05-02-12

Gewoon een anoniem interview: ik weet niet of het een interview is want hij kan niet praten.

Na regen komt zonneschijn. Maar soms blijft het regenen …

De persoon in kwestie kan niet meer praten, is afhankelijk van een rolstoel en is afhankelijk van mensen die hem helpen.

Ja en nee kan hij zeggen maar soms blijft hij ja zeggen terwijl hij nee bedoelt.

Hij is ongeveer zo oud als ik, dus nog jong …

Hij kreeg een CVA een tweetal jaren geleden. Een jaar bleef hij in een revalidatiecentrum: neurorevalidatie maar zonder het gewenste resultaat. Welk toekomstperspectief is er nog … een rusthuis misschien? Hij is nog jong. Een rusthuis is voor bejaarden.

Zijn partner bracht hem mee naar een afasie contactdag. Hij heeft de lotgenoten zien babbelen, de ene stopt niet, de andere spreekt met gebaren, …

Wij hopen dat hij terug kan praten. Ik ga een kaarsje branden …

---

Elke afasie is anders. De ernst van de ziekte hangt af van de mate waarin de hersendelen zijn beschadigd. Sommige mensen begrijpen de taal wel, maar hebben moeite met de zinsopbouw en de juiste woorden te vinden (Broca-afasie of Motorische / expressieve afasie). Andere mensen praten juist heel veel, maar vaak is dit voor diegene die het aanhoort onbegrijpelijk (Wernicke-afasie = Sensorische / receptieve afasie). Het meest voorkomende vorm van afasie is een gemengde afasie, dus met zowel een motorische als een sensorische component. Soms overheerst één van de componenten.

Believe in yourself and you can achieve anything! Bijna altijd is er na het ontstaan van afasie enig spontaan herstel van de taal. Zelden of nooit is dat herstel volledig. Toch is er met veel oefenen, telkens weer proberen en volhouden vaak enige verbetering te verkrijgen.

15-07-11

'Date' Guido

Tijdens de Nationale Afasiedag heb ik Guido, de man die alles organiseerde, gezien, ik heb niet veel met hem gepraat want hij was altijd druk bezig. Daarna hebben we een paar weken heen en terug gemaild en gebeld over mijn artikel, mijn blog en mijn kinderen en over hem en zijn kleinkinderen, …

'Zou jij het zien zitten om samen iets te gaan eten (dicht waar jij woont), liefst een donderdag avond (eind november of december). Ik schrijf er een tekstje over. Het kan anoniem zijn en je mag het verbeteren of een stukje weglaten. Laat het maar weten of je dat ziet zitten of niet.’ Ik kreeg geen antwoord dus ik dacht dat hij het niet zag zitten … een maand later, kreeg ik antwoord, en hij wilde wel gaan eten maar hij heeft weinig tijd, hij heeft veel vergaderingen.Toen heeft hij  tijd voor mij gemaakt.

Ik ben donderdag, 13 januari iets gaan eten met hem. Juist 35 jaar geleden (op 13 januari 1976) kreeg hij zijn eerste hersenbloeding. De afspraak vond ik leuk, het was lekker eten, hij heeft zijn leven verteld en ik heb veel geluisterd, voor mij is ‘luisteren’ moeilijk en ik heb mijn best gedaan. Ik had ook een paar vragen i.v.m. organisatie en het bestuur en hij heeft mij geholpen want hij heeft veel ervaring! Echt!

Guido heeft motorische afasie, hij heeft vooral woordvindingsproblemen, meestal vindt hij het woord maar met vertraging … het lijkt een beetje een film in slow motion … als hij het woord echt niet vindt, zegt hij djuu …en dan komt het woord, hij blijft vrolijk! Ik vroeg of hij alles begrijpt, ik had veel begripsproblemen en nu gaat het beter en hij zei dat hij niet veel begripsproblemen heeft maar wel een klein beetje, ‘Wie niet?’voegde hij er aan toe!

