15-07-09

Neurologie (Ergotherapie)

De ergotherapist is mij een paar keer komen halen. Ze was weeral een toffe vrouw en ik vond het daar plezant.

De eerste keer moest ik met een computer werken ofzo iets, ik doe dat op mijn werk. Ik moest een half blad typen, ik zei dat ik wel vlot kan typen maar niet met 10 vingers hoor. Ik kon het, ik maakte geen fouten, zelf met hoofdletters en leestekens maar de tekst begreep ik niet. Daarna moest ik de namen en geboortedata van mijn kinderen typen, ik wist de data al, mijn geheugen werkte. Ik mocht op internet eventjes werken en toonde mijn blog.

De ergotherapist vroeg ook wat geld is en hoeveel iets kost (zoals een brood, een huis, ...). Ik kende de waarde van geld en ik kon rekenen.

De tweede keer kwam de ergotherapeut mij halen om pudding te maken. We gingen naar de keuken-kelder en ik maakte pudding en ik deed de afwas. Ik las en begreep het recept niet goed maar de pudding was gelukt. Ik wou de pudding niet hebben, dat is niet gezond zoveel suiker, grrrr ...

De derde keer kwam de ergotherapeut mij halen. Ik moest geheugenspelletjes doen - puzzels maken, opdrachten lezen en uitvoeren, zo van die dingen. Het ging vrij goed behalve begrijpend lezen was moeilijk.

Ik deed dagelijkse activiteiten (douchen, eten, ...), ik was zelfstandig en ook handig. Dus ik heb nog veel geluk, ik had alleen een taal-stoornis!

14-07-09

Neurologie (6)

Die laatste week in het ziekenhuis had ik elke dag een half uurtje logopedie. De ergotherapist is mij een paar keer komen halen. De maatschappelijke werkster is ook mij komen bezoeken. Ik moest ook een cardiotest doen, 24 uren mijn hartslag meten.

Mijn man wou dat ik veel naar TV moest kijken om te genezen. Nu ik vond die TV programma´s stom en ik begreep ze niet.

Ik kocht de Flair, mijn favoriete tijdschrift. Ik kon de titels wel lezen maar ik begreep de teksten niet. Uiteindelijk heb ik mijn flair in stukken geknipt. Ik heb geknipte woorden en letters op papier geplakt, en ik heb die knutselbrieven naar mijn kinderen verzonden.

Ik heb ook een kruiswoordraadsel van een ziekenhuis-tijdschrift opgelost, niet alles hoor maar een paar woorden kon ik zelf vinden. De logopedist heeft ook wel geholpen, ze vond een woord niet en heeft het aan een paar verpleegsters gevraagd en toen kwam ze de oplossing geven. Grappig, hee?!

Ik kreeg veel bezoek, familie, verre familie en vrienden van mijn man (ik heb niet veel vrienden: ik heb alleen maar collega´s en ook 'mama´s' van kinderen van de school of van de sportclub). Ik kreeg bloemen, cadeautjes en kaartjes. Ik kreeg ook bloemen van mijn werk (flower delivery).

Mijn zus, een verpleegster die in dat ziekenhuis werkt, kwam mij altijd bezoeken, voor haar shift of erna of soms bij de pauze. Mijn zus praatte ook tegen mij over mijn beroerte, ze had mijn scan gezien en 1/3 van mijn linkerkant van mijn hersenen waren beschadigd. Ze vertelde dat ik embolie / trombose in mijn hersenen had gekregen, zo bloedklonters ofzo iets en dat de dokters niet weten waarom (cryptogeen).

Mijn jongste dochter vertrok op chirokamp en ze vierde haar verjaardag op dat kamp. Ik stuurde een verjaardagskaart en mijn zus zorgde voor een doos met chokotoffs om te tracteren.

Ik kreeg ook bezoek van een verpleger en een verpleegster van de intensieve afdeling en zij vonden dat ik al veel beter ben geworden.

Ik had veel frustratie ivm niet-mogen-rijden. Mijn collega had een hart-infarct gekregen een jaar of twee geleden, ik heb naar die collega gebeld om te zien waarom hij toen wel mocht rijden en ik mocht niet. Niet eerlijk hé!

