20-01-11

Mijn beste vriendin

Toen ik terug begon te werken, was het niet zo gemakkelijk. Sommige collega’s ontweken mij, vooral mijn beste vriendin die liet mij precies vallen. Ze had ervoor gezorgd dat ik niet naast haar zou zitten.

Ik was misschien ook geen gemakkelijke, ik had moeite om met een groep te gaan lunchen, ik kon die conversaties niet goed volgen, ik voelde me uitgesloten en moest soms mijn tranen wegbijten. Ik had besloten dat ik niet veel met de groep ga lunchen, dus ik was misschien asociaal. Ik zou ’s middags sporten (we hebben zo’n fitness in de kelder van het werk) en gewoon een broodje gezond bestellen. En soms ging ik met een vriendin lunchen, tête-à-tête, zij luisterde geduldig en ik kon praten, infeite mijn frustraties uiten. Ik heb dus wel een paar echte vriendinnen.

Ik ben altijd eerlijk en ik zei dat ik soms het omgekeerde zeg van wat ik wilde zeggen … ‘ik heb gewoon afasie’ en mijn beste vriendin die zei ‘dan ben je nog niet klaar om te werken’. Ze kwetste mij, ik was wel klaar om te werken, ik maakte wel fouten maar ik controleerde en corrigeerde mezelf.

Na twee maanden ben ik gewoon gaan werken zoals voor mijn cva, niet meer in de ziekenkas. Ik wilde niet profiteren, ik vond dat het wel ging. Er werd geroddeld: ‘Afa zou beter thuis blijven, die kan dat nog niet, …’ Ik had roddels opgevangen en ik begon te huilen, ben ik zo’n slechte collega? Ik doe gewoon mijn werk, ik praat toch niet teveel?

Ik was boos, mijn beste vriendin roddelde en zij maakte geen tijd. Ik heb haar zoveel geholpen voor mijn cva en nu ontweek zij mij.

Echte vrienden zijn vrienden die je niet in de steek laat bij tegenslag?!

Ze had eindelijk wel door dat ze mij niet had geholpen en ze voelde zich schuldig. We zijn dan samen gaan lunchen, eindelijk, de eerste keer na 2,5 maanden! Ze begon met een politieverhoor: ‘Waarom ga je maar 1 keer per week naar de logopediste, je moet toch veel meer gaan’, ‘Je bent toch niet klaar om volledig te werken’… e.a. Ik heb verteld wat ik vertelde.

Als ik toen niet begon te werken dan werk ik niet meer, denk ik. Mijn taalvaardigheden van Engels zou verminderen door thuis te blijven. Een jaar later zou het werk ook veranderen, nieuwe regels en nieuwe systemen en dan moet ik van nul beginnen. En echt werken is revalideren … ik ben beginnen werken en het ging vlotter en vlotter!

Mijn beste vriendin is terug een vriendin geworden, misschien wel geen beste niet meer, ze heeft haar best gedaan en ze heeft mij geaccepteerd en ik haar ook.

04-01-11

Blijven doemdenken

In maart 2010 (8 maanden na mijn beroerte) had ik ineens door dat ik echt niet normaal meer ben. Ik kreeg een e-mail over mijn werk:

 

Ladies, What is the latest on it and when can we expect the outcome. …This is now a week overdue. Thanks and regards, Z.

 

Ik ontplofte, ik vond de vraag niet eerlijk, de baas was gecopieerd en ik wou antwoorden maar hoe … ik moest een zin formuleren en dat lukte niet, ik was te emotioneel om te kunnen praten/schrijven en ik heb wel een uur zitten nadenken … uiteindelijk heb ik geantwoord (en infeite heeft mijn collega de zin geformuleerd want het lukte dus niet alleen ... echt afasie - soms gaat het beter en soms helemaal niet meer!)

 

I only received all of the formulations yesterday – so how can it be one week overdue? Afa

 

Na het werk, reed ik naar huis en ik bleef met Z. in mijn hoofd doemdenken. ’s Nachts kon ik aan niks anders denken, die Z., die trut, … ik kon het gewoon niet stoppen … ik denderde maar door … Een paar dagen later was het eindelijk weg.

