10-11-11

Artikel - karakterverandering na een beroerte

Een artikel in de krant: Rugbyspeler krijgt beroerte, ontwaakt als homo en wordt kapper

http://www.hln.be/hln/nl/959/Bizar/article/detail/1345643...

Ik geloof dat het wel kan. Volgens mij was zijn linker hersenhelft beschadigd en dan werd zijn rechter hersenhelft dominant.

Linkerhelft=rationeel, beredeneren

Rechterhelft=gevoelsmatig, emoties, creativiteit

Na zijn beroerte werd hij minder rationeel maar meer gevoelsmatig, misschien was hij een homo die het niet wilde zijn en nu dan wel. En hij werd creatiever namelijk kapper.

Nog een ander artikel:

http://www.nwtonline.nl/00/nt/nl/0/nieuws/15474/Elektrisc... (link werkt niet meer)

Mensen met schade in de linker hersenhelft werden plotseling creatief.

20-09-11

Intensief

2009: Ik was 39 jaar toen ik een beroerte (en afasie) kreeg.

1965: De filmster Patricia Neal was 39 jaar toe ze drie beroertes kreeg tijdens haar zwangerschap. Ze was drie weken in coma, was half verlamd en leed aan ernstige afasie. Ze was getrouwd met de schrijver Roald Dahl. Hij zorgde voor een strenge intensieve revalidatie plan en hij trommelde familie, vrienden en buren op. Ze ‘moest’ revalideren en het is super goed gelukt. ‘Moest’ was een beetje dwangmatig, ze had geen keuze en ze vond het niet zo leuk. Nadien was ze heel blij dat het was gelukt.

Van waar komt die informatie? Het staat geschreven ergens in het boek ‘Hoe mijn vader zijn woorden terugvond’. Ik ga dan googlen natuurlijk en het staat inderdaad op internet. Wauw Roald Dahl (mijn kinderen lezen die boeken heel graag)...?!

Ik geloof daar wel in. Een beetje dwangmatig is goed. Er voor vechten is zelfdwang, zelfdisipline. Als het niet goed gaat, zorg dan voor een strenge logopediste, …? Of een strenge partner. Maar dat is ook niet zo gemakkelijk, dan komt er ruzie van. En vraag om hulp, samen gezelschapspelletjes spelen?!

Ook interessant Constraint Induced Aphasia Therapy (dwangmatig en intensief)

Ook op intenet, Ria’s verhaal: ‘De dokter had verteld dat men best een groep vrijwilligers zocht om met mij te praten om zo nog beter te genezen. Veertien mensen waren bereid om mij les te geven. Ieder op zijn eigen manier probeerden ze iets te bereiken. Ze leerden mij bijvoorbeeld terug de kleuren. Ik zal altijd zeer dankbaar zijn, ik weet dat ik zonder jullie hulp nooit zo ver geraakt zou zijn.’

28-08-11

Gewonde taal

Afasie krijgen: pas als je het ervaart, weet je wat het is. En dan nog, want iedereen is een beetje anders, afasie is heel verschillend …

Gaston Dorren heeft (nog) een fraai artikel geschreven, Gewonde Taal. Ik heb de indruk dat hij zich goed kan inleven want hij schrijft wat ik herken. Het is wel een lang artikel, soms kan ik niet goed volgen.

Wat ik herken:

Ik begrijp de woorden meestal wel (ondertussen) maar ik kan ze nog altijd niet goed nazeggen.

Zogenoemde w-vragen niet (wie?, wat?, waar?, enzovoort) vond ik moeilijk, begreep het niet. Nu gaat het vrij goed.

Ik wist niet goed waarom we werkwoorden hebben. Vooral de rare werkwoorden: doen, zijn, hebben, worden, … Beter begreep ik echte werkwoorden: fietsen, zwemmen, lopen, … Ik had het ook moeilijk met vervoegingen.

Ik vergis mij in ‘hij’ en ‘zij’, nog altijd als ik snel praat.

Ik kwam makkelijk uit mijn woorden in het Engels dan in mijn eigen Nederlands.

Wat ik niet herken en eigenaardig vind, sommige kunnen schrijven maar kunnen niet lezen. Ik heb zo iets van, hoe kan dat? Heel eigenaardig, ik heb het (misschien gelukkig) niet ervaren.

Mijn interpretarie over de taalstad en de betekenisbibliotheek:

Als je bibliotheek is afgebrand dan kun je wel een nieuwe bouwen. Als je een nieuwe taal leert dan bouw je toch ook een bibliotheek? Ik heb infeite opnieuw de kleuterklas en de basisschool gevolgd maar dan intensief (10 maanden ipv vele jaren). Alles wat niet goed ging, moest ik voor oefenen met mijn logopediste. Veel woorden geleerd, zinnen gemaakt, …

Ik denk ook dat er soms een soort spontaan herstel is, zoiets van, iets nieuw leren, een taaltip en dan vind ik ergens in mijn hersenen herinneringen over die taaltip op school ofzo. Je hebt soms iets nodig, een tip of een woord, om verder te groeien. Dingen die terug komen.

