12-12-09

Avondje uit zonder de kinderen

Mijn man had een verjaardaguitnodiging gekregen van een vriend. Ze jagen regelmatig samen maar ze wonen ver van elkaar. Mijn man wou wel eens naar dat feestje gaan, ook al was het ver, en ik ging mee want het was nodig om samen, zonder onze kinderen, daar naar toe te gaan, ... onze relatie onderhouden en/of verbeteren!?

Zaterdag reden we naar dat feestje en de kinderen logeerden dan bij haar oma. We kenden niet zoveel mensen, dus we hadden een beetje een 'tête-à-tête' rond veel feestende mensen. Ik mocht eens babbelen en hij luisterde!!! Ergens zijn de ouders van zijn vriend beginnen babbelen met mijn man, voor mij is dat wel moeilijk, ik probeerde te luisteren maar ik kon de conversatie niet goed volgen en ik was dan stil ... ergens vroegen ze dan iets aan mij en dan kon ik mijn verhaal vertellen. Ze kende ook een kennis die een beroerte had gekregen maar met weinig verschijnselen en toch mocht hij ook niet autorijden ... die persoon vond dat heel erg! Nu ik ook natuurlijk.

Na het feestje is mijn man zondag 's morgens gaan jagen en ik ben met de fiets naar het zwembad gereden en ik heb gezwommen, ik doe dat graag. Mijn schoonmoeder zorgde voor mijn kinderen, ze reed met de kinderen naar hun aktiviteiten en ze gaf hun ook eten. Na de middag heeft mijn schoonmoeder mijn kinderen terug gebracht. Ik had immers een half dagje vrij! Lieve schoonmoeder, hee!

10-12-09

Adviserend Geneesheer

Ik fietste dus eerst naar de huisdokter, om het laatste medische verslag op te halen, dan naar het copy-center om dat verslag te kopiëren, en dan fietste ik verder naar de mutualiteiten. Het was 15 km fietsten, met het openbaarvervoer gaat het bijna niet, we hebben geen direkte buslijn en ook geen goede verbindingen, we zouden 40km op de bus moeten zitten of 90 minuten. Dus het is sneller dan fietsen en spijtig,  het regende!

Een half uurtje in de wachtzaal en dan was ik aan de beurt. De adviserende geneesheer, een jonge vrouw, begon mijn medische verslagen te lezen en ze verschoot en zei 'een cva en zo jong'. Ze vond dat ik vrij goed praatte maar wel traag. Ze had ook al gezien dat mijn aanvraag 'activiteiten tijdens een periode van arbeidsongeschiktheid' gekregen had, binnenkort ga ik de 'beslissing' krijgen en het zal inorde zijn. Ze vroeg een paar dingen, of ik het zag zitten, ... Ineens zei ze dat ze dacht dat ze iemand kende die familie is van mij, en het was zo. Die geneesheer is een vriendin van mijn zus, een verpleegster en ze gaan regelmatig joggen. En haar kinderen samen met mijn zus haar kinderen zitten of zaten op school. Ik vond het wel leuk! Dokters zijn ook gewone mensen! En die geneesheer zei ook dat ze haar auto niet zou kunnen missen!

Daarna fietste ik terug naar huis. Het regende niet meer. 's Namiddags ging ik ook naar de logopediste met de fiets. 's Avonds was ik moe omdat ik een 50 à 60 km had gefietst!

09-12-09

Toffe collega!

Gewoon een super toffe collega die mij steunde ... gewoon een e-mail die ik altijd wil bewaren!!! Die collega schreef ook echte brieven met de post en e-mails en telefoontjes en een keer zijn we samen gaan eten (staat er ergens in mijn blog) ...

 

Mails:

 

Dag Afa,    

 

Ik kan je ten volle begrijpen.   De interim zou nu toch nog mogen blijven tot einde maart.  De baas houdt er rekening mee dat jij 50 % werkt en een beetje inloopperiode nodig hebt.

 

Verder moet je je niet te veel aantrekken van die data die verdwenen is,  komt allemaal wel in orde, een beetje geduld.  Als je ziet vanwaar je gekomen bent, is dit toch al een hele weg die je afgelegd hebt.

 

Geniet nu deze laatste maand thuis nog veel van alles.

 

Tot donderdag en goei w.e. L.

 

----

 

Hoi L.,

 

Alles gaat goed hoor. Ik kan al beter praten en zinnen maken.

