25-04-11

Pasen ...

De paashaas stopte alle eitjes weg, wie niets vinden kan heeft pech.

Mijn kinderen hebben inderdaad geen eitjes gevonden want de paashaas (=ik) heeft een gebroken poot.

Vrolijk pasen wil ik zeggen Knipogen

Gepost in Vandaag | Commentaren (0) | Tags: gips

17-04-11

Een blok aan een been

Een vriend en lotgenoot zei: ‘naast je blog heb je ook nog je blok (aan je been).’

Ja ik weet het … die gips … grrr … en ik kreeg nog een paar weken verder steunverbod van de dokter.

Ik ga zittende de trappen op en af, loop met krukken rond. Alles gaat hee, ik ben het al gewend. Het is gewoon moeilijker zoals douchen, met een grote plastieke zak rond mijn been.

En mijn bureaustoelen met wieltjes zijn fantastisch, ik heb eentje in de bureau en eentje in de keuken, zo kan ik een beetje koken en opruimen! Jawel ik kan stofzuigen met een rollende bureaustoel, alleen af en toe zit de snoer van de stofzuiger tussen de wieltjes.

Ik ben niet meer ziek, ik werk maar dan van thuis. Ik ben blij dat het mocht van mijn werk, ik wil graag nuttig zijn.

Ik heb meer tijd, ik moet niet in de file staan, ik moet niet winkelen, en ik moet de kinderen niet brengen en halen want mijn man en familie doen het. Dus met die tijd heb ik dan toch een beetje meer gelezen en ook een paar filmpjes gezien. Na regen komt zonneschijn!

Ach, ik ben nu wie ik ben, ik ben niet zo flexibel meer dan voor mijn cva. Pech hebben is heel boos worden. Waarom? Weeral ik? Pas na een paar dagen of weken kan ik pas het positieve zien.

05-04-11

In het gips ...

Ik heb spierpijn van die krukken. 'Om met krukken rond te springen'  is bijna onmogelijk, het gaat maar het is zwaar en ik zou een derde arm willen hebben om iets vast te nemen, iets uit de koelkast pakken of een papiertje in de vuilbak steken. Ik ben het beu om te roepen 'Doe dit', Doe dat' want ik kan het niet. Ik voel me gevangen.

Ach het is maar eventjes ... (Gewoon een hersenspinsel: een beroerte hebben en verlamming hebben moet zo verschrikkelijk zijn, niet meer kunnen bewegen ...)

Ik ben beginnen lezen (eindelijk). Mijn boeken (Onverwacht Inzicht / Sprakeloos) liggen al een paar maanden op mijn bedtafeltje. Ik was er aan begonnen maar ze zijn moeilijk, ik zou zo graag vlot lezen ... en nu zit ik al over de helft van Onverwacht Inzicht. Binnenkort mijn oordeel ...

Boeken:

'Onverwacht Inzicht' van Jill Bolte Taylor (het persoonlijke verhaal van een neurologe over haar hersenbloeding)

'Sprakeloos' van Tom Lanoye

 

Gepost in Vandaag | Commentaren (0) | Tags: boeken, afasie, gips, link

03-04-11

Pech!

Ik had woensdag nieuwe voornemens. Op dieet! Veel sporten!

Maar ondertussen heb ik mijn voet omgeslagen, ik zit in het gips! Dus sporten gaat niet de volgende weken. En dieet volgen? Ik doe mijn best. Ik probeer niet te snoepen.

In het gips?!

Ik voel mij depressief! Ik mag niet autorijden! Ik kan niet fietsen! Ik kan niks momenteel, kuisen, stofzuigen, de kinderen brengen of halen ... het gaat niet. Ik wil zo graag zelfstandig zijn en nu gaat het tijdelijk niet.

Ik kan nog een beetje computeren ... ik moet wel mijn been omhoog leggen om mijn voet te ontzwellen ... dat is niet comfortabel. Wat kan ik nog, lezen en TV-kijken, ja, maar ik doe dat niet graag. Het is nog een beetje moeilijk, ik heb nog een beetje receptieve afasie en ik ben ook wel veranderd, ik heb andere interesses dan vroeger. Meer daar over ... binnenkort.

Nu ga ik stoppen want ik zit niet comfortabel ... een beetje pijn.

01-04-11

Talenten veilen ...

rodekruis.JPG

Op mijn werk was er een event om je talenten te veilen. De anderen konden bieden, het werd dan verkocht met het hoogste bod. En dat geld ging naar een goed doel.

Iemand had talent om gedichtjes te maken ... Ik heb 10 Euro geboden, niemand bod meer dus ik kreeg een gedichtje 'Aphasia'. Ik mocht natuurlijk een titel kiezen, mijn probleem ... afasie.

 

(Ik had ook mijn talent geveild, een foto-collage maken, maar niemand deed een bod ...)

 

Het gedichtje heeft zes delen, elk met 4 regels. Hier is het ... 

----

 

Aphasia

 

If I could do, I surely would tell,

But a single word is like going through hell,

When the time comes and words just miss,

I would tell you my story just with a kiss.

 

Rest here at my place, and listen to me,

Just take your time and I’ll make you see,

That my burden is to miss those words,

To express my joy and how much it hurts.

 

It is more than a story what I have to say,

When I’m stumbling and start to pray,

That those people around me just understand,

From my smile, from my eyes, from the touch of my hand.