 

Waarschijnlijk voelde ik me persoonlijk aangevallen en iedereen mag wel eens boos zijn, en ik mag dat ook maar mijn gedachten waren niet meer te stoppen totaal ontremd. Ik schrok ervan.

 

Ik ken nu wel al verschillende lotgenoten en sommige hebben het nog erger dan ik, ze kunnen heel snel terug oude koeien uit de sloot halen (oude reeds lang vergeten zaken, twisten,
grieven weer oprakelen) en ze stoppen nooit.
We zijn heel kwetsbaar, prikkelbaar en we zijn geen gemakkelijke mensen hoor! Sorry!

 

Sommige andere lotgenoten hebben geen ‘rem’problemen want bij iedereen is het anders, het is afhankelijk van de plaats en de ernst van het hersenletsel.

12-12-10

Logopedie - mijn logopediste

De eerste twee maanden, toen ik 50% werkte, volgde ik logopedie drie keer een uur per week. Nadien, toen werkte ik 80%, deed ik elke woensdag voormiddag een uurtje logopedie.

  

We deden oefeningen waar ik nog moeilijkheden mee had.

  

Problemen met het nazeggen van woorden en zinnen (Conductie afasie)

Ik moest zinnen nazeggen en later daarna dictee. We begonnen met korte zinnen en dan met meer woorden … Ik kreeg dictee als huiswerk. Mijn kinderen hielpen, zij lazen de zin en ik schreef het op. Na een paar weken werden mijn kinderen het beu. Toen nam mijn logopediste zinnen op een cassetteband. En mijn huiswerk was de cassetteband beluisteren en ik schreef de zinnen op.

  

Als de zin bijna juist was met dezelde betekenis dan was het goed. In het begin ging het totaal niet en dan werd het beter. En soms lukte het terug niet meer goed, of ik was minder geconcentreerd of moe, ...?  Sommige woorden verdwenen in mijn hoofd … en dan moest ik het woord ergens gaan zoeken, soms voelde ik het woord ‘het rijmt als…’, soms had ik precies problemen met mijn cache memory (tijdelijk bewaren), soms werd mijn cache memory niet gekuisd dus dan schreef ik sommige woorden van de oefening ervoor.

  

Voorbeelden:

Gelezen

Opgeschreven

Maandag hoop ik te slagen.

Maandag probeer ik te slagen.

Wie spelen in dit elftal?

Wie speel jij in dat elftal?

Ik hoor nu waarom hij weg ging.

Ik hoor nu waarom ze weg is.

Ik rende toen het onweer begon.

Ik rende toen het begon te stormen.

 

Problemen met het begrijpen (Afasie van Wernicke)

Eerst was het ‘begrijpend luisteren’ (auditieve vaardigheden) en daarna als huiswerk, ‘begrijpend lezen’ (visuele vaardigheden). De logopediste gebruikte boekjes (5de-6de leerjaar) met taken met verschillende onderwerpen zoals ‘Kamperen’, ‘ Een voer-automaat voor vogels’, ‘Hoe word je dik?’ Sommige onderwerpen wist ik al teveel, ik kon de vragen antwoorden zonder te lezen ;-)

 

 

Spreekwoorden, uitdrukkingen, ... (Woordvindingsproblemen – Afasie van Broca)

 Ik kon niet goed spreekwoorden, gezegden, uitdrukkingen, ... gebruiken, ik had gewoon ‘spreekwoord’vindingsproblemen of ‘zin’vindingsproblemen. Ik wilde het niet van buiten leren, ik wilde het niet forceren. Of ik muisde mijn huistaak ivm spreekwoorden eruit! Als ik iets nodig heb dan zoek ik het op internet (google). Na 'een uitdrukking' veel te gebruiken gaat het beter.

