26-10-09

Toffe oefeningen

Soms kreeg ik heel toffe oefeningen van de logopediste ... vragen en ik moest antwoorden ... wat doe je graag, wat vind je leuk of niet, wat is grappig of niet ... ik maakte weinig fouten, ik praat of schrijf graag over mijn eigen, dat gaat goed hee? Het is echt, geen fantasie ...

Ik doe veel dingen die ik graag doe, ik maak graag fotokaarten en websites met de computer, mijn hobby is mijn kinderen, ik sport graag zoals zwemmen en fitness, ik ben graag bij vrienden en ik babbel graag.

Ik lach niet zoveel, ik ben heel blij dat sommige mensen helpen: het helpt mij, een babbel, een kaart, een telefoon, een SMS, met de auto meerijden, ...

Ik vind het erg om niet te mogen rijden.

Mijn beste kwaliteit was creatieve oplossingen. Ik weet niet of dat nu nog zou zijn.

Ik had nooit verwacht dat ik zo ziek zou zijn.

Ik heb geluk gehad omdat ik aandelen heb gekocht en verkocht met goede winst.

Toen ik 18 jaar was dan had ik ongeluk. Ik was flauw gevallen, 2 tanden verloren, mijn been moest in de gips en ik was niet geslaagd met de 1ste kanditatuur.

Het is vervelend om platte banden te hebben.

Mails:

Je doet dat goed, en altijd maar beter! Ik denk dat het normaal is dat je meer foutjes maakt bij je familie, bij hen voel je je meer ‘op je gemak’ en ben je dus ook meer relax, denk ik. Groetjes en nog veel ‘oefen-plezier’, A.

----

Hoi,

Alles goed – ik doe mijn best. Ik praat al vrij goed maar ik maak meer fouten met mijn kinderen en mijn man. Ik denk dat ik niet goed kan concentreren in mijn gezin en dus meer gebrabbel. Ik kan beter concentreren met de logopedist of met een goede vriend. Meer oefenen zeker en meer concentreren. Vrijdag namiddag moet ik naar de logopedist – dus geen “Celebration” voor mij – ik ken die persoon ook niet zo goed.

Liefs en tot binnenkort. Afa

----

Dag Afa, Spijtig dat je niet kan komen …! Alles goed? Ik zit momenteel in een telephone, maar ben maar met een half oor aan ’t luisteren :-) Groetjes, A.

24-10-09

Nog een zware zondag

Mijn man was weer op stap, gaan jagen.

Ik en de kinderen gingen met de belbus naar het zwembad, de kinderen hadden zwemtraining, de ene moest zwemmen en de andere twee een uurtje later, ondertussen gingen we schoenen kopen, hun zomerschoenen waren versleten en het was al bijna november maar ik had geen 'tijd' gehad. Als je kunt autorijden is het 'easy', snel naar de schoenenwinkel. Maar nee, ik mocht niet rijden dus het is bijna een uitstap met de belbus of een fietstocht om schoenen te kopen.

Uiteindelijk hadden we schoenen gekocht en ik was precies een geladen ezel, drie schoendozen, zwemgerief, boterhammen en drank en nog sportgerief.

Een vriendin, die ook regelmatig mijn dochter oppikte om mee te gaan zwemmen, zag mij lopen, een geladen ezel, en ze vroeg: 'Moet ik de schoendozen in mijn auto steken? Je man kan 's avonds wel eventjes binnenspringen om die dozen te komen halen?' Ik was content, de ezel was iets minder geladen.

Van het zwembad gingen we met de belbus naar de sporthal, ... boterhammekes opeten en dan hadden de meisjes 'match' en een uurtje later had mijn zoon ook een 'match'.