Ik herwon na mijn verlies

Aan een boek durven schrijven is misschien arrogant. Sorry dan.

Vorige week was ik op een rommelmarkt, tweedehands kopen voor een goed doel. De boeken komen van bibliotheken, ze hebben een stempel: ‘afgevoerd’. Wat een woord ‘afgevoerd’, het lijkt niet meer goed genoeg?

Ik heb geen boek gekocht, ik ben heel selectief, wil iets lezen over lotgenoten. Mijn kinderen en mijn man hebben stapels boeken gekocht voor een paar euro. Ze lezen graag. Vooral eentje van mijn dochters, ze leest alles, een echt boekenbeest. We kochten ook een paar andere tweedehands voorwerpen. De kinderen vonden het heel leuk om veel te krijgen (Mama is meestal zuinig).

Vandaag heb ik twee boeken besteld in een boekenhandel. Ik heb een tijdje geleden een mooi artikel gelezen: ‘Wat zij herwonnen na hun verlies’, het gaat over die twee boeken, boeken van lotgenoten; ‘The Man Who Lost His Language’ en ‘Hoe mijn vader zijn woorden terugvond’.

In het artikel, herken ik al veel:

‘w-vraag’ vond ik ook moeilijk, ondertussen weet ik de w-vragen weer, heel veel geoefend met de logopediste.

‘Hij kon geen vergaderingen meer voorzetten of zelf bijwonen.’ Toen ik begon te werken, ging het ook niet goed. Maar ondertussen gaat het beter en beter. Als het eventjes niet lukt dan zoek ik wel een excuus, ik heb afasie.

‘Hij beschouwt zichzelf als een “bofkont”, maar: “Het verlies van wat ik kon, is schrijnend.”’ Een jaar geleden zou ik ook zo schrijven. Nu zou ik het niet meer schrijven. Ik ben niet veel meer kwijt. Ik ben wel een paar dingen verloren maar ik heb veel andere dingen gekregen: misschien ervaring, misschien aanvaarden, misschien meer mezelf zijn. I’m quite happy.

Binnenkort ga ik die twee boeken lezen! Eentje in het Engels ... hm?! Het gaat moeilijk worden!

17-05-11

Artikel in Libelle & Libelle Mama

Ik las het verhaal in Libelle ‘De man van Wieke kreeg een herseninfarct’ en ook het verhaal in Libelle Mama ‘Toen hij vijf was, zag Jasper hoe zijn papa een herseninfarct kreeg’.

Zij hebben ook een kinderboekje ‘Onze pappa kreeg een ongeluk in zijn hoofd’ gemaakt. Ik heb het al gelezen een tijdje geleden.

 

Ik vind het een mooi verhaal. Het begin was onverwacht en verschrikkelijk voor hem maar ook voor zijn partner en hun kinderen. Met vallen en opstaan en goede begeleiding is het uiteindelijk vrij goed gegaan. Het is nog altijd moeilijk om het te aanvaarden, hij is nooit meer helemaal zoals vroeger en hij heeft nog afasie, maar zij vechten samen voor een mooi leven.

 

Mijn begin was ook onverwacht en verschrikkelijk. Het was wel ‘minder’ verschrikkelijk, ik ben niet gevallen, ik had geen verlamming, geen slikproblemen, geen operatie en geen epilepsie. Ik kreeg alleen ‘afasie’, ik begreep niet wat ze aan het vertellen waren en ik kon mij ook moeilijk uiten. Ik had woordvindingsproblemen en ik gebruikte verkeerde woorden (parafasie).

 

Mijn verhaal is wel anders, ik had wel een logopediste maar ik had geen andere begeleiding, ik wilde niet. Mijn man en mijn kinderen hebben ook geen begeleiding gehad, ik wilde dat ook niet. We hebben wel veel ruzie gemaakt. Ik ben wie ik ben, ik wilde mama blijven, ik wilde ‘normaal’ zijn, niet gehandicapt zijn, ik wilde zelfstandig zijn, en ik wilde mijn kinderen opvoeden. Ik heb er wel voor gezorgd dat de kinderen vervoer hadden naar de aktiviteiten als mijn man er niet was. Mijn familie en vrienden hebben ons geholpen, vooral dan natuurlijk het ‘vervoer’ want ik mocht niet autorijden.

 

Ach, iedereen is anders, met ook vallen en opstaan en veel ruzie, ben ik ook vrij goed hersteld. En ik hoop dat het voor mijn man en mijn kinderen niet traumatisch is geweest?!

14-05-11

Op zoek naar Libelle ...

Wauw, ik kreeg eens een e-mail! (Zoveel reacties krijg ik niet).

Beste Afa, Hoe gaat het? Ik las over je gebroken been op je blog? Wat vervelend!! Sterkte ermee. Ik wilde je even laten weten dat wij deze week in de Belgische Libelle staan!

Ik was heel blij, ik wil die Libelle!

