26-07-09

De bom was ontploft

We waren uitgenodigd van een neef voor een groot feest met heel de familie en zijn vrienden. De familie wist dat ik een beroerte gekregen had en de meesten vonden dat ik al veel beter was, vermits ik naar een feest kon gaan. Ik wou natuurlijk meegaan, wat moet ik doen, depressief worden? Dus zondag zijn we naar het feest geweest! Ik praatte graag en vond wel nonkels en tantes om te praten. Mijn man en mijn moeder vonden ook dat ik teveel praatte en moest rusten. Ik ontplofte, ik wou praten, ik praatte over mijn eigen, mijn beroerte dat ik gekregen had, ik moest mijn frustratie los laten, opluchten, veel babbelen. Die mensen gaven mij steun. En als ik veel babbel dan zijn dat dan ook taaloefeningen voor mij, vond ik. Ik begon dus echt te wenen, de druppel die de emmer deed overlopen. En zij praatten wel over hun interesses en ik mocht niet babbelen zeker. Ik haatte het, allemaal egoïsten, ik was weeral 'minder', ik was niet meer goed genoeg, ik mocht alleen maar kuisvrouw zijn. Ik kon niet stoppen, ik overreageerde, heel emotioneel! Een uurtje (of twee) later was het beter. Ik begon terug te babbelen, iets minder maar ik was nog altijd een beetje boos. 

Het eten was heel lekker, de kinderen amuseerden zich, en iedereen maakte pret en babbelde. Dat is toch altijd op een feest?!

Ik kreeg steun van sommige mensen! Iemand die kende dat iemand een TIA had gekregen, zo van die dingen dat intereseerde mij. Iemand zei dat hij mij wou bezoeken maar hij durfde niet, ik vond dat prachtig dat hij dat zei. Voor sommige mensen is dat moeilijk, veel mensen weten ook niet wat een beroerte is, ik wist vroeger ook niet wat een beroerte en afasie betekende hoor.

Na het feest gingen we naar huis, mijn man reed maar ik had de deur van de auto opengeslagen tegen een ..., kweet niet juist wat, een klein deukje in de deur of nog niet. Mijn man reageerde hevig, iedereen maakt soms wel eens een fout,  en hij reageerde zo hevig! Ik ontplofte terug, terug hetzelfde ... een uurtje wenen, roepen (ik kon geen woorden vinden, ik riep alleen maar onzin, ik kon echt niet praten - tja afasie). Ik kon niet stoppen, ik overreageerde, heel emotioneel! En mijn man maakte het nog erger, hij filmde mij met zijn gsm, dus ik werd echt razend. Ik haatte dat! Mijn man wou die film tonen omdat ik zo overreageerde. Ik wou niet worden gefilmd, dan wou ik nog liever dood gaan. Echt! 

Terug thuis was ik iets kalmer, ik wou terug praten, maar nee mijn man wilde naar TV kijken. Ik haatte het, dikke egoïst! Nog eens op nieuw! Terug hetzelfde ... een uurtje wenen, roepen ... ik was helemaal kapot!

Nu ja ik had een beroerte gekregen, ik kon niet goed stoppen en reageerde heel emotioneel veel meer dan vroeger. Ik wist het niet dat ik zo overreageerde, ik vond nog dat ik nog dezelfde was, ik had alleen taalproblemen, vond ik. Ik heb het pas echt door na 8 maanden na mijn beroerte, ik ben veranderd!

Nu mijn man reageerde nu ook niet echt normaal, vind ik. Waarom heeft hij  nooit 'karakterverandering na een beroerte' op internet eens gelezen? Of zijn alle mannen egoïsten? Of?

