22-11-11

Ik ben op mijn werk geweest

Ik zit precies in een nachtmerries, ik denk precies dat het niet echt was. Zo’n beroerte en dan nog een hartinfarct. Ik voel me vrij goed en dan voel ik me schuldig, precies of ik een comediante ben, maar het is echt waar.

Ik ben op mijn werk geweest. Had schrik om de collega’s te ontmoeten en het viel goed mee! Ik kreeg een knuffel van mijn baas! Infeite heb ik wel een lieve baas, precies! Ooit vroeg ik om halftijds te werken omdat ik geen kans meer kreeg om gepromoveerd te worden vermits ik afasie heb, en hij wilde niet, we hebben teveel werk en ik moest nog harder werken. Nu, na mijn hartinfarct mag ik halftijds werken, zei mijn baas. Ondertussen hebben ze een paar nieuwe mensen aangenomen en ook een paar interimers. Het is wel goed dat ze eindelijk zien dat we teveel werk hebben. En hopelijk hebben we dan geen slachtoffers meer?

Iedereen zei dat ik er goed uitzag. Ja, ik heb minder stress want ik moet niet werken! Ik blijf minder op de computer plakken, ik beweeg meer en ik doe af en toe iets anders, zoals de zolder opruimen. Grapje, de zolder heb ik niet opgeruimd maar toch wel de badkamerkastjes, een keer onder de zetel gedweild en zo van die dingen. Verven e.a. ben ik nog niet aan begonnen, ik ben wel gemakkelijker moe dan vroeger, tja, een hartinfarct heeft zijn nadelen. Het voordeel is dat je ziekteverlof krijgt. Ach, ik lach met mezelf.

We praatten tegen elkaar op het werk over stress, niet alleen over het werk maar ook over thuis. Veel mama’s en papa’s beginnen zich langzaam maar zeker taxi-chauffeur te voelen, al die hobbies van de kinderen, en, die mama’s en papa’s die doen dat uit liefde voor hun kinderen. Ze bepalen geen grenzen meer. Hm … iemand schreef naar mij: ‘Hopelijk ga je niet te ver over je grens!!!’ Hm, … Veel collega’s hebben geen grenzen en nog geen problemen gehad … dus ze doen verder. En ik? Ik moet … ik moet … misschien iets veranderen en ik heb het daar moeilijk mee. ‘Een ezel stoot zich geen tweede keer’, ach ...ik haat dat spreekwoord! Stress .. bij mij is het misschien chronisch?

En dan paperassen … ik wil graag beginnen werken. Of misschien ook niet. Ik kan wel werken, ik voel me niet ziek. Maar iedereen zegt dat ik nog eventjes verder ziek moet zijn en een beetje genieten. En ik voel me daar schuldig bij. Als ik me niet ziek voel dan moet ik werken. Zo ben ik?! Ik ga dus beginnen werken, halftijds dan kan ik de revalidatie verder volgen. Het is weer veel administratie papieren : Activiteit tijdens arbeidsongeschiktheid … pfff, al die paperassen daar word je moe van, het is gewoon ook veel gedoe en iedereen moet akkoord zijn. En  iedereen is dan de bedrijfsdokter, mijn huisarts, mijn cardioloog, mijn baas, de human resources, de mutualiteit en misschien nog iemand anders. Als ik terug gezond ben, dus niet meer ziek ben, dus arbeidsgeschikt ben … wil ik echt (een grote tijd) halftijds werken … ik weet nog niet juist wat ik ga doen … tijdskrediet misschien? Ha, nog meer paperassen dus!? Als mijn kinderen groot zijn (zelf een auto hebben?) wil ik misschien daarna terug voltijds werken?

17-11-11

Hé, het is oké!

Ik ging dus naar de psychologe. Ik mag praten en zij antwoordt (bijna altijd) ‘Hé, het is oké’. Precies zo’ n Flair rubriek.