Daarna wachtten we aan de bushalte, de belbus moest gaan komen, het begon ook te regenen, ... pffff..., een kwartier later nog geen bus, allez zeg ik heb wel gebeld, waarom komt die bus niet? Ik belde naar dat nummer, maar ze antwoordden niet, het was zondag. Ik dacht wat moet ik nu doen, we zijn kleddernat en de bus komt niet. Toen kwam de bus, 25 minuten te laat. Eindelijk zaten we in de bus. Nu die belbus reed van de ene plaats naar de andere plaats en dan terug, kris kras, uiteindelijk zaten we 70 minuten in die bus tot thuis (10 km afstand tussen sporthal en mijn huis). We hebben die belbus vroeger al genomen, dat was dan 20 to 30 minuten naar huis afhankelijk van het aantal mensen die ook de bus nemen. We hadden gewoon pech, heel veel mensen, dus het duurde 70 minuten. De kinderen hadden hoofdpijn, honger en waren nat en moe. Mijn zoon was al 40 minuten aan het zeuren 'met de fiets gaat het sneller dan die belbus' en hij bleef verder zagen toen we thuis waren. Toen was het voor mij ook genoeg, ik ontplofte en riep : 'Ik kan er toch ook niets aan doe dat ik niet mag rijden, heb toch gewoon geduld, ...' (of zoiets ... ik kon niet vlot praten en door de invloed van emoties gaat het nog veel slechter) dus schreeuwen, roepen, tranen, ruzie, ... ik was helemaal 'op' en de kinderen ook.

Van een mug een olifant maken

Ik had moeite met spreekwoorden, gezegden en woordspelingen ... ik kon dat niet en ik deed dat niet zo graag (mijn logopediste gaf veel huiswerk ivm 'spreekwoorden'), ik wilde het niet van buiten leren, ik vond het niet leuk, ... nu gaat het al veel beter! De titel gaat over spreekwoorden, maar ook over ...

Dus van een mug een olifant maken, dat kon ik heel goed, veel ruzie maken en boos worden voor futiliteiten! Deze emoties zijn herinneringen, ergens in september - oktober - november, ... wanneer juist weet ik niet meer,  ... ergens ...  ik kan niet goed relativeren, ik overreageer, ik maak dus weeral een mug van een olifant ... ja ik ben veranderd door mijn cva.

Mijn hond had kuilen gemaakt in de tuin, ik was razend, en mijn stofzuiger was ook kapot en ik wou stofzuigen, ik was een woedende en huilende heks ofzoiets en er was niemand, alleen de hond, ... Mijn logopediste ging naar mij komen voor de woensdag afspraak en ik dacht, ik ga bellen dat zij niet moet komen want ik was emotioneel gebroken maar ik durfde niet bellen, en ze is gekomen en toen was ik al gekalmeerd.

´s Avonds toen ik mijn kinderen in bed heb gestoken, wilde ik mijn computer aan doen. Mijn computer werkte niet en had een virus. Ik was furieus, volgens mij heeft mijn man porno gekeken op die computer, stomme man en stomme computer en ik was woedend en ik belde naar mijn man (die aan het jagen was, die weeral geen tijd voor mij maakte), ik riep vanalles (kon niet goed praten), hij moet er mee stoppen, en geen filmpjes kijken, of ben ik het, ben ik gehandicapt, ben ik niet mooi genoeg, moet ik scheiden, ... weet ik wat nog allemaal, verschrikkelijk gevecht, ...?! Vroeger voor mijn beroerte was ik ook heel boos voor zoiets, ... nu was ik veel emotioneler en ik kon niet discussiëren: ik kon geen zinnen maken, ik brabbelde, weende en riep alleen maar, ik zou echt weglopen of mijn man doodschieten (figuurlijk), uiteindelijk heeft hij begrepen dat het echt niet kan en hij doet zoiets niet meer (hoop ik).  Ik ben nog altijd samen met mijn man hoor ... mijn man wilt nog altijd bij mij blijven (en ik ook).

Ook ergens was er een traditie van mijn man zijn familie dat ze elkaar cadeautjes geven voor elkaars verjaardag. De cadeautjes werden groter en ze wisten niet meer wat te geven en het werd geld, de ene gaf geld en de andere gaf dat geld terug, wel ergens een beetje stom. Nu mijn man was het ook beu en hij had in plaats van geld,  krablotjes gekocht voor zijn broers verjaardag. Ik werd razend, toch geen 50 Euro voor krablotjes, dat kan toch niet? Zoveel geld voor niks?! Grrrrr... Ik heb ook wel eens krablotjes gekocht hoor maar dan toch niet zoveel, maar een paar lotjes. Hij kan toch een waardebon kopen ofzoiets. Mijn principe klikte niet met zijn zienswijze dus hadden we een denderend conflict. Uiteindelijk hebben we iets anders gekocht, de krablotjes hebben we verdeeld: een 5-tal mensen hebben krablotjes gekregen van de kerstman.