25-07-09

Ergernis

Vrijdag avond fietsten mijn kids en ik naar een stratenloop (mijn man en zijn hond gingen naar de hondenschool). De kids liepen mee en ik bleef kijken. Sommige mensen wisten dat ik een beroerte heb gekregen en kwamen vragen dat alles is in orde is. Ik vertelde mijn verhaal, hoe dat ik het gekregen heb. Het was misschien wel de twintigste keer dat ik het verhaal vertelde. In het begin lukte dat niet goed, nu ging het veel beter, sommige woorden (beroerte, logopedist, ... ) gebruikte ik al, die kende ik nu van buiten. Ik praatte met woorden, weinig werkwoorden, ... maar meestal konden de mensen wel volgen. Ik had moeite met eenheden: mijn zoon liep 5 kilogram , hum nee uren, nee euro, hum ja kilometer. Ja en drie maanden, ... euh dagen, ... euh weken geleden had ik een beroerte gekregen. Erg hee?! Sommige mensen hadden geen geduld, als het meer dan een paar minuutjes duurde (ik was heel traag met mijn woordvindingsproblemen) dan keken ze op hun klok en wilden ze weg. Ja dan moesten ze het ook niet vragen?! Ik was niet begonnen. Sommige andere mensen hadden wel geduld en gaven me steun!

Zaterdag zijn we met onze familie een pasgeboren babietje gaan bezoeken. Er waren al enkele bezoekers in de kamer van de kraamafdeling. Ik was stilletjes, ik kon de verhaaltjes niet volgen en kon niet goed praten. Mijn man die praatte en keek tegelijk tijd naar de TV. Ik had niet graag dat ze naar TV kijken als mensen praten.

Infeite ergerde ik me aan mensen die geen interesse tonen. Als mensen geen geduld hebben omdat ik traag en niet duidelijk praatte dan wilden ze weg. Als ik iets wilde vragen dan bleef mijn man TV kijken, hij wilde precies met mij niet praten. Als ik het eten heb gemaakt voor mijn man en mijn kinderen dan eten ze het op, terwijl ze de krant of tijdschrift lazen. Ik vond dat asociaal. Ik haatte dat. Ze proefden het eten nog niet eens als ze lazen en ik mocht nog niet eens praten zeker?! Ik was dan precies een stomme kiek, een kook- en kuisvrouw maar ik mocht niet praten. Daar kon ik niet tegen, dus maakte ik ruzie met mijn man. Iedereen was egoïstisch, vond ik. Ik ben misschien wel egoïstischer geworden na mijn beroerte, ik had appreciatie (en ook steun) nodig!

24-07-09

Logopedie

Die week ging ik naar de logopedist, eerste keer met mijn man met de auto, tweede keer fietste ik alleen (De fietsroute kende ik nog niet, ik heb Google Maps gebruikt en geprint dus het lukte, ik vond de weg!).

Ik moest me voorstellen en mijn man ook of zoiets. Ik babbelde teveel en ik begon met een zin, stopte in de helft en begon met een andere zin. Ik was heel chaotisch, denk ik.

We stelden een plan op met afspraken in de grote vakantie en ook nadien, ik moest op welke uren en welke dagen naar de logopedist gaan. Alleen woensdag namiddag wou ik niet naar de logopedist gaan omdat ik bij mijn kinderen wilde blijven. Ik wou wel fietsen naar de praktijk, alleen als ik mijn kinderen moet gaan halen van school dan gaat de logopedist mij woensdag voormiddag bezoeken. Ik vond het heel goed.

Ik vroeg het op papier (post-it) voor de dagen en de uren, ik kan niet goed volgen, uren en dagen zijn getallen en ik was in de knoei met getallen, ik kon niet goed begrijpend luisteren of de getallen waren direct verdwenen en waren niet meer terug te halen.

Ik kreeg een agenda´tje van de logopedist, ik weet niet waarom, ik kan wel plannen hoor. Ik gebruikte al wel kalenders hoor.

wabliefIk kreeg dan oefeningen, kleine artikeltjes lezen in de krant 'Wablieft', de duidelijkste krant van het land zeker? Ik vond het helemaal niet duidelijk, ik begreep er niet veel van. Dat artikel van de astronauten, waren stom. De andere artikels (de zoo, museum, ...) waren ook niet zo leuk. Zie link: http://www.wablieft.be/dekrant  Misschien interesseerde het me niet, ik las wel een interessante artikel in een tijdschriftje in de wachtkamer van een dokter over 'beroerte' dus woorden zoals cholestorol, bewegen, bloeddruk, gewicht, roken, ... heel interessant!? Ik las ook veel stukjes op internet i.v.m. beroerte, afasie, ... dat interesseerde me nu. Ik kon niet goed begrijpend lezen maar ik deed mijn best.

