28-08-11

Gewonde taal

Afasie krijgen: pas als je het ervaart, weet je wat het is. En dan nog, want iedereen is een beetje anders, afasie is heel verschillend …

Gaston Dorren heeft (nog) een fraai artikel geschreven, Gewonde Taal. Ik heb de indruk dat hij zich goed kan inleven want hij schrijft wat ik herken. Het is wel een lang artikel, soms kan ik niet goed volgen.

Wat ik herken:

Ik begrijp de woorden meestal wel (ondertussen) maar ik kan ze nog altijd niet goed nazeggen.

Zogenoemde w-vragen niet (wie?, wat?, waar?, enzovoort) vond ik moeilijk, begreep het niet. Nu gaat het vrij goed.

Ik wist niet goed waarom we werkwoorden hebben. Vooral de rare werkwoorden: doen, zijn, hebben, worden, … Beter begreep ik echte werkwoorden: fietsen, zwemmen, lopen, … Ik had het ook moeilijk met vervoegingen.

Ik vergis mij in ‘hij’ en ‘zij’, nog altijd als ik snel praat.

Ik kwam makkelijk uit mijn woorden in het Engels dan in mijn eigen Nederlands.

Wat ik niet herken en eigenaardig vind, sommige kunnen schrijven maar kunnen niet lezen. Ik heb zo iets van, hoe kan dat? Heel eigenaardig, ik heb het (misschien gelukkig) niet ervaren.

Mijn interpretarie over de taalstad en de betekenisbibliotheek:

Als je bibliotheek is afgebrand dan kun je wel een nieuwe bouwen. Als je een nieuwe taal leert dan bouw je toch ook een bibliotheek? Ik heb infeite opnieuw de kleuterklas en de basisschool gevolgd maar dan intensief (10 maanden ipv vele jaren). Alles wat niet goed ging, moest ik voor oefenen met mijn logopediste. Veel woorden geleerd, zinnen gemaakt, …

Ik denk ook dat er soms een soort spontaan herstel is, zoiets van, iets nieuw leren, een taaltip en dan vind ik ergens in mijn hersenen herinneringen over die taaltip op school ofzo. Je hebt soms iets nodig, een tip of een woord, om verder te groeien. Dingen die terug komen.

Ik herwon na mijn verlies

Aan een boek durven schrijven is misschien arrogant. Sorry dan.

Vorige week was ik op een rommelmarkt, tweedehands kopen voor een goed doel. De boeken komen van bibliotheken, ze hebben een stempel: ‘afgevoerd’. Wat een woord ‘afgevoerd’, het lijkt niet meer goed genoeg?

Ik heb geen boek gekocht, ik ben heel selectief, wil iets lezen over lotgenoten. Mijn kinderen en mijn man hebben stapels boeken gekocht voor een paar euro. Ze lezen graag. Vooral eentje van mijn dochters, ze leest alles, een echt boekenbeest. We kochten ook een paar andere tweedehands voorwerpen. De kinderen vonden het heel leuk om veel te krijgen (Mama is meestal zuinig).

Vandaag heb ik twee boeken besteld in een boekenhandel. Ik heb een tijdje geleden een mooi artikel gelezen: ‘Wat zij herwonnen na hun verlies’, het gaat over die twee boeken, boeken van lotgenoten; ‘The Man Who Lost His Language’ en ‘Hoe mijn vader zijn woorden terugvond’.

In het artikel, herken ik al veel:

‘w-vraag’ vond ik ook moeilijk, ondertussen weet ik de w-vragen weer, heel veel geoefend met de logopediste.

‘Hij kon geen vergaderingen meer voorzetten of zelf bijwonen.’ Toen ik begon te werken, ging het ook niet goed. Maar ondertussen gaat het beter en beter. Als het eventjes niet lukt dan zoek ik wel een excuus, ik heb afasie.

‘Hij beschouwt zichzelf als een “bofkont”, maar: “Het verlies van wat ik kon, is schrijnend.”’ Een jaar geleden zou ik ook zo schrijven. Nu zou ik het niet meer schrijven. Ik ben niet veel meer kwijt. Ik ben wel een paar dingen verloren maar ik heb veel andere dingen gekregen: misschien ervaring, misschien aanvaarden, misschien meer mezelf zijn. I’m quite happy.

Binnenkort ga ik die twee boeken lezen! Eentje in het Engels ... hm?! Het gaat moeilijk worden!

24-08-11

Ik ga geen boek schrijven

Een boek schrijven, waarschijnlijk zijn er mensen die er over dromen en sommige doen het dan ook als ze weten waarover ze kunnen schrijven.

Vroeger zou ik geen boek schrijven, ik ben gewoon, gewoon, ... niks speciaal, onbetekend.