Mails van mijn werk:

Subject: Afa is in hospital - update

All, Just received a message from Afa thanking for the nice flowers and sends everybody greetings. L.

13-07-09

Neurologie (5)

Na het weekend was er terug volk, de kuisvrouw kwam mijn kamer kuisen, de dokters kwamen eens kijken of mij onderzoeken, de verpleegster checkte mijn bloeddruk en temperatuur en gaf medicijnen, de logopedist deed haar ronde, ...

Het ging vrij goed met mij, mijn hart was in orde, ik mocht waarschijnlijk op het einde van de week naar huis gaan en ik mocht binnenkort wel reizen ... Het was veel beter dan ze dachten.

Ik had al door dat het het belangrijk is dat ik naar de logopedie moet gaan, liefst dagelijks. En ik wist dat ik niet goed kon praten.

Ik wist dat ik een beroerte heb gekregen, ik wist toen niet dat het bestond (ik heb niemand echt gekend die dat had). Ik wist dat het lang zal duren, dat ik 4 maanden niet mocht en kon werken en ik kon echt niet praten. Ik wist dat ik een hospitalisatieverzekering had (mijn man heeft de administratie ingevuld) en dat mijn werk mij goed verzorgde (een prima sociaal bedrijf).

Ik mocht 6 maanden niet meer autorijden, ik vond dat verschrikkelijk en ik heb het aan iedereen verteld, ik WIL rijden, ik moet mijn kinderen brengen en halen. Ik was boos natuurlijk. Mijn kinderen zijn heel belangrijk en ze doen veel aktiviteiten. Ik wou ook zelfstandig zijn, ik had geen fysieke handicap, ik kon alleen niet goed praten, vond ik.

Ik mocht geen anticonceptiepil* meer nemen. Dat is niet goed voor mijn gezondheid, vond de dokter. Ik vond dat niet zo erg, we kunnen een condoom gebruiken en mijn man kan of wil zich misschien steriliseren. De dokter praatte heel luid, precies of ik het dan beter begreep?!

Op een bepaald moment kreeg ik andere medicijnen. Ik kreeg Aggrenox (combinatie van aspirine 'bloedverdunning' en dipyridamol 'antistollingsmiddel'). Ik had een licht verhoogd cholesterolgehalte en kreeg toen ook medicatie (Lipitor). Mijn bloeddruk was aanvaardbaar maar aan de hoge kant en ik moest geen medicijnen nemen. Toen ik die pillen moest innemen kreeg ik heel veel hoofdpijn vooral 's nachts, de dokters zeiden dat de pijn zou weggaan. Elke nacht had ik hoofdpijn maar het werd minder, na 4 nachten was de pijn weg.

*Goed artikel!

Herseninfarct bij anticonceptiepil:

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ziekten/24653-herseni...

 

Mails van mijn werk:

Subject: Afa is in hospital - update

Afa called me yesterday night (I was surprised). She is doing, taking the circumstances into account, really well. There is nothing wrong with her voice. It’s just the communication/memory which is not 100%. But she is convinced that working with the ‘logopedist’ will help her to progress. It seems that she is noting down quite some words to help her progressing. She says that her son is also doing excercises with her (which is so cute!). From the first 4 days she does not remember anything, but then it became a lot better. So, I think this is very good news. The recovery will take some time. Let’s hope that she recovers for 100% (but, from talking to her, I have good hope).

They have to do some more tests but it looks that by the end of the week she can go home.

Also her husband said that it gets better every day. K.

 ----

Some more news from Afa herself. I think in terms of movements it is OK. She wrote that she can eat, take a shower, etc. But only 40% talking, understanding, memory, etc. It’s very hard for her. But she is doing exercises in the hospital.

She is in a normal room, department ‘neurologie’. K.