Eigenaardig, wat doet infeite een psycholoog? De psycholoog lost geen problemen voor u op, maar helpt u situaties anders te bekijken, pijnlijke gevoelens te verwerken of moeilijke situaties anders aan te pakken. Hm … die psycholoog begrijpt mij. Hé, het is oké!

Veel koppels zijn twee handen op één buik. Bij ons is dat niet echt. We zijn teveel verschillend. Hij houdt van zijn hond en zijn hobbies en ik dus niet. We hebben wel dingen gelijk zoals onze kinderen. Scheiden dat kan ik niet, het zou financieel moeilijk zijn en ik zou het niet alleen kunnen redden. Hij doet wel veel dingen die ik niet kan of geen tijd voor heb. We maken wel soms veel ruzie. En toch hebben we denk ik wel respect voor elkaar en hebben elkaar wel graag. Dus … hé, het is oké!

Daarna was het over de huisarts. Ik voel me er niet helemaal goed bij, ik vind dat ze fouten maakt en niet vraagt over mijn gevoelens. De psycholoog zei, Hé, het is oké, je kan toch wel een andere huisarts nemen?

Infeite gaat het over schuldgevoelens: Wanneer je iets doet of wilt doen dat eigenlijk niet mag volgens je geweten. Ik denk dat ik te snel schuldgevoelens heb want … hé, het is oké!

Dus dat was het … volgende keer wil mijn psychologe praten over overgewicht of emotioneel overeten, chocolade troost, stress eter, …

Toffe psychologe … ik zou vragen heb jij kinderen? Mag dat zoiets vragen?

02-11-11

Wat een wonder ... goed dat een wonde kan genezen!

Medisch personeel vraagt aan mij of ik diabetes heb omdat de hechting van de hartmontitor open gebarsten was, ze zeggen dat ‘niet genezen van de wonde’ typisch is van suikerziekte. Ik heb geen diabetes voor zover ik het weet. Ik heb wel obesitas, er is wel een verband tussen obesitas en diabetes type 2, en dan denk ik, het is tijd om te vermageren. (Misschien wel dringend).

Het was niet meer mogelijk om de wond opnieuw te hechten. De wond werd dan opengelaten en het moest dan spontaan aan elkaar groeien. Dat lukte niet, infeite werd de wonde groter en groter, volgens mij is het gewoon zwaartekracht, implantaat weegt wel iets en borsten bewegen ook. Het enige wat nog kon was het implantaat verwijderen.

Momenteel gaat het heel goed, de wonde geneest zeer snel (vind ik) (zie foto’s: 7 dagen ertussen). Aan het einde van de tunnel is licht!

Een uitvinding is een vernuftig gevonden oplossing: een feit is dat de uitvinding van het wiel belangrijk was. Maar de uitvinding van de wiek is ook heel knap (de wiek = een lange strook gaas, gedrenkt in isobetadine om wonden te helen).

Bedankt aan de thuisverpleging om mijn wonde te hebben verzorgd.

Op de foto zie je ook dat ik een beetje pleisterallergie heb, wat helpt is af en toe andere pleisters gebruiken.

gat.jpg

30-10-11

Kan ik nog genieten?

Met al die miserie … de laatste weken was ik veel naar het ziekenhuis, naar de huisdokter, nog eens bloedprikken, naar de apotheek, elke dag een verpleegster die komt en dan nog veel administratie (papieren voor het werk, het ziekenfonds, de hospitalisatie verzekering, …).

Maandag begon ik ook aan de hartrevalidatie: 45 sessies in de oefenzaal in het ziekenhuis. Elke maandag, woensdag en vrijdag een uurtje en half sporten onder controle. Een grote groep oudere mensen met een paar kinesisten. En ik was de jongste denk ik.