Trouwens, gewoon is al bijzonder, ieder mens is uniek.

Nu weet ik waarover ik kan schrijven. De titel zou kunnen zijn: ‘Mijn tweede leven’ of ‘Het boek Afa’. Het zou vrij uniek zijn, een autobiografisch boek schrijven door een afaticus. Het zou dan ook maar een kleine doelgroep zijn: lotgenoten (die kunnen lezen), naasten, misschien logopedisten?

Ik heb er vroeger over nagedacht om een boek te schrijven, een uitgever zoeken, ... en slagen of niet slagen (het zou wel duur kosten als niemand het koopt) en dus ben ik geen boek begonnen, ik ben toen gaan bloggen. Het is aangenamer, geen kosten, af en toe krijg ik reacties zoals appreciatie, steun en vragen. Als niemand het leest dan is het ook goed, geen teleurstelling. En af en toe leest iemand alles! Iemand die hopelijk iets aan mijn blog heeft gehad! Het is altijd fijn ... ik kan zien bij mijn statistieken, hoeveel bezoekers, hoeveel bladzijden, ... en dan denk ik, joepie! In juli 2011 zijn er 2 mensen die mijn blog hebben gevonden en alles hebben gelezen, denk ik. Zie grafiek of statistiek!

afasie, bloggen,

 

Ik denk dat iedereen weet dat een boek schrijven veel inzet en veel tijd vraagt. (Als je afasie hebt, vraagt het nog meer inzet en tijd). Met een blog heb je dat ook, je kunt beginnen en dan stoppen als het niet lukt. ‘Mijn verhaal’ is al lang uit, maar ik heb nog altijd inspiratie en ik blog verder door. Ik doe het graag met passie!

Als mijn boek zou worden uitgegeven dan zou ik denken ‘Hoeveel exemplaren? Hoeveel bomen worden gekapt voor het papier?' De bibliotheek (of je boekenkast) heeft te weinig plaats voor al die boeken, oude boeken staan klaar om afgevoerd te worden en veel van die boeken zijn nog altijd interessant. Iedereen weet dat de maatschappij veranderd is en er zijn wel positieve dingen. Veel staat op internet en het neemt weinig plaats in, internet helpt tegen de wegwerpmaatschappij. En het bespaart papier, inkt en de bomen.

23-08-11

Motivatie is erg belangrijk

Een aantal jaren geleden ... mijn broer zat in het 5de middelbaar en hij was niet geslaagd want hij had een dikke buis op Frans. Mijn ouders verhuisden en mijn broer ging naar een andere school,  terug in het vijfde middelbaar, bissen dus. Dat jaar werd hij terug gebuisd, weeral een buis voor Frans. Mijn broer is vrij slim maar wel lui, denk ik, en wat is slim, hij heeft een wiskundeknobbel (en geen taalknobbel). Hij moest dus trissen! Mijn ouders waren boos en mijn broer moest na school nog eens avondschool Frans volgen. Een beetje dwangmatig, hij moest, hij moest slagen! En mijn ouders wilden ook tonen aan de juf van Frans, dat hij echt zijn best doet! Hij is wel slim alleen talen daar is hij niet goed in! Hij was toen uiteindelijk door!

Mijn broers leven is geslaagd, hij is een IT-specialist, slimme kerel en hij maakt veel spelling en dt-fouten. Een IT-knobbel en geen taalknobbel? Of beelddenker en geen taaldenker?

En toen, nog niet zo lang geleden ... hij werd verliefd op een Franstalig meisje. Hij spreekt nu vloeiend Frans! Echt! Zij was zijn motivatie!

----

Ik was gemotiveerd om terug vlot te kunnen praten  ... ik wilde zelfstandig zijn, ik wilde voor mijn kinderen zorgen en ik wilde werken ...

'Zich motiveren' is soms niet gemakkelijk ... als het niet vanzelf gaat, dan moet jezelf dwingen om net dat stapje meer te zetten. Ik lees niet graag (of het is nog te moeilijk), ik verplicht mezelf om een boek te lezen en mijn laptop laat ik thuis (mijn laptop is te verleidend). 

Nog eventjes ... zonder steun van anderen kom je er niet (alles gaat hoor maar het is toch moeilijker). Steun, begrip en medeleven van andere mensen is heel belangrijk. Zij moeten je immers opnieuw motiveren als je het niet meer ziet zitten. Elke dag een aanmoedigend woord doet wonderen!

Ej trouwens ik ben niet altijd een goed voorbeeld! Momenteel ben ik ook niet gemotiveerd om te vermageren. Ik eet en snoep te graag. Momenteel ben ik ook niet gemotiveerd om te sporten. Dus? Misschien binnenkort? Het is wel nodig!

Je kunt niet alles doen ... hee?!