Bij het eten zie ik dat het wel moeilijk is om maar één  hand te gebruiken. Zijn rechterhand werkt niet, het papiertje van een suikertje openmaken is al moeilijk! Met mes en vork  zijn tafelmanieren,  maar dat gaat niet, met een vork een bladje sla eten is heel moeilijk!

Guido vertelde over zijn jeugd, hij was een bezige bij, deed elke avond sport, volleybal, voetbal, duurloop, fietsen. Na het middelbaar onderwijs deed hij handelwetenschappen, zijn vader was gestorven en hij moest in de winkel werken en dus ging hij naar de avondschool. Nadat hij afgestudeerd was, is hij in een garage begonnen, hij leidde en organiseerde de hele garage met  veel personeel, hij werkte 11u per dag en in het weekend werkte hij ook. Ik zei ‘Dan sliep je maar 4 u per nacht?’ Hij glimlachte en zei ‘Ja zoiets’…

Toen, hij was 26 jaar en zijn vrouw was in verwachting, kreeg hij een cva, een bloedvat gesprongen waarschijnlijk van een vroegere auto-ongeval. Hij werd geopereerd terwijl zijn vrouw beviel, hij kreeg een dochtertje. Ik luisterde en ik dacht wat een ontroerend verhaal. Zijn vrouw beviel diezelfde dag van een dochter in Hasselt terwijl hij in Leuven, Sint Rafaelziekenhuis, werd geopereerd van een hersenbloeding. Zij had hem nodig en hij had haar nodig.

Hij had verlammingsverschijnselen, afasie en epilesie. Hij bleef een paar maanden in het ziekenhuis en dan ambulant. De revalidatie ging vrij goed, bijna een jaar later kreeg hij terug een cva, terug verlammingsverschijnselen en moest ‘opnieuw’ beginnen … Epilepsie aanvallen kreeg hij tot augustus 1977, dagelijks neemt hij nog medicatie.

Guido vertelde ook over ‘niet mogen autorijden’ en toen hij terug mocht rijden voelde hij zich vrij (ik had dat dus ook!). Ik vroeg of hij lang niet mocht rijden. Hij zei dat het wel een jaar of drie duurde, hij reed (of oefende) wel op een stuk privé-grond maar hij mocht niet. Hij werd verwezen voor een rijgeschiktheidstest bij Cara en dat was moeilijk. Hij kreeg eerst een negatieve beoordeling want hij praatte niet vlot en had verlammingsrestverschijnselen. Een half jaar later werd hij positief beoordeeld, eindelijk!

Na zijn cva is hij vrij snel beginnen sporten, veel fietsen tijdens de revalidatie, daarna atletiek maar hij kreeg een kwetsuur en dan is hij beginnen wielrennen en ping pongen. Hij is ook met joga begonnen, dat deed hem goed, hij begon vlotter te praten, kon zich beter concentreren en zijn geheugen werd beter. Hij gaf een voorbeeld in yoga dat hij veel gebruikt, het is waarschijnlijk focussen of inzoemen, tijdens ons etentje fikseerde zijn ogen op een punt, een buis van de verwarming,  en dat hielp, hij praatte vlotter!

Guido vertelde verder over zijn verenigingen, tal verenigingen waar hij actief in is. Wat een bezige bij!!!  Hij vertelde ook over zijn familie en hun aktiviteiten, …

We begonnen terug over ‘afasie’, hij kan niet goed schrijven en ook niet goed lezen. Hij leest diagonaal, selecteert wat belangrijk is. Ik heb dat ook. Ik schrijf nu tamelijk goed omdat ik veel heb geoefend maar het lezen is soms moeilijk. Op mijn werk moet ik ook selecteren, ik krijg zoveel e-mails, ik moet ook hoofd en bijzaken scheiden.

Hij vertelde ook dat hij beter dialect praat dan abn, ik vroeg of hij tegen mij wilde ‘dialect’ praten en het lukte niet, … voor mij is het ook moeilijk om van het nederlands naar het engels te gaan, een andere woordenschuif openen!