 

 

Zinsconstructies (Afasie van Broca) 

Ik had nog moeite om zinnen te maken. Op mijn werk, moest ik in het Engels schrijven en dat was soms zwaar, hoe moet ik dat opschrijven? Mijn logopediste gaf geen Engels, maar ze gaf een opdracht (vrijwillig en toch een beetje dwingend), begin met een dagboek?!

En ik begon te bloggen.

En waarom?

Ik wilde dat wel doen, ik had er al over nagedacht toen ik ziek was, maar ik dacht dat is teveel werk, ik kon mezelf inschatten, als ik daar aan begin dan kan ik niet stoppen, ik ga dat niet doen.

 

Op internet vind je ivm dopamine - teveel dopamine maakt je impulsief, geeft intense gevoelens en maakt je gedreven.

Ik heb dat helemaal, ik weet niet of het ‘dopamine’ is … maar met mijn beroerte ben ik veranderd … ik ben impulsief, heb intense gevoelens en ik ben gedreven …

Voor mijn logopediste zou ik alles doen (ik had teveel gevoelens voor haar) en dus ben ik beginnen te bloggen … impulsief en gedreven (ik kan niet stoppen!!!).

Ik heb een vriend, een lotgenoot, die helemaal juist hetzelfde heeft als ik. Ik mail met hem en hij schreef ergens: 'Ik heb lang niet meer geschreven, en dankzij jou, ben ik terug begonnen, als een razende trein, die niet kan stoppen... HELP!' Ik vind dat een fantastische persoon, iemand die mij begrijpt!

Bloggen is verslavend! (Mailen is ook verslavend!) Ik schrijf graag en het is ook wel positief, ik schrijf veel sneller en veel beter!

Ik kreeg een toffe reactie van een andere lotgenoot: 'Ik vind het moedig dat je dat doet. De energie die je geeft op deze blog zal wel de vruchten plukken.' Deze persoon kan niet goed 'vlot' schrijven en hij gebruikte wel mooie woorden, waar heeft hij die mooie woorden gevonden? In google?

 

 

Praten (Spraakdwang - Afasie van Wernicke) 

Ik praatte heel graag en waarschijnlijk teveel (Spraakdwang?). Het was waarschijnlijk een goede oefening. Toen ik alleen nog de woensdag kwam  dan deed ik teweing andere oefeningen, ik wilde gewoon praten tegen mijn logopediste en mijn frustraties uiten. Ik vond het fantastisch, zij begreep mij en ik voelde mij wel 'slecht', te veel gevoelens …

 

Begin mei 2010 ben ik gestopt met de logopedie. Mijn logopediste wist geen oefeningen meer en ik wilde niet meer … Ze was toen teveel een vriendin en ik wilde niet betalen om/voor aandacht te krijgen en vriendschap … ik had teveel gevoelens.

Ik heb het gewoon verteld aan mijn logopediste, eerlijk, gewoon teveel gevoelens voor haar ... een dubbeltje op zijn kant  (zo eerlijk het vertellen , het kan goed uitvallen of tegenvallen) ...

Ze wilde wel contact houden dus we mailen elkaar! En ik kreeg geen facturen meer!

Blauw gekleurd = google gebruikt.Ik kan al sneller woorden vinden, ik wilde iets zeggen en dacht dan het een uitdrukking is met 'dubbeltje' ...

11-12-10

Mijn job

Toen ik begon te weken heb ik eerlijk en rechtuit aan mijn baas en mijn collega’s verteld dat ik bepaalde dingen niet goed kan: meetings, discussies, communiceren…

 

Nu mijn job van vroeger was weinig communiceren, wel veel berekeningen maken en veel routinewerk, dus dat gaat wel lukken.

 

Ik heb twee maanden 50% gewerkt en ik was dan 50% ‘ziek’. Ze noemen dat activiteit tijdens een periode van arbeids-ongeschiktheid. Goed dat het bestaat want het was voor mij  tijd om mezelf te bewijzen! Het ging vrij goed, ik kon mijn werk aan en was ’s avonds niet uitgeput. En dus ben ik dan gewoon gaan werken, zoals vroeger, 80% want woensdag ben ik er voor mijn kinderen. Ik was niet ‘ziek’ meer!