27-07-11

Verveling (2)

Mijn kinderen vervelen zich soms. Soms mogen ze niet naar de TV kijken, geen spelletjes spelen op de computer en geen gameboys, e.a. Ze mogen soms wel maar niet altijd, we hebben huisregels. Of infeite, ik wil niet graag TV-verslaafde, Computer-verslaafde kinderen hebben!

Ik heb ergens gelezen dat kinderen zich soms moeten vervelen om zijn verbeelding te ontwikkelen. Waarschijnlijk is dat zo maar soms kunnen zo zagen ‘Ik verveel mij’. Wat ik vroeger veel zei was ‘Je mag TV kijken maar eerst 20 bladzijde van een boek lezen.’ Zij (of hij) begon te lezen, na een paar bladzijden werd het spannend en dan las zij (of hij) verder, en verder, … tot soms de boek uit was.

Mijn kinderen weten nu ondertussen wel dat een spannend boek wel heel leuk kan zijn. Zij lezen vlot omdat zij veel (moesten) lezen! Een goede opvoeding gekregen!

Na mijn beroerte, ben ik geen goed voorbeeld. Ik ben zelf meer verslaafd aan mijn computer en dus mijn kinderen mogen veel meer computeren en TV kijken en ze moeten minder lezen. Ik zelf lees niet vlot meer en dus ook niet graag.

Ergens moet ik mezelf eens opvoeden. Mijn computer uit doen en meer lezen! Schaamte en schuld!

24-07-11

Verveling (1)

Sommige zouden wel kunnen of willen werken maar doen het niet, ze hebben een goede verzekering of hoge invaliditeitsuitkering.

Sommige stoppen met revalidatie omdat ze zelf willen stoppen (je kunt niet eeuwig blijven revalideren) of de therapeut vindt dat de doelen zijn behaald. Meestal zijn er nog wel een paar restverschijnselen. Verder vooruitgang is moeilijker maar nog steeds mogelijk. Een nieuwe therapeut met nieuwe oefeningen misschien? Of beter zich zelf nog meer motiveren?

Een lotgenoot was half verlamd en is goed hersteld. Hij praat vlot maar heeft nog lichte woordvindingsproblemen (amnestische afasie). Hij leest elke dag de krant maar hij leest trager. Hij doet geen logopedie meer, de therapeut vindt geen oefeningen meer voor hem, hij is uitgerevalideerd. Maar hij heeft het nog moeilijk, vroeger deed hij het zo goed en nu is hij trager, hij wil nog meer vooruitgang maken. Ik zei: ‘Lees boeken, schrijf tekst, zoek woorden op internet om nieuwe woorden te leren’. Hij antwoordde: ‘Ik lees niet graag, ik schrijf niet graag, …’. Hij verveelt zich, hij mist zijn job. Momenteel doet hij fitness, hij vindt het wel leuk maar dat gaat ook saai worden, zei hij. Ik hoop dat hij een aangename tijdsbesteding vindt, vrijwilliger misschien?

Een lotgenote is voor de rest van haar leven aan een rolstoel gekluisterd. Zij schrijft heel veel, een soort privé dagboek en ze verveelt zich niet. Spijtig dat ik niet mag komen lezen.

Een lotgenoot heeft ook fysieke beperkingen na verschillende cva’s. Hij heeft een rollator/rolstoel en handmaster die hij gebruikt. Zijn tijdsbesteding is zijn website: CVA De uitdaging

Ik verveel me niet want ik werk, ik heb drie kids die ik moet verzorgen (of zoiets), ik heb mijn blog en ik ben vrijwilliger. Misschien doe ik teveel, of eerlijk wat ik het leukste vind is bloggen. Ik sport momenteel heel weinig (geen tijd of geen motivatie).

20-07-11

Woordenschat

Woordenschat ... als je ineens niet meer uit je woorden kunt komen dan pas weet je hoe belangrijk het is 'woordenschat' ... wat een rijkdom dat je kan praten, luisteren, begrijpen en lezen.

Een woordenschat is de verzameling woorden die een persoon  (of een taal) rijk is.

Woorden zijn wonderen. Zonder woorden gaat ook maar moeilijker. Als woorden tekort schieten, als jij het moeilijk kunt verwoorden, dan zijn er alternatieve oplossingen. Naast taal is er ook beeldtaal, gebarentaal en lichaamstaal.

Ik ben een Vlaming (en afaticus) met interesse in taal. Vroeger had ik geen interesse in taal, praten daar moest ik niet over nadenken, het was gewoon, gewoon ... Nu denk ik veel meer over woorden. Ik vind ze niet altijd en als ik ze heb gevonden dan bewonder ik de woorden. Van waar komen ze?

Het toppunt van beroerd voelen is een beroerte?

En zo van die dingen.