We hebben heel veel gepraat en het werd laat, de dame van de taverne wilde sluiten …  Guido babbelde in het dialect tegen haar en hij praat inderdaad vlotter!

Guido, ik ben blij dat ik met jou heb gesproken! En Guido mailde ‘We hebben goed gegeten en er beide iets van opgestoken.

 

21-03-11

'Date' Gerard

Ik krijg niet zoveel reacties op mijn blog maar af en toe krijg ik leuke reacties van lotgenoten, en dan wil ik graag mailen. En zo zijn we begonnen.

 

We hebben een paar keer heen en weer gemaild. Na een paar mailtjes was het genoeg, hij is vrij zakelijk, hij vertelde zijn verhaal maar meer niet, geen vriendschap, maar wel een zakelijk netwerk van lotgenoten.

 

Een paar maanden later hebben we samen iets georganiseerd voor en over lotgenoten.  Hij deed het heel goed, hij is een heel goede vertegenwoordiger door een goede combinatie van empathie en zakelijk en heel geloofwaardig (ja … lotgenoten). En ik was onder de indruk!!!

 

Hij was een vertegenwoordiger, hij deed het heel goed en hij werd de baas van de firma. En zomaar opeens … een herseninfarct. Hij kon niet meer praten terwijl hij zo goed kon verkopen. Hij kon niet bewegen. Hij voelde zich een nul. Hij voelde zich eenzaam. Gelukkig heeft zijn vrouw hem geholpen en hij is beginnen revalideren, het ging elke keer beter en beter. Hij oefent nog altijd elke dag, zowel lichaamlijk als geestelijk. Zelf discipline! En oefening baart kunst!

 

Ergens had hij geen hoop meer om terug de oude te zijn, terug de baas te zijn en terug heel vlot kunnen praten. Hij is iets anders begonnen … een levensdoel … iets betekenen voor de samenleving en de maatschappij. Nu hij heeft vanalles* gedaan voor de maatschappij en hij krijgt dan ook veel appreciatie. Ergens is hij heel uniek en (bijna) onvervangbaar.

 

Bedankt dat ik hem mocht ontmoeten! Voor mij lijkt hij nog altijd een goede vertegenwoordiger na zijn cva!

 

*Vanalles is een hele grote lijst: hij zit in verenigingen om lotgenoten te helpen, hij geeft computerles aan lotgenoten, hij maakte websites,  nieuwsbrieven, hij is vrijwillige chauffeur voor minder mobielen, hij geeft voordrachten over revalidatie, … gewoon … Wow!

11-03-11

Iets betekenen voor de maatschappij ...

Een cva is een ingrijpende gebeurtenis. We konden niet bewegen, praten, we hadden geen levensdoel meer, we konden niks.

Ik citeer een lotgenoot "Zo actief in het leven, zo maar, in mijn ogen, een nul geworden."

We zijn beginnen revalideren, we zijn beginnen vechten, vechten om terug erbij te zijn, terug alles doen om weer dingen te leren.

Na de revalidatie, of infeite tijdens de revalidatie, want er is na een paar jaren altijd nog vooruitgang mogelijk, zoeken ze een levensdoel. Terug beginnen werken (als het lukt) of op de kleinkinderen passen of een hobby zoeken.

Nu sommige zochten een hobby: elkaar helpen, in een vereniging zitten, mee organiseren, ...  Ik citeer een andere lotgenoot " Gewoon leven om niet dood te gaan? NEEN, ik wou toch iets nuttigs doen!" Er zijn vrij veel fantastische personen die iets betekenen voor de maatschappij! Ik interview zo'n mensen (als ze willen natuurlijk) ... ik heb er al een paar geïnterviewd maar ik wil nog meer mensen interviewen ... wil jij meedoen (jij hebt die passie)?

28-12-10

'Date' Kathy

Zo af en toe krijg ik nog wel eens berichtjes op mijn blog. Ze schreef ‘Ik lees precies mijn verslag, mijn leven!’  en ik dacht wat een leuke reactie, dan trekken we op elkaar en dan kunnen we mailen? En zo zijn we begonnen!