 

Ik doe ongeveer hetzelfde werk dan vroeger, alleen iets minder werkdruk. Als ik mijn collega’s vergelijk dan werk ik 'gemiddeld', terwijl vroeger werkte ik 'teveel' (ik werkte sneller en deed kosteloze overuren).

 

We werken met een team, een team van verschillende specialisten en een teamleidster die de taken verdeelt. Ik doe mijn taken en zij doet de communicatie. Dat klikt heel goed!

 

Ik doe veel routinewerk, zoals vroeger, ik was en ben daar heel goed in, ik automatiseerde heel veel (excel, websites, …) en dus was er veel tijdsbesparing want manueel werk is heel arbeidsintensief. En al mijn collega’s gebruiken nog steeds mij geautomatiseerde programma’tjes en daarom maken we ook minder menselijke fouten.

 

Ik was een bescheiden meisje en ik dacht dat ik wel ooit zou promoveren want God zag dat het goed was. Maar door mijn beroerte heb ik wel door dat ik weinig kans meer heb om te promoveren. Ik kan niet goed praten, hoe kan ik mezelf nog verkopen? En ergens heb ik unieke talenten, veel collega’s hebben mij nodig! Ik ben trager ivm taal maar ik heb mijn unieke talenten nog!

 

Ik had frustratie, ik heb harder geroepen, ik had zoveel gedaan en ik heb niks gekregen en nu is het te laat! Ik heb een paar maanden geleden, uiteindelijk een zoethoudertje gekregen van mijn baas… een award. Toch nog iets …

 

Thank you for your relentless commitment to simplifying our work, saving the business time and money. Well done. Your passion, commitment and excellence in this work is an inspiration to others.

 

Ah, ergens heb ik geluk, ik heb een leuke job, ik werk zelfstandig en uitvoerend. Ik ben begonnen beneden aan de ladder en daar ben ik blijven hangen. Ik was gewoon te bescheiden. Nu ben ik wel blij dat ik niet bovenaan de ladder zit want dan zou ik vallen en waarschijnlijk geen werk meer hebben!?

 

Nu gaat het vrij goed, ik ben al bijna 1 jaar aan het werken! Ik heb minder frustraties, ik kan al veel beter communiceren. Ik werk goed maar ik ben nog altijd iets trager ivm taal.

05-12-10

e-mails ...

En verder ... ik begon te werken maar dat wilde niet zeggen dat ik geen problemen meer had, ik heb nog steeds afasie en ik ben heel kwetsbaar en prikkelbaar ... gewoon e-mails tussen Lot en mezelf ... lotgenoten schept een band...

Mails:

----May 28, 2010

Hallo Lot,

Heel tof. Bedankt hee. Ik vind het ook heel moeilijk hoor, ik ben in mijn ’blootje’ precies. Ik heb mij link doorgestuurd naar mijn man. Mijn man wilt mijn blog nog niet eens lezen, stom hee.

Veel liefs, Afa

----May 27, 2010

Hello Afa,

Blij te horen dat je het stukken beter maakt: je ziet met een beetje geduld en goodwill van iedereen komt het wel terug in orde. Emotioneel en trager ja daar moet je met leren leven: ik ween nog steeds voor elke habbekrats.

Fijn dat je al je bevindingen op pc neerpent, dit verschaft enorm veel steun aan andere die hetzelfde meemaken als jij. Wij denken steeds aan onszelf en de reacties van naasten (onbegrip, boos worden) maar de nieuwe patienten kampen ook met dit fenomeen vandaar dat ik het blog reuze vind.

Groetjes Lot

----May 07, 2010

Hallo Lot,

Alles goed met je? We hebben toch al zon gezien en die vrolijke paasbloemetjes en meiklokjes maken onze humeur toch al beter?

Ik werk al een paar maanden en ben nu gestopt met de logopedie, ik heb alleen nog een paar kleine restverschijnselen (een beetje trager en meer emotioneel), daar kan ik nog wel mee leven.

