20-06-11

Ziek ...

Ik ben christelijk. Ik ben voor de kerk getrouwd. Een monogaam huwelijk en gezin vind ik belangrijk. Voortplanting vond ik ook wel belangrijk maar drie kinderen is genoeg. Anticonceptie mag niet van de Paus, voor mij is dat een beetje een ethisch morele dilemma, maar uiteindelijk mijn keuze, ik wil geen twintig kinderen en dus nam ik anticonceptiepil, is dat gezond verstand? Na mijn beroerte mocht ik geen anticonceptiepil meer gebruiken, om risico te vermijden. Mijn man is dan gesteriliseerd.

Andere mensen hebben andere meningen of geloven niet in God? De seksuele revolutie zoals polygamie, promiscue gedrag, prostitutie, … Ik respecteer het verschil van mening, maar zij zouden ook hun verstand gebruiken. Respecteer elkaar en gebruik een condoom. Aids verspreiding zou moeten stoppen.

Waarom schrijf ik dit, ik ben heel impulsief (ja ik weet het al) en ik reageerde ‘Aids een straf van God’ over een tekst (gaat heen en vermenigvuldig u, uit het eerste testament ,… met meerdere vrouwen sex hebben om me zoveel mogelijk te vermenigvuldigen). Sommige vinden mij ‘ziek’. Maar die tekst vind ik zelf ziek. Sorry dan …

19-06-11

Geloof jij in God?

Ik geloof in God (of zoiets) zonder naar de kerk te gaan, zonder de bijbel te lezen.

Ik geloof in het ‘goede’ in alle mensen en ik probeer ook ‘goed’ te zijn.

God is voor iedereen rechtvaardig, zonder onderscheid te maken naar land, ras of geloof. Ook vrouwen, gehandicapten, homofielen, en andersdenkenden zijn volwaardig.

Goed zijn is vredelievend, elkaar helpen, elkaar steunen en naar elkaar luisteren en ook het verschil van mening respecteren.

En wat ik ook belangrijk vind is dat iedereen zijn verstand en kennis moet gebruiken, indien mogelijk ...

Gepost in Gedachten | Commentaren (2) | Tags: geloof

17-06-11

En wat ben ik eigenlijk: een taaldenker of een beelddenker?

Babies zijn beelddenkers. Peuters beginnen te luisteren en te praten en bootsen hun ouders na. In de kleuter/lagere school beginnen de kinderen echt met taal of woord denken. Sommige blijven beelddenkers (meer dan 60% in beelden) en ander worden taaldenkers (minder dan 40% in beelden).

Echte taaldenkers denken in woorden, ze zijn vaak heel verbaal.
Echte beelddenkers hebben moeite met het communiceren met woorden. Zij zien voortdurend plaatjes in hun hoofd en moeten vervolgens de woorden erbij zoeken. Zij hebben andere talenten (zoals creativiteit, ...)

Voor mijn beroerte, was ik ‘een combinatie denker’, waarschijnlijk iets meer in beelden. Als kind heb ik dyslexie gehad en ik moest naar de taalleraar en ook naar de logopediste. Ik had geen taalknobbel. Ik ben nooit een prater geweest, een presentatie geven vond ik verschrikkelijk. Maar ik kon wel communiceren. Ik kon ook moeilijk namen van gezichten plakken en telefoonnummers kende ik niet. Ik was creatief, ik kon snel oplossingen vinden en ik had wel een wiskundeknobbel.

Nadat ik een cva heb gedaan, was ik helemaal geen taaldenker meer, want ik kon niet meer praten. Ik had afasie! Ik had moeite met praten, kon geen zinnen maken, ik kwam niet uit mijn woorden en ik gebruikte veel ‘euhhh’, ik had woordvindingsproblemen. Ik miste die woorden wel! Ik ben uiteindelijk vrij goed hersteld maar af en toe is het nog moeilijk. Een woord dat ik heb gehoord is soms moeilijk, welk woord? Auditief heb ik het moeilijk, ik probeer het woord te spellen en soms lukt het en dan pas weet ik welk woord, de betekenis. Taaldenken is toch heel belangrijk! Soms is het ook omgekeerd, dat ik de context begrijp maar dat ik het niet kan verwoorden (beelddenker?). Ik kan ook moeilijk zinnen nazeggen (conductie afasie). Ja afasie is 'belastend' ...