 

Kathy schreef dat ze 35 jaar is, twee kinderen heeft en ze had een cva gekregen toen ze 6 jaar was. Ik schrok, maar 6 jaar?!  

Ik schreeft terug over een jongetje die ook een cva had gekregen twee jaren geleden. Hij gaat naar de school van mijn dochters. Vorig jaar ging hij naar het eerste leerjaar in zijn rolstoel en hij kon niet duidelijk praten. Nu zit hij in het tweede leerjaar dus hij was geslaagd. Ik zag hem een paar weken geleden, om mijn kinderen naar school te brengen. Hij stapte met een slepend been, aan de arm van zijn mama en zijn broertje liep ernaast. Ik was ontroerd ... ik zou zo willen vragen 'Hoe gaat het ermee?', maar ik durfde niet. Hun gezin heeft al genoeg problemen. Ah die jongen gaat beter worden daar ben ik zeker van! En de school werkt goed, er was toneel en dansjes van de school voor de ouders en grootouders en hij deed mee!

 

Kathy schreef terug dat ze 5 weken in het ziekenhuis had gelegen, eerst in coma en dan is  ze beginnen revalideren, stappen, spreken en leren slikken. Ze sprak geen woord meer, maar ze begreep wel wat de omgeving vertelde. Schrijven dat kon ze nog niet, ze was maar 6. Een twintig jaar later heeft ze ook nog een kleine cva gedaan waardoor zij links doof is.

 

Nu heeft zij nog steeds een slepend been en voet, schreef zij. Zij kan haar rechterarm en –hand niet gebruiken en is spastisch. Ze heeft ook last van overbelasting van haar linkerarm. Het spreken is teruggekomen maar ze heeft nog moeite om zich mondeling uit te drukken. Het schrijven en lezen dat gaat beter dan spreken.

 

Kathy wilde graag lotgenoten ontmoeten maar ze twijfelde, een stap durven zetten is heel moeilijk, mijn eerste stap was ook moeilijk! Ik schreef terug dat ik het uiteindelijk heel leuk vond, mijn eerste keer! Het heeft mij geholpen. Ik ben al drie keer geweest, het is wel waar dat ik de jongste ben, er zijn wel een paar jongeren maar die waren er niet. Van dezelfste leeftijd is ook wel belangrijk vind ik, sommige (50-60 jaar) zijn ook wel jong van geest en daar kan ik ook goed meepraten.

Ik heb geprobeerd om haar te overhalen om naar de contactdag te gaan. En ze is geweest, met haar dochtertje!

 

We babbelden over vanalles, …

 

Kathy krijgt weinig erkening en begrip van de medische wereld: de dokter ziet geen problemen, de neuroloog schreef in haar medische verslagen dat ze een heel lichte vorm van motorische afasie (~afasie van Broca) heeft en het werd geminimaliseerd.

Zij heeft haar lichamelijk handicap aanvaard, zij gebruikt haar armen en één hand en ze kan veel,  ze kan zelf  pampers verschonen! Maar haar handicap, afasie, is moeilijk herkend en erkend en dat is zwaar voor haar. Ik heb dat ook! Mijn man vindt dat ik ook geen probleem meer heb! Ik heb gemengde afasie, zowel Broca and Wernicke, ik heb last om te praten en ik begrijp niet altijd alles. Kathy heeft geen luister- en begrijpsmoeilijkheden maar spreken vindt ze vermoeiend. En ze vindt ook dat mensen geen geduld hebben, jawel en ik ervaar dat ook!

 

Ik vertelde ook over mijn karakterveranderingen, ik ben sneller boos en mijn emoties kan ik niet goed reguleren. Zij wist het niet of haar karakter veranderd was, ze was heel jong en het was lang geleden. Ze zei dat ze ook wel snel boos is en ze herkende veel van mijn verhalen. Ik vertelde over een boek 'Onverwacht Inzicht - Jill Bolte Taylor'en zij gaat dat boek bestellen!