Omdat ik drie weken niet naar de logopedist moest (ik had een week verlof en daarna had de logopedist 2 weken verlof), kreeg ik een bundeltje oefeningen (woordvormingen, tegengestelden en synoniemen) om te oefenen.

Ik kreeg ook een cd, 'Digitaal' , via de logopedist. Digitaal is een taalprogramma voor mensen met afasie. Je kunt een CD bestellen (Digitaal met alle oefeningen en spelletjes voor maar 20 Euro, en het is heel goed!) - zie link: http://www.afasie-digitaal.nl/  Je kunt ook online downloaden (freeware) - zie link: http://www.desmidt.eu/digitaal.html

 Mails*:

Dag Afa! Logopedisten en dokters zouden toch eigenlijk geen vakantie mogen nemen, vind je niet? Gelukkig bestaan er tegenwoordig speciale computer programma’s. 18 km fietsen en dan een uur logopedie – zwaar programma heb jij. Maar zo hou je je conditie goed, en oefen je je taal. Volhouden maar! Geniet van je vakantie & laat snel veel van je horen (we kijken er allemaal naar uit, nieuws van jou te krijgen)! Groetjes, A.

Dag Afa, Je schrijven begint beter en beter te gaan, hé. Ik denk dat die telegramstijl je in het begin wel helpt om je gedachten op papier te zetten. Vlotte zinsconstructies komen later wel. Je bent heel goed verstaanbaar. Geniet nu vooral van je vakantie. Probeer alles rustig aan te doen. Eens weg van huis gaan zal goed doen aan de ganse familie. Gisteren kwamen J. en D. informeren hoe het met jou gaat. Ze sturen je veel groetjes. L. zou ook eens naar jou willen bellen. Ik heb gezegd dat je dit wel leuk zou vinden. Heel veel groetjes en tot later. Liefs, K.

 Hey jong ! Gij schrijft gewoon schitterend ! Die logopedist is ook niet rap tevreden zenne. En ge gaat uzelf wat tijd moeten geven (maar ik ken u wel, ’t moet een beetje vooruitgaan ;-). Met dat fietsen gaat ge wel wreed goei conditie krijgen, misschien moet ge maar met de fiets naar ’t werk komen binnen 4 maandjes....hihi... En misschien moet ge in de solden nog eens uikijken naar en Gore-tex fietsjasje, dan blijft ge droog en toch ademt zo’n jaske. Tof dat ge op vakantie gaat, kunnen jullie samen van elkaar genieten allemaal...’t zal deugd doen...Geniet ook van de zomervakantie die ge nu samen met de kids hebt, die schatjes zullen u wel flink helpen met de was en de plas zeker ? Ik vind die mails van u echt tof, dikke merci !!!! Tot volgende zitting, goei WE ! G.

----

Ik heb logopedie gevolgd met woensdag en donderdag. Het gaat goed. De logopedist is 3 weken in vakantie en daarom mag ik zelf oefenen met de computer (Digitaal taalprogramma met afasie). Na de vakantie met logopedist (begin 3x per uur per week (augustus) en daarna 4x per uur per week) oefenen met mij. De dokter wil 4 maanden ziekte (minstens) en 6 maanden wettelijk rijverbod. Ik wil graag rijden maar het mag niet, ik vind dat stom. Ik mag niet rijden naar school, naar de winkel, naar de sportzaal (kids) , naar het zwembad …. Brrrr … verschrikkelijk. Ik fiets ook 18 km naar de logopedist – heen (9 km) en terug (9 km), als het regent is niet leuk! Mijn e-mail duurt heel lang, ik probeer meer moeilijke zinconstructies … (de logopedist vindt van mij een telegramstijl). Ik ben ook niet goed met TV, tijdsschrift, verhalen en boeken – duurt heel moeilijk. Veel liefs, Afa

 *De mails zijn soms verkort, zoals private informatie heb ik afgeknipt of lichtjes veranderd.

