ben ik nog niet aan begonnen, ik ben wel gemakkelijker moe dan vroeger, tja, een hartinfarct heeft zijn nadelen. Het voordeel is dat je ziekteverlof krijgt. Ach, ik lach met mezelf.

We praatten tegen elkaar op het werk over stress, niet alleen over het werk maar ook over thuis. Veel mama’s en papa’s beginnen zich langzaam maar zeker taxi-chauffeur te voelen, al die hobbies van de kinderen, en, die mama’s en papa’s die doen dat uit liefde voor hun kinderen. Ze bepalen geen grenzen meer. Hm … iemand schreef naar mij: ‘Hopelijk ga je niet te ver over je grens!!!’ Hm, … Veel collega’s hebben geen grenzen en nog geen problemen gehad … dus ze doen verder. En ik? Ik moet … ik moet … misschien iets veranderen en ik heb het daar moeilijk mee. ‘Een ezel stoot zich geen tweede keer’, ach ...ik haat dat spreekwoord! Stress .. bij mij is het misschien chronisch?

En dan paperassen … ik wil graag beginnen werken. Of misschien ook niet. Ik kan wel werken, ik voel me niet ziek. Maar iedereen zegt dat ik nog eventjes verder ziek moet zijn en een beetje genieten. En ik voel me daar schuldig bij. Als ik me niet ziek voel dan moet ik werken. Zo ben ik?! Ik ga dus beginnen werken, halftijds dan kan ik de revalidatie verder volgen. Het is weer veel administratie papieren : Activiteit tijdens arbeidsongeschiktheid … pfff, al die paperassen daar word je moe van, het is gewoon ook veel gedoe en iedereen moet akkoord zijn. En  iedereen is dan de bedrijfsdokter, mijn huisarts, mijn cardioloog, mijn baas, de human resources, de mutualiteit en misschien nog iemand anders. Als ik terug gezond ben, dus niet meer ziek ben, dus arbeidsgeschikt ben … wil ik echt (een grote tijd) halftijds werken … ik weet nog niet juist wat ik ga doen … tijdskrediet misschien? Ha, nog meer paperassen dus!? Als mijn kinderen groot zijn (zelf een auto hebben?) wil ik misschien daarna terug voltijds werken?

20-05-11

Ik word oud …

Zo leuk was het niet.

Per ongeluk, gevallen. Ik kreeg een pijnlijke enkel en er was een barst van een van die beentjes en dan zat ik het gips.

Om het risico op een trombose in mijn been te vermijden, moest ik dagelijks een spuitje gezet worden in mijn buik. Je kunt dat ook vragen aan de thuisverpleegster maar ik doe het liever zelf. Af en toe kreeg ik wel blauwe plekken.

De eerste week had ik een open gips om te ontzwellen. Daarna kreeg ik een gesloten gips. Mijn voet bleef dik dus voet omhoog. En altijd krukken gebruiken.

Na vier weken mocht ik stappen, eindelijk een beetje vrijheid.

Na zes weken ben ik uit de gips geraakt! Freedom!

Mijn huid zag er niet uit, allemaal schilfertjes. Joepie terug kunnen douchen!

Ik heb niet veel pijn meer, alleen trappen lopen naar beneden gaat nog niet zo goed en mijn voet is nog een beetje stijf.

Ik kan goed autorijden! De eerst keer deed het wel pijn, ik had precies geen kracht om de linkerpedaal in te duwen maar een dagje later ging het heel beter! Geen pijn meer dus ik mag terug een uurtje in de file rijden naar mijn werk?!

Dus alles gaat vrij goed maar mijn enkel en mijn been is nog steeds gezwollen! Ik heb precies een olifantenbeen, het is een groot verschil tussen mijn (gezwollen) linker been en mijn rechter been. Een vervelende zwelling blijkt normaal te zijn na lange tijd in het gips te hebben gezeten. Het is waarschijnlijk lymfoedeem?!

Ik word oud ...

30-03-11

Overgewicht

gewicht.jpgIn januari 2010 ben ik beginnen werken en ik mocht ook terug autorijden en toen begon ik te verdikken, elke maand een kilootje erbij, in totaal ben ik al 15 kg verdikt, verschrikkelijk!