 

En verder spraken we meer over ‘praatgroepen’ en ‘contactdagen’. De afasie.be over ‘contactdagen’ is niet ge-update of er is teweing informatie. Spijtig, want het trekt nieuwe lotgenoten niet aan. Kathy woont ook vrij ver van de locatie. Ik vertelde dat er ook CVA praatgroepen zijn, dichter bij haar. Lot, lotgenote en vriendin, zit bij zo’n CVA groep, ik ga haar mailen en als ik antwoord heb dan laat ik het je weten!

 

Ik vond het heel leuk, iemand van mijn generatie en zij werkt ook en heeft ook kinderen! Dag Kathy en misschien zien we elkaar nog terug?!

11-11-10

'Date' Lotje

In het midden van de afasiedag heb ik omgeruild van plaats om met andere lotgenoten te praten. Voor mij zat dan nu Lotje, een vlotte prater, ze leek zowat een vertegenwoordiger om de andere lotgenoten, die niet goed kunnen praten, te helpen en om hun aan het woord te laten. Ze vertelde ook haar verhaal, ze kreeg het toen ze 34 jaar was, ze kon niet meer spreken en was half-verlamd en ze had 3 kleine kinderen. En ik dacht, ze was nog jonger, had verlamming verschijnselen en ze had ook 3 kinderen! Na de afasiedag hebben we e-mail geruild. En als ik een e-mail van een lotgenoot krijg dan wil ik graag mailen!

 

We hebben een maandje gecorrespondeerd.

Lotje schreef ergens dat ze een speciale auto had en dat ze toen zo blij was om terug te kunnen rijden. Ik schreef terug dat mijn frustratie ook was om 6 maanden niet te mogen rijden want ik kon rijden en ik had een auto maar het mocht niet van de wetgeving. Ze antwoordde: Wat het rijden met de wagen betreft ben ik terug begonnen met te rijden na 3 maanden maar ja ik was 34 jaar jong en het is nu 24 jaar geleden (dit is al een tijdje geleden )....’. En ik dacht, waarom hebben ze die wetgeving uitgevonden?

Ergens heb ik ook gemailed of  ik haar eens mocht bezoeken. Elke maandag hebben mijn kinderen sport in de sporthal waar Lotje dicht bij woont en voor mij is dat gemakkelijk. En het mocht, dus het was goed geregeld!

 

Ik had mijn kinderen afgezet aan de sporthal en reed verder, het was donker, er was een omlegging door wegenwerken en daarom was ik een beetje te laat. Ik moest ook zeggen dat ik maar een uurtje kan praten want dan moet ik mijn kinderen terug oppikken.

 

Het was een leuke koffieklets met zelf gebakken cake want haar hobby is koken en bakken! Hm… lekker!

 

Lotje is heel goed gerevalideerd, geen taalproblemen meer, ze kan goed stappen alleen haar been sleept nog. Ze gebruikt haar beide handen, alleen tillen, zoals een doos tillen, dat gaat niet goed, ze heeft te weinig kracht.

 

Lotje vertelde dat ze onafhankelijk wilde zijn en voor haar kinderen wilde zorgen, ze kookte met één hand, ze leerde schrijven met haar linkerhand en ze wilde met de wagen rijden. Ze heeft hard moeten vechten, ze heeft leren stappen en haar kleinste zei toen ‘Mama kan stappen! Mama kan stappen!’. Ik glimlachte want mijn dochter zei ook ergens fier tegen de juf ‘Mama mag terug rijden! Mama mag terug werken!’

 

Ik vroeg wat ze juist had van ‘afasie’. Lotje zei dat zij niet kon spreken, de woorden lagen op haar tong maar ze kon het niet uiten. Het is daarna verbeterd. Ze heeft wel altijd kunnen lezen en ze begreep alles. Voor mij is het heel anders, ik kon wel een beetje praten maar absoluut niet vlot en ik begreep niet wat de mensen vertelde. Ik kon lezen maar ik begreep de tekst niet. Zij had waarschijnlijk afasie van Broca en ik gemengde afasie (Broca & Wernicke).