De kinesiste vroeg of ik sport doe. Ik doe sport, vooral fitness en zwemmen. Ik denk dat ik begon te sporten toen mijn jongste twee jaar was (dus een 7-8 jaar geleden). Ik deed altijd wel iets alleen toen ik in de gips zat heb ik niks gedaan, ik kon ook niet natuurlijk. Zwemmen doe ik momenteel niet, door die wonde. Ik fitness wel, het was niet altijd gemakkelijk, ik bedoel de fitnesscentrum was failliet en dan heb ik een ander fitnesscentrum gezocht, maar het is iets verder en dan ben ik soms te lui om te gaan. Eind augustus ben ik ingeschreven van een voor mij nieuw fitnesscentrum, het is een deel van een sporthal. Mijn kinderen begonnen daar te sporten terwijl ik dan kan fitnessen. Woensdag- en vrijdagavond samen bewegen, inplaats van enkel taxi-chauffeur te zijn. Ik vond het een goede oplossing. Na mijn hartinfarct ben ik terug verder beginnen fitnessen maar minder intensief … gewoon wandelen op de loopband en een beetje fietsen. Ik vertelde dus dat ik wel sport. De kinesist zei dat ik niet mocht: revalideren en ook nog fitnessen op dezelfde dag, het is niet goed voor je hart. En ik werd emotioneel. Ik mag niks zeker? Mag ik dan niet genieten? De kinesiste zei dat je wel kunt lezen terwijl je kids sporten. Boeken lezen? Dat is niet genieten, … zo vlot lees ik niet en ik moet hardop lezen anders begrijp ik de tekst niet (ik heb nog steeds een beetje afasie). Iets anders? Kan ik nog genieten?

Na de revalidatie heb ik gevraagd dat ik het tijdsschema wilde veranderen, ik wil dan revalideren elke dinsdag en donderdag (en dan is het maar 30 sessies). En het mocht. Er is minder mogelijkheden op dinsdag en donderdag, ofwel moet ik heel vroeg er zijn of wel ‘s namiddags en dan ben ik te laat om mijn dochter van school te gaan halen. Het zijn de namiddagen geworden. Dinsdag gaat mijn schoonmoeder de kinderen halen en maakt zelf eten! Donderdag doet mijn man het. Dus het was goed opgelost.

Donderdag ben ik de tweede keer geweest. Er zijn minder mensen en minder lawaai. Leuk! En daardoor is het ook gemakkelijker voor mezelf en ook de thuisverpleegster. Rond 9u15 komt ze mijn wonde verzorgen. Elke dag op hetzelfde uur. (Het gaat goed die wonde ... nog maar 1,5 cm diep).

Kan ik nog genieten? Ik heb daar over nagedacht. Ik geniet niet veel momenteel. Ik heb gewoon te veel zorgen. Gelukkig ben ik nog op ziekteverlof anders zou het helemaal een ramp zijn. Naast dat is het ook veel ruzie thuis. Puberende kinderen thuis, e.a. en infeite zorgen ze niet echt voor mij. Ik ben emotioneel, en ja wat dan nog? Ik zou graag een knuffel krijgen als ik verdrietig ben. Mijn jongste dochter die doet het wel.

Ik geniet soms nog wel … ik mocht mijn verhaal vertellen aan twee vriendinnen. Ik zie ze af en toe als de kids sporten. Ze waren blij dat ze mij zagen en ik was blij dat ze luisterden. En het was aangenaam en ontspannend: een houten bank buiten en mooi weer.

19-10-11

Pacemaker

Deze week had ik een afspraak bij de afdeling ‘Pacemaker’. Ik heb een hartmonitor geimplanteerd na mijn hartinfarct. Het is een soort pacemaker om het hartritme op te nemen maar zonder te corrigeren. Het is enkel data onthouden en tijdens de afspraak hebben ze de data gedownload. Ik weet niet of het goede of slechte data is.