Lotgenote

Een vriendin kende iemand die een CVA had gekregen, een aantal jaren geleden. Ik kende die persoon, Lot, ik wist dat ze wel lang ziek was geweest maar ik kende haar niet goed. Ik wou met haar willen praten of e-mailen. Ik had steun nodig, iemand die mij begreep, iemand die mij hielp! Een lotgenote!

Mails:*

Bedankt voor je e-mailtje. Probeer zeker nog niet te werken hé. Geniet vooral van je vakantie en van je familie. Rust goed uit. Heel veel liefs, K.

----

Bedankt. Dank je voor Lot – maar ik wil eerst enkele weken voor mij (vakantie - lege hoofd) en dan ga ik alles vragen. Het is moeilijk vooral zinsconstructie, werkwoorden, … brrrrr… Ik doe geen werk omdat ik niet kan (enige ik kan doen is website access – al de rest kan ik niet). Veel liefs, Afa

----

Dag Afa, Hoe gaat het vandaag? Niet te veel werken, hé Ik heb ook het adres van Lot (in geval je haar eens wou contacteren). Indien je liever hebt dat ik haar eerst eens bel, laat het me dan gerust weten Vele groetjes, Knuffel, K.

 

*De mails zijn soms verkort, zoals private informatie heb ik afgeknipt of lichtjes veranderd.

Babbelen

Ik babbelde graag (veel meer dan vroeger) maar ik kon niet goed praten. Mijn man en mijn moeder en sommige andere mensen kregen hoofdpijn van mijn gebabbel, omdat ze mijn verhalen niet konden volgen. Waarschijnlijk sprong ik van de hak op de tak, ik babbelde te chaotisch ik had verwarde spraak, ik wou teveel vertellen. Ze hadden mij precies niet meer graag, mijn man kreeg stress van mijn gebabbel denk ik en hij wou vluchten en zijn hobbies doen.

23-07-09

'Week'

Voor sommige mensen, die niet veel meer kunnen, vervelen  zich en voelen zich minder. Ik heb dat ook. Ik heb nog veel geluk want ik kon nog bewegen, ik durfde praten, ik babbelde graag (ik praatte veel over mijn eigen: wat heb ik gekregen en wat kan ik nog niet, ik ben meer egoïstisch dan vroeger), ik computerde graag (een beetje verslaafd) maar soms ging het veel minder. Als ik geen mensen vind die willen praten, ben ik verdrietig. Als ik vanalles kan doen en plannen heb dan gaat het heel goed maar anders ben ik verdrietig en boos* .

Maandag ging mijn man mijn meisjes van het chirokamp halen. Ik mocht mee. De meisjes waren blij dat ze me zagen en dat ik niet meer in het ziekenhuis was. Andere ouders kwamen praten en vroegen of het lukte. Ik was blij dat ik mocht babbelen. Het was moeilijk, ik voelde me als een Marokaan, ik begreep er niet veel van en het was een vreemde taal.

Dinsdag deed ik de was en de plas. Mijn dochter had haar onderbroeken niet gebruikt op het kamp, ik gebruikte verkeerde woorden  'boterhammen' ipv 'onderbroeken' dus mijn dochter begreep er niks van. Uiteindelijk begonnen mijn meisjes te lachen. Ik had het door, ik gebruikte heel veel verkeerde woorden, 'beneden' en 'boven' haalde ik door elkaar, 'zwemmen' en 'fietsen', 'jas' en 'kousen', ...