 

Aphasia, my prison, I’m not ready to fall,

For those moments that make my spell crawl,

Where I wanted to go you made me stay,

Clouds on my tongue just go away …

 

So many phrases I learned in my life,

But those words on my tongue cut like a knife.

I just ask you to listen to what I can feel.

The truth in my heart, please take it for real.

 

I will summon the stars, the moon and the sun,

Just with glimpse and my pain shall be gone.

Because all above my life seems a mess,

I have more to tell than words can express!

 

By Hartmut

 

----

 

Afasie (vrije vertalling)

 

Als ik het kon, ik zou het zeker vertellen,

Maar om een woord te willen zeggen is alsof je door een hel gaat,

Als ik iets wil zeggen en de woorden komen niet,

dan zou ik mijn verhaal vertellen door een gebaar of een kus.

 

Blijf hier en luister naar mij,

Neem de tijd en ik zal naar je luisteren,

Het is lastig om niet goed te kunnen praten,

Om mijn vreugde niet meer uit te kunnen drukken en hoeveel pijn het doet.

 

Het is meer dan een verhaal dat ik wil vertellen,

Als ik happerend praat dan bid ik,

Dat die mensen om me heen het begrijpen,

Door mijn glimlach, door mijn ogen en door de aanraking van mijn hand.

 

Afasie, mijn gevangenis, ik ben nog niet klaar om te vallen,

Voor die momenten dat mijn woorden verkeerd waren,

Waar ik heen wilde gaan, moest ik blijven,

Laat de wolken op mijn tong verdwijnen …

 

Zoveel zinnen heb ik vroeger geleerd in mijn leven,

Maar die woorden op mijn tong snijden zoals een mes.

Ik vraag u te luisteren naar wat ik voel.

De waarheid komt uit mijn hart, alstublieft, het is echt.

 

Ik vraag het aan de sterren, de maan en de zon,

dat ze mij begrijpen en mijn pijn is dan verdwenen.

Sinds dan lijkt mijn leven een puinhoop,

en toch heb ik meer te vertellen dan woorden kunnen uitdrukken!

 

Door Hartmut 

25-03-11

Ik ben ziek en ik ga beter worden!

Op school is er een kindje die een tweetal jaren geleden een cva had gekregen. Hij is al vrij goed gerevalideerd, vind ik en volgens mij gaat hij nog verdere vorderingen maken. Een vechtertje?!

Ik was met zijn mama aan het praten. Zijn mama vindt dat haar zoon naïf is, hij voelt zich wel een beetje ziek maar hij is toch niet gehandicapt ... 'Mama, Ik ben ziek en ik ga beter worden en dan ben ik binnenkort niet meer ziek!'

Ik was er niet goed van - naïf? Ik vind die jongen juist zo prachtig dat hij wil beter worden. Dat moet toch!

Ik heb het ook zo gedaan, iedereen vond ook dat ik naïf was, de maatschappelijk assistent schreef: 'Ze heeft weinig inzicht en verwacht dat binnenkort haar spraakproblemen zijn opgelost met logopedie.' En uiteindelijk ben ik vrij goed hersteld. Die mama vindt dat ik niet gehandicapt ben en dat ik gewoon een klein probleempje had en helemaal hersteld. Dus echt ... alles kan ... probeer het ... gewoon misschien een beetje naïf maar vechten!

Ik heb nog een paar restverschijnselen, dat is soms wel lastig. Ik voel me soms debiel omdat ik sommige zinnen niet goed begrijp of omdat ik niet heel vlot kan praten.  Ik heb een handicap. Zo erg is het niet ... af en toe word ik gekwetst. Zoals toen mijn dochter zei: 'Jij begrijpt nu niks!'. Of soms het omgekeerde, iemand die zei: 'Je hebt toch helemaal niks, je hebt geen afasie'. Ik wilde toch geen medelijden vragen? Ik mag toch mijn frustraties uiten?

Voor mij betekent het woord naïf positief?! Dit is revalideren, beperkingen aanvaarden, én een positief zelfbeeld behouden?!

Nog eventjes over die mama ... zij is een prachtige mama! Ze zorgt voor haar zoon, zo goed als mogelijk!

03-03-11

Evaluatie op mijn werk

Ach, ik heb nog een beetje afasie (dat is maar een klein probleem)  en zo erg is dat niet.  Maar ik heb ‘emotionele incontinentie’ (dat is soms een veel groter probleem). Ik doe mijn best om normaal te gedragen en af en toe ben ik echt boos of verdrietig … en dan kan ik niet meer stoppen. En het is precies chronisch?

Op mijn werk kreeg in een evaluatieverslag, alles was positief, alleen dit …  (en ze moeten ook altijd iets negatief geven).

Afa has a strong ownership for the business and is passionate about what she does and helping others she identifies with needs. Occasionally she lets her emotions run too far and gets upset with colleagues. Though she means well and her intension is to help it does take from her effectiveness.

En wat schreven ze over mij voor mijn cva?

Afa is unquestionably a proactive contributor behind the scenes. She will be encouraged to step up more in public for example in discussion groups and workshops to make her point directly, improving her visibility amongst peers and other colleagues. 

Ik was een bescheiden meisje, ik deed veel werk en ik deed het onzichtbaar. En nu ben ik minder bescheiden en sneller gefrustreerd en boos.

 Toffe karakterverandering ...