De wonde van mijn geimplanteerde hartmonitor werd groter en groter en het implantaat kon er bijna uitvallen. Dus moest ik in het ziekenhuis blijven, ik kreeg een kleine chirurgische ingreep, ze hebben mijn implantaat verwijderd. De cardioloog zei: 'Je hebt echt pech gehad'.

Nu kan het genezen zonder dat implantaat. Ik krijg een verpleegster aan huis om de wonde te verzorgen, ze moeten regelmatig de wiek (een lange strook gaas, gedrenkt in isobetadine) in de wonde verwisselen. Nadat het genezen is (en het kan nog een paar weken duren), wil de cardioloog het binnenkort terug implanteren, ik zie het momenteel niet goed meer zitten.

Door deze ingreep is de revalidatie met een week verschoven want de wonde doet een beetje pijn als ik beweeg. 

Een verpleegster aan huis is prima (goed dat zo iets bestaat) maar ik krijg er stress van. Ik moet wachten op een verpleegster en zij zal ergens tussen 13u en 17u bij mij thuis om mijn wonde te verzorgen. Dat gaat niet goed … ik moet/wil mijn dochter halen, dan mijn zoon brengen, … Ik moet het aan andere mensen vragen. Ik haat het. Ik wil zelfstandig zijn.

Vandaag zei de verpleegster dat de wonde 15 cm diep is. Pfff ... Het is wel vies.

Gepost in Vandaag | Commentaren (2) | Tags: hart, hartmonitor

17-10-11

Ik heb bijna geen afasie meer

De laatste maand ben ik veel in het ziekenhuis geweest: afspraken, testen, bloed prikken, mijn wonde controleren, revalidatie, …

Ze vragen soms of ik nog restverschijnselen heb van mijn cva. Bijna niets meer …

Ik heb bijna geen afasie meer. Ik kan zeggen wat ik wil zeggen. Ik begrijp meestal alles. Soms praten ze te snel maar dan vraag ik het nog eens.  Dat mag toch?

De eerste dag van het ziekenhuis na mijn hartinfarct kwam er na de kinesist, de psycholoog, de … ook een logopedist. Hij wilde weten of ik mij kan uitdrukken. Ik was geslaagd ofzo … alhoewel hij een rare vraag vroeg: wat is het verschil tussen een zakbloem en een bloemzak? Ik heb geantwoord maar ik weet niet meer wat. Hij was tevreden en hij was terug weg.

Gepost in Vandaag | Commentaren (0) | Tags: afasie, logopedie

09-10-11

Bloedprikken

Ik haat bloedprikken. Nee, ik haat het niet, ik heb geen schrik voor pijn maar het gaat niet goed. Het is niet plezant.

Ik ben moeilijk slecht te prikken.

Toen ik in het ziekenhuis was, moesten ze een paar buisjes bloed hebben om mijn bloed te testen. Het lukte niet goed, verschillende verpleegsters probeerden mij te prikken. Meestal mislukte het, geen bloed maar wel een blauw plek. Af en toe was het raak en dan was er een buisje vol. Het resultaat was veel gaatjes in mijn armen en veel blauwe plekken.

Nu moet ik nog steeds twee keer bloedprikken per week om de stolling te bepalen. De huisarts kan het ook niet goed, mijn bloed prikken. Het lukt pas na een paar keer en mijn armen zijn nog steeds blauw, geen tijd om mijn armen te genezen. De laatste keer lukte het absoluut niet, de huisarts heeft uiteindelijk naar de spoedgevallendienst doorverwezen.

Op spoed hebben ze mijn wonde bekeken en ontsmet, na het weekend word ik terug gecontroleerd (ik heb geen geduld, ik wil graag genezen worden en graag snel!). En dan hebben ze mijn bloed geprikt, na drie verplegers/verpleegsters en een uurtje later is het gelukt. Zucht.

Positief dat ik goed word opgevolgd. Iemand zei dat, ja inderdaad, denk ik. Ze doen hun best. Ik hoop gewoon op een beetje geluk.