En nu verder ... ik kan al goed schrijven hee ... het lijkt of ik goed schrijf maar ik gebruik http://synoniemen.net/  Ik oefen heel veel (ik doe dat graag), en het gaat beter en beter, misschien schrijf ik eens een boek?

boos - razend - woedend - furieus

ruzie - gevecht - conflict

23-10-09

Administratie

Al die administratie is soms wel moeilijk (en zeker als je afasie hebt) ...

Ik wilde de papieren voor de hospitalisatie verzekering afhandelen, ik mocht de kosten (dokter, logopedist, medicatie) drie maanden na mijn ziekenhuisopname aanrekenen. Een tweetal jaren geleden heb ik mijn spataders operatief laten verwijderen en ik wist nog wat ik moest doen, ik heb het vroeger document geopened en opgeslagen als 'beroerte-ziekenhuisopname', ik heb alles bijgewerkt en ingevuld en dan heb ik het document geprint en aangetekend opgestuurd. Een maandje later kreeg ik mijn geld terug.

Ik kreeg ook een formulier van de mutualiteiten, het was in verband met vakantiedagen, hoeveel dagen vakantie heb ik nog.  Ik moest dat aan de loondienst afgeven, de loondienst was in Engeland, dus ik moest het opsturen met de post en ik kreeg ook wel e-mails heen en terug voordat alles inorde was (e-mails tussen de secretaresse en de loondienst en ik was gecopieerd). Ik had nog veel vakantiedagen, iets minder dan 20 dagen, dat is bijna 1 werkmaand, ik had iets van hoe gaat dat juist, kan ik mijn verlof nemen na januari of niet, krijg ik 'vakantie'geld van mijn werk en geen geld van de mutualiteiten of wat moet ik juist doen? Wanneer mag ik werken, tot eind november ben ik ziek en dan? Ik wilde die dingen vragen aan de Human Resources en ik wilde ook eens met de bedrijfsdokter praten, mag ik al werken of nog niet. Dus mailde ik naar een paar collega's om telefoonnummers en namen te krijgen van de verpleegster/bedrijfsdokter/Human Resources. Ik zat ook op internet te zoeken ivm mutualiteiten, veel lezen dus (moeilijk voor mij).

Regelmatig was ik 'fietsende' klant bij een copy-center (krantenwinkel met een kopieermachine) om de attesten, getuigschriften (en ook taal-oefeningen) te kopiëren, ik was ook klant bij de post en de mutualiteiten. Gewoon informatie, niet belangrijk maar ik moest fietsen, ... ik mocht niet rijden ...

22-10-09

Mijn psycholoog

Ik ging niet naar de psycholoog maar ik 'moest' veel naar de logopediste, zij ziet altijd dat ik mij slecht voel. Zij zei, 'Kom vertel' ... en ik begon mijn frustratie te uiten: niet mogen rijden, mijn man, zijn hobbies, zijn hond, ik haat te worden gefilmd, ruzie, boos worden, onbegrip, mijn taalprobleem, ...

Ik voelde me wel schuldig dat ik zoveel vertel, ik wou naar de logopediste gaan om mijn taalprobleem op te lossen, nu dit was veel meer dan dat ... Er was ook wel een band, zij heeft ook kinderen en dezelfde ideeën en principes. Het klikte heel goed! Zij vertelde ook soms een paar private dingen of ze toonde eens foto's van haar kinderen, ... voor mij voelde het een beetje als een vriendin.

Toen ergens had ik ook ruzie met mijn man, mijn man begreep mij nooit en ik riep 'Mijn logopediste begreep mij wel, toch nog iemand die mij begrijpt!' En mijn man riep terug: 'Verhuis dan naar jou logopediste!' en hij was heel boos!

Mails:

Goed nieuws dus

M.