 

Ik vroeg ook of zij soms emotioneler is. Lotje vertelde dat ze in het ziekenhuis veel heeft gehuild maar daarna veel minder. Ze weent wel gemakkelijk bij een film. Zij is zelden boos. Ik heb het moeilijker, denk ik, prikkelbaar, bozer en kwetsbaar. Trouwens, ik ween niet bij een film want ik begrijp de film niet eens ;-)

 

We babbelde ook over ander dingen. Ik bewonder Lotje, ze hielp haar buurvrouw, een lotgenote, om te leren schrijven en rekenen. Zo van die dingen … En ook ergens was Lotje iets aan het vertellen en ze zag dat ik het niet begreep, ze zag het in mijn ogen, … ik vond dat wel lief. Sommige mensen vinden dat ik geen afasie heb, ik praat vrij vlot, maar toch is het voor mij soms moeilijk!

 

En het uurtje was voorbij! Het was heel fijn! We moeten het nog eens doen! Ik kreeg drie kussen, we kennen elkaar niet zo lang maar het schept echt een band! Tot de volgende koffieklets?!

 

Ik was nog juist op tijd om mijn kinderen te halen …

03-11-10

'Date' Andy

Ergens in juni heb ik een artikel gelezen over iemand die ook afasie heeft, hij is ongeveer even oud als ik en hij heeft ook kinderen. Ik heb naar dat tijdschrift gemaild om zijn e-mail te vragen, ze hebben mijn mail doorgestuurd en toen antwoordde hij! Ik was heel blij, ik had zijn steun nodig!

 

We hebben een paar maanden gecorrespondeerd, soms kreeg ik veel post en soms minder. Hij heeft soms hoofdpijn of teveel druk in zijn hersenen (hij heeft een hersentumor) en dan schrijft hij minder.

 

Mijn penpal prijsde aan om naar de afasiedag te gaan. Ik had schrik voor het onbekende maar uiteindelijk heb ik mijn angst overwonnen en het viel super goed mee. Ja inderdaad, contact met lotgenoten schept een hele grote band, ik kreeg een paar ‘vrienden’ erbij! Jammer is hij niet kunnen gaan want hij was ziek.

 

Hij woont vrij ver van mij, zo een 2 uurtjes rijden, maar ik wilde toch graag hem eens echt ontmoeten, toen heb ik hem bezocht. Het was een leuke‘koffieklets’ met lekkere taart!

 

Praten ‘face to face’  ging veel beter, hij praat heel goed, mailen (namelijk lezen en schrijven) is veel moeilijker vindt hij. Als hij een zin wilt schrijven, na twee of drie woorden weet hij niet meer welke zin hij wilde schrijven en dan begint hij opnieuw. Nu weet ik waarom hij soms niet antwoordde, hij vindt het moeilijk om zijn antwoorden te formuleren via mail. Bij ons gesprek kreeg ik de mondelinge antwoorden! Ik zelf schrijf al vrij goed en ook tamelijk snel, maar ik herinner dat mijn allereerste mailtjes verschrikkelijk waren, twee uren ‘werken’ om een paar begrijpbare zinnen te schrijven.

 

Het gesprek – onze ervaringen

 

Hij doet nog steeds logopedie, 2x een half uur per week, en hij gebruikt hetzelfde werkboek (Werkboek voor afasie) als ik. Hij is pas na zes maanden logopedie begonnen na zijn aanval. De dokters dachten in het begin dat hij wel vanzelf beter zou worden, waarschijnlijk hadden zijn hersenen weinig beschadiging maar wel heel veel druk van die tumor. Hij is nog altijd niet genezen, hij volgt nu een chemo behandeling en hopelijk wordt hij dan beter. ’s Morgens hebben zijn hersenen veel minder druk van die tumor en dan kan hij veel beter lezen en schrijven. ’s Avonds vindt hij het veel moeilijker, meer hoofdpijn en hij kan zich dan niet goed concentreren.