Ik had een afspraak in het ziekenhuis, ik hoopte 'Goed nieuws'. Mijn moeder kwam mij halen. In het ziekenhuis ging ik natuurlijk naar het winkeltje en ik kocht een Libelle. In de wachtkamer begon ik te bladeren, waar is het artikel ... en ik vond het artkel niet?!

Ondertussen uit het gips, met mijn krukken naar de dienst medische beeldvorming om een röntgenopname van mijn linker voet te maken. Daarna terug met mijn krukken naar de gipskamer, pfff, ik was al moe. Ik was wel blij dat mijn moeder mee kwam, dan kon ze alles dragen (al dat papiergedoe, mijn Libelle, mijn linker schoen, ...). Bij de dokter zei hij 'Alles prima, je mag zonder gips naar huis, stap maar!' en ik was heel tevreden. Die dokter zei 'Veel fietsen en zwemmen en dan komt het inorde om je voet soepel te maken en je spieren te versterken. En kiné dat moet niet maar het mag'. Ik was content want ik had geen zin om een kinesist te zoeken, afspraken te maken en er naar toe te gaan, ... al dat gedoe. Ik dus beginnen stappen ... 'ej dat voelt vies, ik kan precies niet stappen, ... is het wel inorde?'.

Al half stappend met krukken naar het winkeltje en ik vroeg of ze de vorige Libelle nog hadden. 'Nee' zei zij. Pech! Wij met de auto terug, eventjes binnenspringen in een dagbladenwinkel. De Libelles van vorige week waren allemaal verkocht. Pech!

Terug thuis ... mijn voet zwelde een beetje. Ik had goede voornemens 'Ik ga fietsen'. Ik met de fiets van de ene krantenwinkel naar de Delhaize, ... alles was weg. Geen Libelle! Mijn voet deed nog pijn ...

Op internet libelle.be zitten kijken ... het is in nr 18 bij Medisch: Jonge man met herseninfarct. Het was inderdaad van vorige week. Ik heb een berichtje op mijn prikbord gezet  'Ik zou graag de Libelle van vorige week (nr 18 - 5mei 2011) lenen. Heb jij die Libelle, mag ik het lenen, je krijgt het terug?!' En ik kreeg direkt een reactie, ik mag het lenen! Goed dat facebook bestaat!

Dus ... binnenkort wat ik van dat artikel vind ... !

04-05-11

Stotteren

Naar aanleiding van de film ‘The King’s Speech’ verscheen in april 2011 een artikel over ‘stotteren’ in Humo.

 

Via via kreeg ik de humo inhanden en ik ben beginnen bladeren. Ik ging op in dat artikel dat ik de tijd en de omgeving vergat. Wauw … (ik lees niet vlot, ik las het vlot uit omdat het zo interessant was).

 

Ik herken zoveel alhoewel ik niet stotter. Stotteren is een spraakstoornis, afasie is een taalstoornis. Stotteren is meestal vanaf de geboorte, afasie is meestal door een NAH (Niet-aangeboren hersenletsel). Stotteren is niet-vloeiend spreken, afasie is ook niet-vloeiend spreken en ze moeten ook naar de logopedist maar de oefeningen zijn wel anders. (Het beroep ‘Logopedie’ lijkt me heel variërend!). Afasie is meer dat niet-vloeiend spreken, het lezen, schrijven en begrijpen kan ook verstoord zijn.

 

Letterlijke tekst uit Humo: ‘Een goeie logopedist is ook een psycholoog, een vertrouwensman. Je moet het vertrouwen van je patiënten winnen, en hen motiveren.’  Ik vind het een prachtige zin, helemaal juist, ik had dan ook wel een super logopediste!

 

Een paar beschouwingen:

 

Stotteren is / afasie is:

Niet vloeiend kunnen spreken …

Niet uit je woorden raken …

Het gewoon niet gezegd krijgen …

Weer niet kunnen zeggen wat je dacht …

 

Vluchtgedrag of zelfvertrouwen?

Het vermijden of het heel goed verbergen …

Zorgen dat je niet moet praten …

Geef je papiertje af zodat je niets moet zeggen …

Niet durven een wildvreemde de weg vragen …

Niet durven naar iemand bellen voor iets te vragen …

De telefoon niet opnemen …

 

Gezichtsverlies of heel kwetsbaar?

Het is erg als je zwakke plek zo zichtbaar is …

Ze hebben geen geduld om je te laten uitspreken …

Je voelt je een klein kind of een gehandicapte …

 

Brein

De (meestal) linkerhersenhelft stuurt het spraaksysteem. Het stotteren is een soort stoorzender in je spraaksysteem. Bij afasie is dat ook, het spraakcentrum is gewoon beschadigd.

In het artikel staat ook dat sommige stotteraars veel vlotter kunnen zingen dan praten. Bij veel afatici is dat ook, ze zingen veel vlotter.  Er bestaat afasietherapie waarbij zingen gebruikt wordt om het weer op gang te brengen. Interessant: Muziektherapie 

 

Alles kan!

Ondanks een spraakstoornis (stotteren) – taalstoornis (afasie) kan je nog iets verwezelijken.  Het kan! Samen met logopedie, zelfdiscipline, durf en oefening geraak je er!