11-07-09

Neurologie (4)

In het weekend verveelde ik me. Er waren geen dokters, logopedisten, ... ik wou naar huis gaan. Ik moest een hartslagmeter (of zoiets*) aandoen, had ik iets met mijn hart? (*holteronderzoek)

Ik had geld gekregen van de dag ervoor en ik wou kaartjes en postzegels kopen. Maar ik kende de woorden 'postzegel', 'brievenbus', 'kaartje' niet. Ik belde naar mijn moeder (ik had een gsm!), het duurde wel 10 minuten voordat ik wou zeggen dat ik die woorden niet kende en wat juist en dan schreef ik ze op een papiertje. Toen ben in naar beneden, naar de winkel gegaan, kaarten en postzegels gekocht. Gelukkig kende ik de waarde van geld nog, ik kon rekenen, ik kon betalen! Ik ging terug naar boven naar mijn kamer. Ik schreef de adressen maar ik wist niet goed wat ik nog wilde schrijven. Ik kon geen zinnen maken, ja ik schreef een paar woorden, geen zinnen. Ik ging terug naar beneden, naar de postbus. Oei  'Waar is de postbus?', maar ik wist niet hoe ik moest zeggen 'Waar is de postbus?'. Help. Ik kon niet praten! Toch heb ik geprobeerd te vragen, de postbus heb ik gevonden. Ik zag iemand die ik kende bij het onthaal, ik babbelde tegen haar, ze wist dat ik ziek was en ze was blij dat het heel goed gaat. Heel goed? Tja, ik was vrolijk, ik durfde praten dus ... het zal wel lukken! Ik ging terug naar boven naar mijn kamer. Wat een avontuur! Knipogen

Ik kreeg veel bezoek, bijna allemaal familie, maar niet mijn zoon en mijn dochter die vertrokken op kamp, mijn kleinste dochter die bij een vriendinnetje bleef slapen en naar een feestje ging, mijn man die op rock Werchter (optrede van Madonna) was.

Mijn schoonzus die mij bezocht, hielp me. Ik wou met haar babbelen en ik wou schrijven (dat hielp). Ik schreef in mijn schrift de planning van de vakantie en ze hielp: ... nieuwe woorden: boogschieten, survival, sportkamp ... dingen die mij kinderen gaan doen.

Mijn broer en zijn vriendin gaven een cadeautje, 'mijn verleden of geheugen': mijn familieblog had hij geprint, 92 bladzijde! 'Moest ik dat lezen?' Ik heb dat zelf toch geschreven, mijn echt geheugen werkte hoor! Dat vond ik toch, en als ik terug uit het ziekenhuis ben dan ga ik verder bloggen. Mijn broer vond dat ik dat nog niet kon en dat ik nooit helemaal inorde zal worden. Raar! Was ik zo ziek?

Ik kreeg veel bloemen van mijn bezoekers. Leuk!

Ik stuurde sms'en naar mijn moeder en schoonmoeder (ik wou sms'en dat de turnpakjes van mijn dochter niet in de droogkast mag). Ik was blij dat mijn schoonmoeder de was waste, droogde en strijkte.

Ik stuurde sms'en naar een paar collega´s en ik kreeg antwoorden (zoals beterschap, ...). Ik kreeg ook een telefoon van mijn baas, hij praatte Engels en ik begreep hem wel, vond ik.

Zondagavond kwamen mijn man, mijn schoonmoeder en mij dochter mij bezoeken. Mijn man had ´s middags mijn zoon naar het chirokamp gebracht, het kamp begon met een bezoekdag dus mijn schoonmoeder en mijn dochter kwamen mee. Ik was blij dat ik mijn dochter zag!

Mails van mijn werk:

Subject: Afa is in hospital - update

I also got SMS messages on Saturday & Sunday. From the messages, she sent, it looks like she had a better day on Saturday than Sunday. The ones from Sunday were a bit more confusing than the ones from Saturday. But indeed it’s already a good sign that her memory works. But she always mentions that her talking is not OK. Let’s hope that this also recovers soon. Since she is unable to make a conversation I did, of course, not phone her. K.

----------------

Afa sent me 2 SMS messages on Saturday, because talking still seems to be somewhat difficult. But the fact that she was able to send an SMS, is somewhat reassuring, I think … A.

10-07-09

Neurologie (3)

Ergens wist ik dat ik ziek was maar ik wist niet juist wat en waarom? Mijn bezoekers, mijn man, de dokter, de verpleegster vertelden van alles maar ik kon niet volgen. Op een bepaald moment toen ik alleen was, vroeg ik aan de verpleegster wat ik had. Ze zei een paar woorden maar ik begreep het niet. Ze schreef op een papiertje: Beroerte = Hersen Infarct = Stroke. Oh, dat heb ik! Gelukkig dat ik nog kon lezen.  