Iedereen weet dat ik verdikt ben maar niemand weet hoeveel, je kunt veel verbergen met kleding.

Ik moet echt vemageren, bijna zit ik aan de 100 kg, ik moet er toch onder blijven. Ik snoep zo graag, ik eet zo graag, pfff…

Oorzaken?

Terug mogen autorijden is minder fietsen, minder beweging.

Terug mogen werken is ook minder bewegen want ik heb een zittend beroep (veel op de computer).

Op mijn werk is er een heel goed bedrijfskantine. Er is heel veel variatie en het is goedkoop. Ze hebben van alles, zoals soep, belegde broodjes, frietjes, vegetarische maaltijden, diverse snacks, saladebar, fruit, yoghurt e.a. Maar ze hebben ook zoveel variatie van zoete desserts, alle soorten taart, pudding, cake, … lekker en super goedkoop. Elke dag een zoete verleiding. I love it … hm lekker. Het is wel erg voor mij. I hate it … ik heb die lekkere taart weer veroberd.

snoepautomaa4.jpgOp mijn werk hebben ze ook nieuwe snoepautomaten. Vroeger was er wel een snoepautomaat maar je moest wel 5 minuten stappen. Nu heb je er overal snoepautomaten. Als ik naar de toilet ga dan zie ik dat snoepautomaat elke keer. Weeral verleiding … elke dag neem ik een reep chocolade of een frangipane of alletwee. Af en toe is de automaat defect en dan ben ik blij. Joepie, niet gesnoept!!!

Ik kan er niet vanaf blijven …

26-02-11

Automatische piloot (2)

Autorijden is voor een groot deel op de automatische piloot.

 

Iedereen kent wel het fenomeen van ergens naartoe rijden en ineens  merken dat je een heel stuk van de weg ongemerkt hebt afgelegd. Dat is onze automatische piloot.

 

Ik heb een paar routine wegen, naar mijn werk, naar twee sporthallen, naar het zwembad, naar het tekenacademie (ja, mijn kids hebben heel veel activiteiten).

 

En soms doe ik het te automatisch, ik wilde naar de fitness gaan (ja, ik sport soms ook) en onbewust kwam ik aan de sporthal … sorry, … ik moest een stukje terug rijden en dan de andere weg volgen naar de fitness.

 

Of ik reed naar huis, ik moest op de weg mijn kinderen oppikken en ineens was ik al te ver, ik moest terug keren.

 

Nog een reflex, meestal moet ik stoppen voor een verkeerslicht, en dan stop ik en dan heb ik niet door dat het groen was.

 

Reflexen … automatismen … je hoeft er niet meer bij na te denken en dan maak ik blunders.

 

Eerlijk ik ben wel veranderd, ik blijf gemakkelijker in mijn gedachten verzonken terwijl ik autorij. Mijn kids weten het en zij helpen mij: ‘Hej mama, we moeten naar links!’

 

Ik weet ook niet goed meer waar ik mij heb geparkeerd. Ik heb wel een favoriete parkeerplaats (gemakkelijk in en uit) maar als die bezet is dan parkeer ik ergens anders en daarna weet ik niet meer waar juist.

 

Thuis heb ik geen probleem, mijn sleutel hangt altijd aan de haak, ik vind alles terug, ... maar 'wegdromen terwijl ik autorijd', is wel een probleem. Mijn probleem.

 

19-02-11

Ruzie in de auto

Een paar maanden geleden – ik schrijf veel van het verleden, ik schrijf het niet direct, ik wil erover nadenken voordat ik het schrijf, even rusten, relativeren, verwerken en dan pas opschrijven. Als ik het direct schrijf dan is het  waarschijnlijk ‘aggressiever’, ik wil niemand pijn doen.

Het was een zware week, mijn man was op businesstrip, ik moest werken, voor mijn kinderen zorgen en ook nog de hond eten geven en buiten laten.

Ik hou niet van honden, die hond is van mijn man, zoveel werk, … (pfff)

‘s Nachts ging ik mijn man van de vlieghaven halen, de kinderen sliepen. Ik wachtte in de auto en hij kwam naar mij. Hij wilde niet rijden, hij was moe, teveel in het vliegtuig gezeten. Oke, ik zal dan maar rijden, … (pfff)

Het begon al slecht … hij zei ‘Je moet naar links, links, links!’. Grrrr… verschrikkelijk! Bijna verkeerd.