12-06-11

Hersenen in ontwikkeling

Iedereen verandert langzaam maar een cva is gewoon een hele grote verandering, ik ben een andere mens geworden, opnieuw geboren. Een deel van mijn brein is weg.

Ik voelde me een baby, die niet kon praten maar wel hard kon wenen en niet begreep wat ze aan het vertellen waren.

Ik voel me nog steeds soms een kleuter met driftige buien en woedeaanvallen.

Ik voel me soms een kind. Ik steek mijn tong uit als ik het niet eerlijk vind. Ik floep er alles uit wat ik denk, jawel want de waarheid komt uit een kindermond , en dan krijg ik ruzie.

Ik voel me een puber. Ik vind alles oneerlijk en ik kan niet relativeren. Ik word te snel verliefd en ik weet zelf niet waarom? Ik ben ook heel impulsief en dan is er ruzie.

En ik ben ook volwassen en ik moet mijn kinderen opvoeden ... dat is gewoon belastend!

10-06-11

Getrouwd en verliefd op een ander

Getrouwd en verliefd op een ander of op een paar anderen. Dat gevoel heb ik continu na mijn cva. Een beetje ziek en misselijk zijn, het is gewoon een emotionele rollercoaster. De liefde was altijd onbeantwoord. Ik ben het al gewoon. Maar nu is er iemand waar ik verliefd op ben, die met mij wil vrijen. Daar word ik nog zieker van, hey, ik heb mijn man graag, ik ben trouw, ik wil niet! Zo verwarrend dus, die emotionele rollercoaster is ineengestort. Ik voel me ziek en ik denk teveel aan hem. Waarom heb ik zoveel emoties? Het kost zoveel energie en ik wil gewoon van die gevoelens af.  Ik wil gewoon vrienden zijn.

08-06-11

Emotioneel ingestort

emotie,gedicht,magicBlog is op verlof

 

De emotionele rollercoaster is juist ineengestort …

Gepost in Gedachten | Commentaren (1) | Tags: emotie, gedicht, magic

06-06-11

Doordrammen

Een paar weken geleden ben ik naar een algemene en/of bestuursvergadering van de Vereniging Afasie vzw geweest in Antwerpen. De effectieve leden zijn vrijwilligers zoals afatici, partners, en ook verschillende professionelen (zoals een psychologe, een neuroloog, logopedisten, een prof, … ) met een goed hart. Het is wel eens leuk zo’n vergadering, het is de kans om te mogen spreken, ook voor die niet goed vlot kunnen praten! Door elkaar heen praten dat doen ze niet, ze hebben geduld en ze proberen naar elkaar te luisteren.

 

Voor mij is  actief luisteren nog moeilijk, dus ik oefen! Ikzelf praat ondertussen vrij vlot en ik praat misschien ook teveel. Ik heb bepaalde kritieken over de organisatie geuit en  ze vonden het wel goed, de richting sturen voor de toekomst.

 

Na de vergadering kregen we een sobere maaltijd en het was wel leuk om te babbelen om de mensen van andere regio’s te leren kennen.

 

Daarna vertrokken we naar huis. Ik bleef even napraten met een psychologe. Ik begon over mijn kritieken tijdens de vergadering. Ik bleef waarschijnlijk doordrammen. Op een bepaalde moment zei die psychologe ‘Je herhaalt het weeral eindeloos’. En ik glimlachte, ja, ok, ik weet het, ik kan niet goed stoppen. Ja ik persevereer.  Een psychologe moet dat toch weten, ik ben een NAH (niet-aangeboren hersenletsel) met cognitieve functiestoornissen?!