Ik heb een blog (dagboek of herinneringen op internet) begonnen – het is anoniem. Je mag het lezen maar niet verder doorsturen (je mag het doorsturen maar ik wil niet gecopierd worden, mijn naam niet vermelden en dus anoniem): http://ik-na-cva.skynetblogs.be/ Gewoon wat ik nog wil vragen, mag ik onze e-mail gebruiken voor mijn blog – natuurlijk anoniem en sommige stukken worden eruit gelaten. Als je niet wilt, geen probleem hoor.

Veel liefs, Afa

---- March 05, 2010

Hoi Lot,

Bedankt voor je e-mail!

Het gaat wel, denk ik, soms … Ik werk nu 80% (voordat ik ziek was, werkte ik ook 80%) dus ik ben niet meer ziek ;-) Ik doe veel routine job – ik kan dat goed en ik doe dat wel graag – en de andere collega’s doen dat niet graag, ze willen nieuwe projecten krijgen, dus op elke pot past een deksel.

Mijn concentratie en uithouding gaat vrij goed, vind ik. Praten kan ik niet goed, ik ben heel langzaam, ik maak zinconstructies fouten. Ik kan niet goed begrijpend lezen, ik moet 2 of 3 keer lezen voordat ik het begrijp. Een film kan ik niet goed volgen, of een radioprogramma kan ik ook niet goed beluisteren. Sociaal is voor mij ook een groot probleem. Mensen hebben geen geduld, ze hebben geen tijd en ze laten mij vallen. Dus dat doet pijn, dus ik heb niet veel vrienden meer. Ik ben ook wel boos, ik ben gefrustreerd, ik kan niet zeggen wat ik wil zeggen. Dus mij karakter is veel veranderd, vroeger was ik te braaf en nu ben ik een boze heks. Ik heb ook wel een paar vrienden, meestal oudere mensen die geduld hebben dus ik ben niet helemaal alleen.

De kinderen vinden de sneeuw leuk, en ik rij niet graag in de sneeuw, slippen, gevaarlijk, brrr… Ik heb wel niet teveel winterhumeur - maar de lente is nattuurlijk leuker binnenkort … nog effekes wachten, hee!

In april ga ik en mijn gezin een weekje naar Turkey – dus ik ga wel genieten (hopelijk).

Veel liefs, Afa

---March 02, 2010

Hi Afa,

Er is weer een tijdje overheen gegaan en ik hoop dat er ook vooruitgang geboekt is. Ja de eerste maanden zijn erg moeilijk, inderdaad door die handicap maar dat betert wel. Ik herinner mij dat er een enorm verschil was - na enkele maanden op het werk en dan 2 weken vakantie aan zee,- toen kwam ik als herboren terug op het werk. Het viel mijn toenmalige baas echt op dat ik een gedaanteverwisseling had ondergaan op elk vlak(praten, concentratie, uithouding, sociaal) . Dus ik ben er zo van overtuigd dat dit bij jou ook zal gebeuren maar men hoeft geduld te hebben. Makkelijker gezegd dan gedaan maar zoals ik tevoren ook al gezegd heb , voor de anderen en je familieleden is het ook zeer moeilijk.

Hier gaat alles zijn gewone gangetje en ik tracht zo naar de lente - ben die winter kotsbeu -maar waarschijnlijk ben ik niet de enige. Van winter gesproken - amaai - het is welletjes geweest. Ik heb in jaren niet zoveel sneeuw geruimd als dit jaar.

Ik laat je nu Afa , rust op tijd en stond en trek je vooral niets aan van wat anderen zeggen of doen - je bent sterker dan dat.

Groetjes Lot

----January 25, 2010

Hallo Lot,

Bedankt voor je e-mail.

Ja hoor ik ben terug aan het werken – 50%. Het gaat vrij goed ivm het werk (ik doe veel op de computer), alleen ik ben niet goed met het communiceren, meetings, luisteren, praten … dat gaat niet goed, ik kan het niet zo goed, ik ben nog altijd metaal gehandicapt precies. Nog zoiets, een e-mail antwoorden, het is ook nog moeilijk voor mij.