Ik ben gestopt met de logopedie, de logopediste wist geen nieuwe oefeningen meer, ik had heel ijverig geoefend (4x een uur per week) en na 6 maanden ben ik beginnen werken en dan hebben we  de therapie verminderd en dan ben ik uiteindelijk gestopt, … ik heb wel nog een paar kleine restverschijnselen.

 

Hij ‘moet’ van de logopediste elke dag een nieuwsbericht  lezen, hij vindt dat moeilijk. Hij kijkt wel elke dag naar het journaal, dat gaat vrij goed!

Ik ben wereldvreemd, ik las vroeger voor mijn beroerte ook al geen nieuwsberichten, ik keek wel soms naar het journaal of luisterde radio. Nu kijk ik niet naar de TV, luister ook niet naar het journaal op de radio en ik lees weinig, ik heb het nog moeilijk, ik moet me echt concenteren om actief te luisteren en lezen. En ik heb weinig interesse in de wereld maar wel in de ‘afasie’ wereld (lotgenoten, neurologie, …), volgens mij moet ik mijn ‘leed’ nog voor een stuk verwerken.

 

Mijn penpal leest soms mijn blog. Hij vindt de stukjes over ‘ruzie’ en ‘woede uitbarstingen’ nogal ‘zwart’ … ik had echt explosief gedrag (en soms nog terug een beetje). Ik schrijf over mijn verleden, mijn herinneringen en dus mijn frustratie uiten en daarmee ook mijn ‘schaamte en schuld’ verwerken. En inderdaad er was een behoorlijke druk op mijn gezin.

Mijn penpal heeft minder problemen. Hij is wel prikkelbaar ivm stemgeluiden en muziek. Zijn ‘geluidsgrens’ is veel kleiner geworden en dan reageert hij sneller en dan is hij boos op het lawaai van zijn kinderen.

 

Hij heeft ook andere ‘geluids’problemen. Samen met een groep praten is heel moeilijk, hij vindt alles geroezemoes en kan moeilijk een stem en achtergrond scheiden. Ik heb iets er tussen, ik kan wel achtergrond scheiden maar het is wel moeilijk, ik moet mij concentreren om een conversatie van bijvoorbeeld collega’s te volgen. Ik kan ook moeilijk inpikken in die conversatie en sommige grapjes begrijp ik niet.

 

Hij heeft ook moeite om telefonisch getallen of afspraken op te schrijven. Ik heb dat ook, ik kan moeilijk een woord, een getal of een zin opschrijven wat ik juist heb gehoord. Ik heb bij de logopediste veel dictee gekregen, het is veel beter geworden maar nog niet helemaal. Regelmatig merk ik dat ik het moeilijk heb als mijn collega iets ‘klein’ vertel en ik wil het letterlijk opschrijven … dat gaat niet. Ik moet het wel 5 keer opnieuw vragen voor ik het kan opschrijven, dus zij hebben geen geduld, ik geef dan een bladje papier met een stilo, kun je het opschrijven, alstublieft, …?

 

We praatten ook over andere dingen zoals meditatie (je data resetten), verschillen tussen mannen en vrouwen, hulp nodig hebben van een psycholoog of psychotherapeut, ziek zijn, mijn werk, zijn hobby (hij zit in de organisatie van de ‘afasie’ werkgroep), …

 

De tijd vloog voorbij, ik moest terug, want ik moest mijn kinderen gaan ophalen …

 

Ik vond het een goed gesprek! Het heeft mij geholpen!  Volgend jaar gaan we elkaar nog eens zien op de ‘afasiedag’  en we kunnen mailen of telefoneren.

Ik wens hem ook veel beterschap, hij heeft het moeilijk. Gelukkig heeft hij een sterk karakter, hij is heel positief!

 

Bedankt!