's Middags ging ik mijn zoon gaan halen, waar ze zijn aangekomen van het kamp, ongeveer 3 km van mijn huis. Mijn man was weg (weeral naar een hobby) en had de fiets van mijn zoon daar geparkeerd. Ik kwam met de fiets. Normaal gezien zou mijn zoon 's avonds pas de bagage krijgen want ze vervoeren het in een vrachtwagen. Hij had zijn koffer, zijn veldbed en zijn slaapzak al mee, dus ik kon dat niet transporteren met mijn fiets. Ik 'met mijn rare taal' heb hulp gevraagd. Iemand heeft de bagage vervoerd naar mijn huis. Bedankt dat ze mij hielpen!
Op de weg kwam iemand mij tegen en die vroeg hoe het met mij was, die wist dat ik een beroerte had gekregen. Ik was blij dat ik mocht praten, mijn frustratie verwerken of zo iets ...

’s Avonds had ik mijn ouders en mijn schoonmoeder uitgenodigd voor een BBQ. Het was mooi weer, ze aten en dronken en babbelden. Ik voelde mij een beetje geïsoleerd, ik kon het gepraat niet volgen. Sommige woorden kende ik niet, concrete woorden (stoel, tafel, bed,…) begreep ik maar andere abstracte woorden (wie, wanneer, doen, hebben, worden, …) begreep ik niet. Mijn moeder begreep wat ik wel begreep en wat niet. Ik was ook moe en een beetje prikkelbaar, een drukke dag, … mijn man heeft het vlees gebakken op de BBQ maar al de rest heb ik gedaan, …

Woensdag kwamen een paar vrienden bij mijn kinderen spelen. Ik was blij dat ik mocht babbelen met de mama's van hun kinderen. 's Avonds gingen mijn man en ik naar de logopedist, eerste keer!

Donderdag wilde ik een fietstochtje maken, we gingen fietsen naar mijn ouders, de kinderen bleven daar spelen en ik fietste verder. 's Avonds zou ik mijn kinderen terug halen. Nu het regende! Ik haatte mijn plan te veranderen! Mijn man had de kinderen naar mijn ouders gebracht en dan kwam hij terug, hij werkte van thuis (work from home). Ik was boos, verdrietig, ... vanalles. Ik haatte regen. Ik miste de zon, ik miste mij auto. Wat kan ik nog doen, ik kon niet lezen want ik begreep er niks van, ik kon niet TV kijken want ik begreep er niks van, ik heb al veel te veel gekuist, ik haatte kuisen, mijn man moet maar eens kuisen! Ik mocht niet op de computer want mijn man was aan het werken op zijn computer. Ik haatte alles en ik kon niet eens praten. Ineens kreeg ik bezoek, mijn schoonzus, ik heb een paar uur geweend, ik kon niet meer!* 's Namiddag had ik minder tranen en was er minder regen, ik fietste naar de logopedist, mijn tweede afspraak. Ik was opgelucht dat ik mocht fietsen, ik voelde me hier opgesloten. Nu het was wel zwaar dat fietsen, 9 km naar de logopedist en dan nog eens terug en de weg kende ik niet zo goed, ik had een plannetje geprint (google-maps). Uiteindelijk ging het wel.

Vrijdag ging mijn man werken, mijn kinderen gingen naar mijn schoonmoeder en mijn kuisvrouw kwam kuisen. En ik, ik was blij en ik mocht 'computeren'!

*Mijn karakter is veranderd, ik reageer impulsief en emotioneel.

Mails*: 

Hi Afa, I’m so happy to have some news from you .. you can not imagine how worried I was. It’s so good to read these words saying you are doing well! I know you will fight to recover fast but please take your time no need to rush. I miss your smiling. So good to have news … please take care … Kind Regards J.

----

Just want to say hello! Thank you for your card! I had a stroke and I have speech and language problems. My doctor took some English words in the first day in the hospital, so it’s very strange - my English is better than Dutch! Books, films and e-mail are difficult. So I do my best. Best regards, Afa

________________

Hallo Afa Ik heb jou begrepen. Wij zullen jou bezoeken in augustus en niet direct nu. Want nu gaan jullie met het gezin op vakantie. Heel veel plezier en tot later Groetjes V.