Ik heb nog wel een (groot) probleem met een zin te herhalen – liedjes (zoals sinterklaas kapoentje) ken ik niet meer, spreekwoorden kan ik ook niet. Heel raar terwijl ik het alfabet, “Onze vader”, alle maanden, alle dagen, getallen tot duizend of meer enz… heel goed kan. Er is gewoon een stuk van de data weg – raar hee.

 

Ik ga blij zijn om te mogen werken, ik mis de collega’s.  Ik werk heel graag. Mijn baas vind ik een toffe baas, maar iets te chaotisch en hij maakt nog meer werk (veel stress bij de collega’s) en dus heb ik wel een beetje schrik. Ik heb ook een beetje schrik met nieuwe projecten, ik wil liever oude dingen doen. Ik ben minder goed dan vroeger, geen nieuwe dingen graag … volgend jaar misschien wel?

 

Ik zou graag hebben dat de interim nog verder mag werken – minder stress voor de andere collega’s – anders is er nog meer werk. Ik werk maar 50% en minder snel.

 

In verband met een office, als er niet teveel lawaai is, is het beter voor mij dan kan ik mij beter concentreren. Ik zou liever bij een collega willen die ook geduld heeft.

 

Thuis is alles vrij goed, veel minder ruzie en de kinderen hebben goede punten. Dus ik probeer te genieten.

 

Dat is het, veel liefs en tot binnenkort,

 

Afa

 

----

 

Dag Afa,

 

Heb je er een fijn gevoel bij dat je weer kan uitzien naar je job/je collega’s ? Ik hoop van harte dat de baas je een office geeft waarbij je je ook prima zult vinden, met collega’s die een beetje een uitdaging voor je zullen zijn.

 

Nog enige vorderingen gemaakt ?  Daar ben ik zelf echter 100 % van overtuigd.

 

Hopelijk kan je nu de laatste weken van je thuis zijn volop genieten van je kinderen/de feestdagen.  Ik wens je in elk geval het aller allerbeste toe.  Hoop ook van harte dat deze gedwongen ‘afwezigheid’ je toch ook positieve zaken gebracht heeft en onder anderen, een betere verstandhouding met je man.

 

Het ga je héél héél goed.  GENIET en tot volgende week alvast !

 

L.

Goed geregeld ...

Op het werk hebben we ook een kerstlunch en we kregen ook een kerstkorf, elk jaar, zelfs die op pensioen zijn mogen mee komen eten! Ik heb een heel goed bedrijf!

Ik wilde daar naar toe gaan, samen eten en babbelen, en een kerstkorf (met champagne) krijgen, tof! Om die kerstkorf (vrij zwaar) te transporteren heb ik aan iemand gevraagd of ik mee mocht rijden want met het openbaar transport is dat moeilijk en ik mocht niet rijden hee!

Ik heb ook naar mijn baas gemaild, ik wilde eens praten, wat ga ik doen op mijn werk? Ik wilde ook weten waar dat ik mag gaan zitten en met wie? Er waren veel roddels maar ik wilde het echt weten!

Mails:

 Afa – Je kunt volgende week donderdag zeker meerijden.   Tot dan!

---

Mag ik meerijden ‘s avonds terug naar huis - donderdag (kerstlunch). Je mag me gewoon bij mijn schoonmoeder afzetten. Ik ga ’s morgens met de trein. Als het niet gaat geen probleem hoor.

Ik wil beginnen werken 50% vanaf begin januari – een stuk van de mutualiteit. Morgen moet ik naar de adviserende geneesheer van de mutualiteit dus ik hoop dat ik mag werken van hem.

Vanaf begin januari mag ik rijden, dus dat wordt voor mij  veel beter!

Bedankt en groetjes, Afa

 ------------

Afa, Yes of course we can talk on Thursday. I am free 1 or 4 pm. Just let L. know to schedule it. See you then. P.

----

I will be in the office on Thursday. I’m going to the X-mas lunch with our colleagues. Do you have some time to talk about my job/office in the afternoon? I will work 50% - 50% from the mutuality as of January 1, 2010. I will work on Tuesday - Thursday - Friday morning (WFH).

Thanks and best regards, Afa

 

08-12-09

Medische verslagen ...

Ik had een brief gekregen, een oproeping voor een medisch onderzoek van de mutualiteit. Er stond bij dat ik alle medische documenten moet meebrengen en ik moest dat opvragen bij de artsen. Ik had al een paar medische verslagen en een verslag van de Geheugenkliniek (gekregen van de logopediste). Ik heb dan gebeld naar het ziekenhuis maar ze vertelde dat het best is om naar de huisarts te gaan. 