Ik ben een vrouw! Ik rij niet graag!

Ik ga niet veel naar de vlieghaven. Ik ken de weg niet goed!

Ik heb afasie, mijn gehoor werkt niet goed, mijn oren werken maar ik ben ‘trager’, ik moet direct weten wat hij zei en ik kan dat niet ‘direct’, de woorden komen veel later in mijn hersenen. Ik heb nog steeds een beetje auditieve afasie.

Mijn man gaf continu commentaren: 'Let op', 'Verander de vitesse!', 'Pas op'. Hij zei ‘Doe de fare aan’ en ik begreep het niet. Fare, dat woord kende ik niet (fare=groot licht), nog steeds afasie.  Terug thuis was ik helemaal de kluts kwijt. En mijn man zei dan ook nog boos ‘Zet de auto in z'n versnelling in plaats van op de handrem, het vriest!’. En ik heb dat nog nooit gedaan, ben ik dan zo abnormaal?

Ik haat dat, ik rijd niet graag, hij moet maar rijden!? Ik doe dat nooit meer …

Ondertussen heb ik ook nog eens gereden met mijn man er naast. Na een feestje was ik BOB (ik drink geen alcohol, hij wel). Hij had de auto geparkeerd dat ik er gemakkelijk uit kan na het feestje (lief!). En mijn man heeft geen commentaren gegeven tijdens de rit terug, ik had dat op voorhand verteld, ik wilde geen ruzie. Dus uiteindelijk ging het vrij goed.

17-02-11

Mijlpaal - januari 2011

Mijn voornemens voor 2010 waren beginnen werken en mezelf bewijzen en succes behalen. Ik wilde ook graag een accident vrij jaar: een Cerebro Vasculair Accident vrij jaar natuurlijk maar ook een auto accident vrij jaar. Eindelijk mogen rijden en dus hopelijk geen ongevallen!

Ergens december 2010 heb ik een geparkeerde auto geraakt. Mijn auto had niet zoveel, de andere auto was wel een beetje beschadigd.

Ik was geparkeerd aan de sporthal. Het was donker en het regende heel hard, er waren veel auto’s die weg reden terug naar huis. Wij gingen ook naar huis, de kids hadden gesport en ik had gefitnessed dus nu wilden we de parking verlaten. Ik reed achteruit, om uit mijn parkingplaats te geraken. De achterruit was bedampt, het was vochtig, zweet en regen denk ik. Ik kon er niet tussen, een rij van auto’s die de parking wilden verlaten. De kinderen begonnen te zagen, mama, je kunt er toch tussen. Ja, ik was gestresseerd! Ik moest aan alles denken en mijn kids die maken ook nog lawaai. Ik moest mij concentreren, ik kon er tussen, snel, … oeps boem patat … ik had een geparkeerde auto geraakt. Ik heb een parkeersensor maar dat werkte precies soms niet.

Nu er was zoveel volk, van wie is die auto? Ik heb een papiertje tegen de ruitenwisser gestoken, het regende heel hard dus waarschijnlijk niet meer leesbaar.

Mijn man heeft aangifte gedaan bij de politie, alle papieren ingevuld en ik was opgelucht. Alles was recht gezet! Ik heb mijn man nodig!

vrouwen.jpg

Mijn voornemen was niet geslaagd. Nu parkeer ik nog minder graag. Ik parkeer ver van de auto’s en dan parkeren andere mensen dicht tegen mijn auto en dan moet ik eruit geraken. Een beetje paniek. Mijn zoon die zegt dan, allez mama, je rijdt niet met een vrachtwagen hoor, je bent er nog een meter vanaf.

Ach, ik kon vroeger ook niet goed parkeren, wel ooit eens tegen een paalje gereden, wel eens in de modder vastgezeten, … het was altijd iets met parkeren.

En ... dit stukje was zwaar werk, zinnen maken is moeilijk (ik heb nog steeds afasie). Google is mijn beste vriend! Ik ben altijd blij dat het resultaat vlot leesbaar is!