----

Hallo M.,

Alles gaat goed hoor. De kinderen zijn lief, ze helpen mij. Mijn man helpt ook (soms). Mijn frustratie is om niet te mogen rijden, maar ja … dat is het leven zeker. Het klikt tussen mijn logopedist. Zij is niet alleen een goede logopedist maar ook precies een psychologe. Het helpt!

Groetjes, Afa

----

Dag Afa,

Dat is zeer goed nieuws. Je mailtje vind ik echt plezierig.

Zeker volhouden. Hoe gaat het met de kinderen en je man?

Groetjes, M.

----

Hallo M.

Drie maanden geleden heb ik in het ziekenhuis gelegen – hersenberoerte/afasie. Jij was mijn logopedist in het ziekenhuis. Je hebt toen mijn e-mail adres gekregen. Ik vond je wel een toffe logopedist en vandaar wil ik gewoon zeggen “bedankt”.

De laatste twee maanden ga ik 4x per week naar de logopedist. Het gaat al veel beter. Ik kan al praten, ik maak wel een aantal fouten maar ik doe mijn best. Dus gewoon bedankt.

Groetjes, Afa

20-10-09

Mijn schoonmoeder

Ook mijn schoonmoeder hielp!

Dinsdag avond pikte mijn schoonmoeder mijn dochter op en zij bracht haar naar de sporthal. Mijn dochter mocht ook meerijden met een vader van een vriendinnetje, maar dat lukte niet zo goed, hij was meestal te laat  en dan waren de meisjes dan natuurlijk ook te laat dus heb ik het terug aan mijn schoonmoeder gevraagd. Mijn schoonmoeder is altijd op tijd!

Vrijdag avond kwam mijn schoonmoeder eten. Ik maakte eten, iets speciaals dat ze graag eet, meestal stoofvlees, lasagne of spagetti, ... Na het eten bracht mijn schoonmoeder de kids en ik naar de sporthal (want ik mocht niet rijden ...). Mijn kids deden sport en mijn schoonmoeder en ik deden fitness. Ik betaalde het fitnessabonnement van mijn schoonmoeder om haar te bedanken. Na de sport bracht mijn schoonmoeder ons terug, eerst zette ze mijn dochter en/of zoon af in het zwembad. Ja mijn  kinderen doen heel veel aktiviteiten.

Mijn schoonmoeder hielp ons veel. Mijn man hielp ook veel hoor, hij kon de kinderen niet brengen want hij moest werken maar hij haalde de kinderen af na zijn werk.

 

19-10-09

Mijn moeder

Mijn moeder heeft enkele jaren niet meer gereden, mijn vader reed altijd. Vermits hij niet meer mocht rijden door zijn hartoperatie en ik mocht ook niet rijden, deed mijn moeder haar rol.

Maandagavond reed mijn moeder naar ons, de kids en ik werden opgepikt en mijn moeder reed verder naar de sporthal. Mijn moeder is nooit goed geweest om de weg te vinden, dus ik moest telkens zeggen, rechtdoor, naar rechts, naar links, ... Ik wist de weg maar ik praatte niet zo goed, ...

Mijn kinderen deden sport en mijn moeder en ik gingen dan naar de cafetaria, we dronken iets en we babbelden. Ik genoot ervan, elke maandag was er 'koffieklets', ik en mijn mama. Ik dronk wel geen koffie maar fruitsap ;-) maar het was heel leuk.

Dinsdag kwam mijn moeder ook naar mij en ze kwam mee verven. Mijn moeder is een goede doe-het-zelver, ze wist de trucs en de tips en ze gaf raad. We hadden veel werk, de houten ramen schuren, dorpels en vensterplanken afplakken met schildersplakband en oude kranten, en dan verven. 's Middags aten we boterhammen en dan verfden we verder. En dan moesten we de verfborstels reinigen. Pfff ... tot de volgende verf-dinsdag? Goed dat mijn moeder hielp!

En dan die zondagen gaat mijn gezin ook eten naar mijn ouders, en als mijn man er niet bij was dan pikte mijn moeder ons op en we werden met gevulde buiken teruggebracht!

Wat een lieve ouders hee!