Dan heb ik een afspraak gemaakt met de huisdokter via internet met de opmerking 'heb medische verslagen nodig voor de adviserende geneesheer'. Ik ging dus met de fiets naar de dokter (weeral regen). Ik kreeg verslagen maar eentje had ik nog niet, de huisarts heeft zitten bellen naar het ziekenhuis en daar beloofde ze dat ze het gaan doorsturen ... morgen? ...

Ik vroeg ook aan de huisarts een ziektebriefje (50%) voor januari en februari vermits ik ga beginnen werken, halftijds en de rest van de mutualiteiten. En ik kreeg ook voorschriften voor mijn medicijnen. Lipitor werd verlaagd van 40mg naar 20mg.

Dan wou ik fietsen maar vermits het heel hard regende ben ik bij mijn schoonmoeder gaan schuilen, een beetje later was het beter... en dan fietste ik terug naar huis.

Opmerking:

Ik copieerde alle medische verslagen voor mezelf en die heb ik dan ook gebruikt voor mijn blog. Sommige medische verslagen, vooral het verslag van de Geheugenkliniek, vond ik niet leuk, ik moest effe slikken of moet ik er tegen kunnen?

07-12-09

Post van Lot

Ik kreeg post van Lot en dan was ik heel gelukkig.

Ze gaf raadgevingen en waarschuwingen. Ik had een beetje schrik dat ik uitgeput ga zijn na het werk. Ergens was ik blij dat ik halftijds mocht beginnen, dat het mocht van de mutualiteiten en van mijn werk. Eens zien of het echt vermoeiend ga zijn, ik was zelden moe, dus ik hoopte dat ik niet doodop ga zijn.

Ik had ook al door dat het niet al manengeur en rozenschijn zal zijn, sommige collega's ontweken me op het sinterklaasfeest en er werd al geroddeld over bij wie ik ga samen zitten, ik had immers geen kantoor meer.

Mails:

Lieve Afa,

 

Blij te horen dat je in januari terug  half tijds mag gaan werken. Je zal zien dat 50% heel veel van je krachten en concentratievermogen vergt en na enkele uren verplicht bent van te slapen. Maar niet getreurd dat komt ook wel in orde. Ik veronderstel dat dit ca 6 maanden in beslag zal nemen alvorens je terug voltijds en met volle teugen van je job kan genieten. De verschijnselen en moeilijkheden die je nu nog ondervindt zijn normaal en vergen tijd, beetje bij beetje komt het weer goed. Afa wat men ook zegt en commentaar geeft mag je je niet aantrekken. Je gaat zien dat veel mensen de ziekte begrijpen en je respijt geven, en anderen helemaal niet waardoor je neerslag wordt en ik kan je met een gerust geweten zeggen dat ik emmers gevuld heb met tranen de eerste maanden dat ik terug ging werken.

Hou moed en probeer niet teveel te reageren, wij zijn veranderd (door ons hersenletsel) en onze omgeving heeft het ook niet eenvoudig om die andere persoonlijkheid te aanvaarden en te apprecieren. Het klinkt raar, maar het is voor iedereen moeilijk niet alleen voor de zieke maar ook voor vrienden,partners,kinderen,... maar met geduld bekomt men een goed resultaat.

Met mij is het ook op en af , de ene dag iets beter dan de andere maar ja dat zal wel voor iedereen zo zijn. Mijn moeder is overleden en dat doet zeker geen goed aan mijn moraal, moet dit gebeuren nog een plaatsje geven in mijn hoofd en hart.

Ik kom naar kerstlunch bij het werk en misschien zie ik je daar wel.

Ik ga je nu laten, het allerbeste en een dikke knuffel van

 

Lot

04-12-09

Versje

roltrap.jpgMijn gebruikelijk ‘bedritueel’ slaapwel-groet was ‘Slaap zacht, droom van de prins die op je wacht’ . Mijn dochters rekenden op mijn groet … maar die zin was verdwenen in mijn hersenen. Elke avond hielpen mijn dochters om die zin te herhalen, mijn groet vanbuiten leren, maar dat lukte niet … 5 maanden heb ik al geoefend … en nog lukte het niet.

 

Ja ik was wel een beetje gefrustreerd … en ik praatte heel veel  (of te veel) over mijn frustraties tegen de logopediste.

 

Opeens nam de logopediste een boekje en ze schreef een versje op een bladje papier en ze zei  ‘Leer dat van buiten’.

 

Het versje was ‘Dag, roltrap’. Ik heb het van buiten geleerd maar het was moeilijk, mijn kinderen kende het dadelijk van buiten.