29-11-11

Mijn dochter …

Ik kreeg van mijn dochter (9 jaar) een gedichtje, ze heeft dat gedichtje gevonden op internet, … 'Het is voor mama', zei ze!

een traan in mijn ogen

een traan om jou

een traan die zegt

hoeveel ik van je hou

Heel lief vind ik maar het geeft me ook een raar gevoel: Mama was er bijna niet meer.

Soms is ze verdrietig zomaar en dan zegt ze dat ze niet weet waarom. Ik denk dat ze het nog aan het verwerken is … zo jong en zo lief.

Mama is naar de psychologe. Ze vroeg wat dat is ‘een psychologe’. Ik wist niet goed wat ik moest antwoorden … ik zei dat ik soms verdrietig ben omdat ik ziek ben, en een psychologe die kan wel helpen, er over praten. Ik zei ook dat er wel kinderen zijn die ook naar een psychologe gaan, omdat ze verdrietig zijn omdat iemand dood ging (niet zo lang geleden, het werd op school verteld: een mama die tegen een boom reed en dood was, een papa die zelfmoord pleegde, …).

Mijn dochter zei dat ze misschien wel ook eens naar een psychologe wil. Ik zei dat je ook kunt praten met vriendjes, je mama, je juf, … Ik ben wel blij dat ze haar gevoelens uit. Met vriendjes van haar leeftijd is het moeilijker, de meeste kinderen geloven het niet, de opa’s kunnen wel een hartinfarct krijgen maar mama’s die krijgen dat niet. Ik ben wel blij dat ze zo'n dingen verteld.

28-11-11

Voorkamerfibrillatie (VKF)

In België noemt het voorkamerfibrillatie.

In Nederland noemt het boezemfibrilleren of atriumfibrilleren.

In de volksmond ook wel hartkloppingen genoemd. (Dit was mijn gedachte - het is niet helemaal juist ... hartkloppingen kan vanalles zijn zoals hartoverslagen (af en toe een extra slag), dit is meestal niet gevaarlijk, dus je moet niet ongerust worden. Als je hartritme niet regelmatig is dan zeker wel naar de dokter gaan, voorkamerfibrillatie is wel gevaarlijk en moet behandeld worden). 

Een derde van de mensen met voorkamerfibrillatie voelen het niet. Meestal is er niets ernstigs aan de hand!? Maar er is wel meer kans op een trombose of een beroerte!!

Ik dus?! Ik weet nog steeds niet of ik VKF heb of niet.

Interessante informatie over voorkamerfibrillatie :

http://www.mijnhartritme.be/  Wat als mijn hart op hol slaat ... een campagne ... Week van het Hartritme (21 tot 25 mei 2012)

http://doc.mediaplanet.com/all_projects/7110.pdf  Dossier met o.a. AED (Automatische Externe Defibrillator), Voorkamerfibrillatie, lotgenoten, ...

 

23-11-11

Drukke gezinnen

stress,bloggen,magic,kan-niet-goed-stoppenVeel ouders zijn fier dat hun kinderen het goed doen. De kids doen sport, soms zelf competitie en dan hebben ze heel veel trainingsuren na school en/of in het weekend. De kids gaan ook naar de muziekschool en/of de tekenacademie en/of de jeugdbeweging. Het is veel oefenen of trainen en in het weekend hebben ze dan meestal ook een match of een wedstrijd.

Ouders zagen wel dat ze toch heel veel moeten doen, veel taxi-chauffeur zijn en soms ver rijden naar de wedstrijden. Ze moeten ook werken, eten maken, het huis opruimen, … Ze hebben wel soms een kuisvrouw, goed dat dienstencheques bestaan. Ze hebben wel een oppas zoals de oma’s en de opa’s misschien. Ze doen ook wel mee aan een beurtenrol, iemand brengt en iemand anders haalt de kids op. En ouders zijn soms ook fier dat het allemaal lukt. Drukke gezinnen dus … dat zijn wij! Alleen doen mijn kids geen muziekschool, wij hebben geen muziektalenten in de familie. En fier op mezelf? Dat weet ik niet ... (Fier op mijn kinderen dat heb ik wel).

En mama’s en papa’s mogen ook tijd voor hun eigen maken: zoals carrière maken en/of hun passie en hobbies beoefenen, .... Sommige hebben geen schuldgevoelens, ze doen hun ding en de oppas zal voor de kids zorgen of de kids zijn naar school of de kids blijven achter de TV hangen. En andere hebben wel schuldgevoelens, … ikke dus. Ik doe wel dingen voor mezelf, zoals bloggen … dat is infeite wel stom, zomaar schrijven voor niks, waarom blijf ik bloggen?