Ik wou graag thuis zijn. Altijd plande ik de agenda´s van mijn kinderen, ze doen heel veel activiteiten tijdens het schooljaar maar ook tijdens de vakantie. Zaterdag zou mijn dochter en zondag mijn zoon vertrekken naar het chirokamp. Mijn jongste dochter had een verjaardagsfeestje zaterdag en dinsdag zou ze ook naar het chirokamp vertrekken. Ik vertelde waar de kampboekjes, de medische fiches van de kinderen waren. Wanneer moeten ze vertrekken, wat hebben ze nodig, ...  Mijn zus hielp om de koffers in te pakken. Ik vroeg aan mijn man om het adressen van de chirokampen te krijgen, ik wou graag kaartjes schrijven.

Oh, mijn kuisvrouw was op vakantie en volgende vrijdag zou ze terug komen. Ik moest nog dienstencheques aanvragen want ik had er niet genoeg. Ik vertelde aan mijn man wat hij moest doen om mijn cheques aan te vragen.

Oh, ik moest mijn boeken nog afgeven in de bibliotheek want anders ga ik een boete krijgen, ik vertelde dat aan mijn man.

Oh, maandag had ik een lunchafspraak van mijn collega, een goede vriendin. Ik belde naar mijn vriendin om te zeggen dat ik niet kan komen want ik was in het ziekenhuis. (Een paar weken geleden ging ik op babybezoek, mijn vriendin vertelde dat ze dat prachtig vond: ik had wel een stroke maar mijn geheugen werkte nog).

Gelukkig, ik kon plannen, organiseren, ... en ik had initiatieven! (Sommige hebben dat niet meer na een beroerte).

Ik kon wel communiceren, min of meer, ik deed mijn best. Ik had moeite om woorden te vinden, dus daar werkte mijn geheugen niet goed. Tja ... taal problemen!

Ik schreef in mijn schrift: de namen van mijn familie, vrienden, mijn collega´s ; de planning van de vakantie ; dingen die ik belangrijk vond ; wie kwam mij bezoeken ; wat moest ik nog op mijn blog schrijven ; ... Ik weet niet waarom, het hielp mij. Ik schreef ook mijn nieuwe woorden: slaapzak, lakens, afwasmachine, ... echt een miniwoordenboek. Gelukkig dat ik nog kon schrijven.

Als bezoekers kwamen dan begon ik te vertellen, ik las in mijn schrift (of ik spiekte) bepaalde woorden, mijn problemen dus: praten - spreken - verstaan - begrijpen - geheugen - taal.

Neurologie (2)

De vierde dag kreeg ik witte boterhammen, choco en koffie als ontbijt. Ik werd boos, ik drink nooit geen koffie dat is niet gezond, choco en witte boterhammen zijn ook niet gezond. In het ziekenhuis moet je ook gezond eten anders blijf je ziek! Oké ik ben dik (obesitas staat op het verslag), ik heb een pakje chips gegeten toen ik die avond een beroerte heb gekregen, misschien heb ik een hoge bloeddruk gekregen. Sorry ik zal nooit geen chips meer eten maar kun je gezond eten geven in het ziekenhuis? Dat is toch belangrijk?*

Ik mocht me douchen, zonder toezicht! Ik mocht in de gangen wandelen en babbelen tegen mensen en verpleegsters.

Ik verhuisde naar een tweepersoonskamer. De kamergenote, een vrouw van ongeveer 90 jaar, die kruiswoordraadsels oplostte, werd naar een ander kamer verhuisd. Ik kreeg een nieuwe kamergenote, terug een vrouw van ongeveer 50 jaar maar ze sliep alleen maar en ze was bewusteloos (coma?).