Veel mensen hebben teweinig geduld en niemand wilt met mij praten dus ik voel me een beetje asociaal, geïsoleerd ofzo … maarja dat is het leven zeker. Af en toe begin ik te wenen en regelmatig ben ik boos.

Het rijden gaat vrij goed.

Het is inderdaad te druk voor mij : 50% werken, rijden, nog naar de logopedist, met de kinderen spelen, eten maken, kuisen, … Pfff. Dus ik kan niet alles doen. Maarja …

Veel liefs en groetjes en bedankt voor de lieve e-mails! Afa

----January 08, 2010

Dag lieve Afa,

Eerst en vooral bedankt voor het mooie kaartje en ik wens jou en je familie het allerbeste toe.

Afa ik vond het ook spijtig dat ik je met het X-mas lunch niet heb kunnen spreken alhoewel ik je in de verte gezien heb met je plateau maar ja het was daar ook zo druk en veel lawaai. Ik heb ook minder mensen gezien en gesproken dan ik had voorzien, maar het weer zat daar wel voor iets tussen en ik wou toch voor de spits terug thuis zijn alhoewel ik ook 3 uur gedaan heb om naar huis te rijden. Ring zat volledig vast.

Ik veronderstel dat je terug aan het werk bent en hoop dat het toch een beetje meevalt. Het is wel veel vermoeiender dan je waarschijnlijk had gedacht , zelfs aan 50 % is het een korvee en zul je de uren die je thuis bent wel goed kunnen gebruiken om te recupereren. Je hebt nu ook de tegenslag met het weer en dan vergt autorijden nog meer van je concentratie. Lukt dat een beetje? Zijn je collega's begripvol en brengen ze het nodige geduld op? Of verwachten ze ook dat je ineens alles terug kunt opnemen? Als men niet begrijpt wat de ziekte inhoud is deze reactie ook wel normaal maar heeft mij anderzijds vaak boos en verdrietig gemaakt.

Bon Afa ik laat het voor nu en hoop dat alles weer op zijn pootjes terecht komt zoals men in schoon vlaams zegt.

Liefs Lot

10-01-10

Mijn verhaal is uit ...

Mijn verhaal, mijn herinneringen, begon van week1 (07/2009) tot week 27 (01/2010) ... dus "6 maanden ziek geweest" en toen mocht ik terug werken en rijden ...

En verder ... ... ik ga nog wel schrijven over "na 6 maanden" maar ik ga het op een andere manier schrijven, korter, afronden, of een samenvatting ? ... 

En na het afronden ... leef ik helemaal in het heden (Vandaag) ...

09-01-10

Vrijheid

Weekend ...

Ik genoot dat ik mocht rijden, ik was eindelijk taxichauffeur ... mijn man had teveel moeten rijden en hij wilde graag iets nieuw beginnen, een cursus, elke zaterdagvoormiddag, van januari tot december 2010, nieuwe dingen leren en ik vond het wel goed, doe maar ... alleen als ik niet meer mag rijden (terug ziek ofzo ...) dan moet je ermee stoppen, beloofd ... voor mijn kinderen is het mijn eerste prioriteit en die van mijn man hopelijk ook.

Tussen de activiteiten van mijn kinderen (tekenacademie en zwemmen) reed ik met de kinderen naar de Mc Donalds en daarna gingen we shoppen, ik genoot er ook van, veel kleren en schoenen kopen en in de koffer van mijn auto steken ... mijn kinderen kregen alles wat ze wilden hebben en het was solden ...

In januari zijn mijn kinderen met bepaalde activiteiten gestopt en met andere activiteiten begonnen, iets wat ze leuker vinden, dus was het een beetje puzzelen ... 

En nu ga ik er niet meer over zagen (of schrijven), ik mocht eindelijk rijden, mogen rijden is zo gemakkelijk!