----

Hallo V., Voor ons hebben we 7 dagen in vakantie – dus tof (de dokters waren ok met mij). E. had een telefoon tussen E. en Afa – babbelen – leuk - ik denk dat E. akkoord is na ons bezoek (ergens in augustus) met jou en E. en V. Het is moeilijk vooral zinsconstructie, werkwoorden, … dus ik doe mijn best – hopelijk begrijp je een stuk van wat ik wil schrijven. Veel liefs, Afa

----

Hallo Afa,    Kaartje was graag gestuurd. Ik ben 2 weken thuis geweest. (....) Gaan jullie ergens naar toe in de vakantie? Veel liefs Groetjes V.

----

Bedankt voor het kaartje! Heel lief! Alles goed hoor – alles gaat prima – behalve taal … Ik had een bloeding in de hersenen en ik kan niet goed spreken. Ik moet meer oefenen met moeilijke zinsconstructie, voorzetsels en werkwoorden. Ik ben ook niet goed met TV, tijdsschrift, verhalen en boeken – duurt heel moeilijk. Dus doe mijn best. Veel liefs, Afa

*De mails zijn soms verkort, zoals private informatie heb ik afgeknipt of lichtjes veranderd.

22-07-09

Toffe kaartjes!

Ik kreeg een paar kaartjes, dat vond ik heel leuk! Ze steunde mij! Sommige kaartjes waren heel mooi met weinig tekst (beterschap,...), sommige andere hadden heel leuke boodschappen op een kaartje geschreven. Ik begreep sommige teksten niet zo goed, maar achteraf heb ik ze nog eens gelezen en vond ik 'WAUW'! De secretaresse had ook een kaart van heel de groep naar mij gestuurd met heel veel berichtjes! Heel tof!

De leukste teksten Lachen

Ik wens je het allerbeste toe, word maar gauw weer beter!! We denken aan jou! C.

 

Meiske, je hebt me heel erg laten schrikken. Word gauw beter! Dikke knuffel. K.

 

Ben nog steeds geschrokken door nieuws. Verzorg je, be selfish en rust goed. S.

 

Met dit speciaal voor jou uitgekozen kaartje wil ik je heel veel beterschap wensen. Rust maar goed uit en neem maar een grote lange vakantie. Ik bewonder je! De manier waarop je met je beroerte omgaat, is de beste manier om snel te herstellen. Blijf zo positief zijn en met de hulp van je kinderen en ganse familie lukt dit zeker! Als we iets voor jou kunnen doen, geef gerust een seintje.  (Kids, Zoveel jaar geleden heeft jullie lieve mama jullie leren praten. Nu heeft ze jullie nodig om terug goed te leren babbelen. Met jullie grote hulp, zal het uitstekend gaan, want jullie mama is een heel goede leerling, hoor!) Lieve groetjes, E.

 

Wij wensen je een spoedig herstel! En als het langer duurt dan verwacht, probeer dan toch de moed erin te houden. Alles heeft z’n tijd nodig. L.

 

Dag Afa, We hebben vernomen dat je terug was. Ik denk dat het je wel heel wat zal helpen om terug ‘de oude’ te worden in je thuisomgeving! Weet dat ik aan je denk om heel hard voor je duim! Ik zal wel al eens van tijd tot tijd een smsje sturen, en laat me dan maar weten wanneer het past om eens te bellen, en dan kan ik afspreken om je eens te komen bezoeken, ok? Ik geef je een hele dikke knuffel, en hou je goed en ik hoop dat alles rap mag in orde komen! Groetjes, C.

----

How terrible. Know that positive thoughts and prayers are also coming across the Atlantic! Please keep me posted as there’s new! J.

 

Afa, I wish you a fast recovery, missing you here. M.

 

I was ‘shocked’ to hear what has happened to you. And I wish you will recover fast. Get well soon. T

 

Senorita. Not expected at all. I wish you a fast and good recovery. I’m thinking about you. Please don’t give up. Take care. J.

 

Dear Afa, please get well very soon – but take all the rest you need. Thinking of you, best wishes, K.

Gepost in Mijn verhaal | Commentaren (0) | Tags: week3