Ik wilde graag thuis zijn in het weekend. Ik wou de koffers van mijn twee oudste kinderen inpakken want ze wilden naar de chirokamp gaan. Ik mocht niet van de dokter, ik vond dat heel erg en ik huilde. Ik wou echt thuis zijn en de dokter vond precies dat ik wel binnen een maand wel eens een weekend mag thuis zijn. Ik begreep dat niet zo goed, moet ik zo lang in het ziekenhuis blijven en ik mag niet op reis gaan? Ik had een paar maanden geleden een vakantiehuisje gereserveerd en dat mocht ik niet meer!*

De kinesist, een toffe vrouw kwam me onderzoeken. Ik moest dingen doen maar ik begreep niet wat de kinesist vertelde. "Breng je wijsvinger naar het puntje van je neus" zei de kinesist en ik kon die zin niet ontvangen. De kinesist nam mijn vingers en deed het voor. Zo moest ik vanalles doen, de kinesist testte mijn coordinatie en alles was inorde. Een maand later vertelde mijn moeder, dat ze toen op bezoek was en dat ik sommige zinnen niet begreep. Mijn moeder herhaalde die zin  "Breng je wijsvinger naar het puntje van je neus" nog eens en ik kon die zin nog niet ontvangen. Woord per woord kon ik die zin pas begrijpen. Erg hee?! 

De logopedist kwam me onderzoeken. Ze kwam een paar testen en oefeningen doen, en  ik vond het moeilijk. Tegengestelde woorden kon ik niet vinden. Het tegengestelde van de dag is zwart, het tegengestelde van donker is wit vond ik. Sommige dingen kon ik wel, woorden lezen gaat goed, al de dagen, al de maanden, groenten, fruit, dieren kan ik wel lezen en ik begreep die woorden al. Voor sommige woorden zoals 'wakker worden' begreep ik niet goed, het had iets te maken met slapen maar wat juist?

Ik kreeg veel bezoek, mijn ouders, mijn zus en kids, mijn man, mijn schoonmoeder en ook mijn kinderen. Mijn kleinste dochter was er bij en ik was blij dat ik haar zag en vroeg of het leuk was geweest op haar kamp. En ze vond het daar leuk! Ik kende de namen van mijn bezoekers niet meer: ´Tomsimmeke' kwam uit mijn mond toen ik mijn schoonmoeder groette, de kinderen vonden dat heel grappig.

Ik kreeg een schriftje om woorden te schrijven, dat had ik gevraagd. Ik kreeg een beetje geld en mijn gsm van mijn man! Ik was blij dat ik mijn gsm kreeg want ik wilde telefoneren en sms´en maar dat lukte wel niet zo goed. Ik kon bellen maar ik kon niet goed praten. Ik kon SMS'en sturen maar de woorden vond ik niet.

 *Mijn karakter is veranderd, ik reageer impulsief en emotioneel.

 Mails van mijn werk:

Subject: Afa is in hospital - update

Afa’s husband sent an email, saying that he is having the impression that she’s a little bit better than earlier this week. He’ll hopefully know more once he has spoken with her doctor. But it looks like it will take a very long time to fully recover …

I’ll keep you updated if I hear more news. A.

09-07-09

Neurologie (1)

De derde dag kreeg ik een éénspersoonskamer op de afdeling Neurologie. 

's Morgens mocht ik niet eten, ik moest nuchter zijn voor het onderzoek. Het ondezoek was niet leuk, ze staken iets in mijn keel en ik moest precies overgeven. (slokdarm echocardiogram)

Ik mocht me douchen, een verpleegster kwam toezien. Ik kreeg shampoo, ik wou mijn haar wassen want mijn haar was heel vettig en ik wou mijn tanden poetsen want ik had geen tandenborstel en tandpasta.

Mijn man kwam mijn kleding en toiletzak brengen. Ik was blij dat ik mijn kleren aan mocht doen.

Ik kreeg eten, ik vond het niet zo lekker. Ik vertelde dat ik vegetarisch ben.

Ik kreeg bezoek. Mijn zus die een verpleegster is, mijn ouders, mijn man en mijn twee oudste kinderen kwamen mij bezoeken.

Ik kreeg een blad papier en een stylo van mijn man. Ik kon niet praten, ik had woordvindingsproblemen en ik begreep niet alles. Dat blad papier hielp, de woorden die ik niet begreep vroeg ik aan mijn bezoekers om de woorden op te schrijven. Ik kon beter lezen dan luisteren. De woorden die ik direkt vergat, heb ik de woorden opgeschreven op een blad. Als ik iets wou zeggen en ik kende de woorden niet meer dan keek ik op mijn blad papier. Ik kon wel lezen! Zo kon ik al een beetje communiceren.