Mooi artikel:

http://kindensamenleving.wordpress.com/2010/03/26/drukke-...

18-11-11

Teveel vragen ...

Ik was bij de dokter, ik durfde nog niet zeggen dat ik misschien een andere huisdokter wilde, ... het is moeilijk zoiets te zeggen.

Ik heb verteld dat ik aan 'Marcoumar' blijf, ze heeft bloed geprikt (het lukte na de 2de keer). Ik voel dat ik meer medicatie nodig heb (als ik mijn tanden poets dan bloedt mijn tandvlees niet ...), de huisdokter zei dat de resultaten belangrijk zijn en niet wat je denkt. Na de resultaten moet ik inderdaad een hogere dosis nemen.

Ik heb verteld dat ik soms heel lage bloeddruk (10 op 5) heb vooral ’s avonds. ’s Nachts kan ik niet goed slapen: ijskoude voeten, slapende handen, hartkloppingen (nu voel ik het pas recent). Als ik medicatie Coversyl (bloeddruk verlaging) niet neem, dan voel ik mij veel beter. De huisarts zei dat ik het moet vragen aan de cardioloog. Het is niet mogelijk te verminderen want ik zit aan de laagste dosis (een half pilletje) dus er gewoon helemaal mee stoppen?

De dokter zei dat ze bij de revalidatie zouden meer bloeddruk laten meten (dat doen ze heel weinig). Ik meet mijn bloeddruk momenteel 5x of meer per dag …ik heb zo’n polsbloeddrukmeter, bijna altijd is het goed (max 14 op 9 of lager). Bij de revalidatie had ik gisteren 12 op 7 na de cardio-oefeningen en ik neem coversyl niet meer (sinds een week geleden). Dus het lijkt mij ideaal? Is dat gezond verstand? Ik neem wel nog 0,5 pil emconcor (hartritme en bloeddruk verlaging).

Dan over de hartmonitor, ik wil het niet meer implanteren. Ik denk wel dat ik soms hartkloppingen heb, maar heel weinig en hoe moet ik het bewijzen? Bij de revalidatie registreren ze mijn hartritme een keer per week tijdens de cardio-oefeningen. Ik vroeg of ze dat goed bekijken, ze kijken alleen als er een probleem is, ze hebben dan de data geregistreerd en ze kunnen het nog eens herzien als het moet. Het is dus geen hartbewaking.

Misschien moet ik een holter vragen, …? Mijn zus vindt het nuttig. En als ik boezemfibrillatie heb, dan moet ik waarschijnlijk levenslang medicatie (marcoumar of andere) blijven nemen? Is het dan belangrijk dat ik het weet of niet? Ik moet het toch blijven nemen …? Als ik echt geen boezemfibrillatie heb, dan kan ik het later misschien wel krijgen, hoe ouder, hoe meer kans op hartritmestoornissen.

En ondertussen heb ik de rekening van mijn hospitallisatie gekregen, die hartmonitor was duur maar de mutualiteit heeft het betaald.

12-11-11

Ben ik een proefkonijn?

Mijn huisarts vindt het een marteling … bloedprikken. Ben ik een slachtoffer of misschien is het de huisarts? Een paar pogingen voor een buisje bloed, het duurt langer dan verwacht en de huisdokter krijgt daar stress van. De volgende patiënt, het was op afspraak, moest langer wachten.

De huisarts had een oplossing, er is een nieuw medicijn, Pradaxa, het is een antistollingsmiddel en je moet niet meer bloedprikken. Gewoon 2 pilletjes per dag met 12 uur ertussen. De huisarts heeft met de cardioloog gepraat en het is inorde … ik kreeg een voorschrift, het is een soort test, ze hebben de medicatie nog niet in België maar wel in Nederland (en andere landen).

Ik vroeg me af, waarom geen bloedprikken meer? Hoe weet ik nu dat het inorde is, ik wil af en toe controle krijgen. Met mijn vroegere medicatie Aggrenox moest ik ook niet bloedprikken maar het was dus niet straf genoeg vermits ik een bloedprop heb gemaakt en dan een hartinfarct gekregen. En nu Pradaxa is straffer, … misschien te straf, is er kans op bloedingen? De cardioloog zei dat er genoeg studies zijn dat het veilig is, gewoon de pillen innemen en geen controle. Mmmm, ik voel me daar niet goed bij.

Ik dus naar de ziekenhuisapotheek, ze hadden het niet meer. Teveel vraag en te weinig aanbod. Het fabriek kan niet volgen. Een paar weken later kon ik wel een doosje krijgen, voor één maand, maar meer niet. Ik ben misschien koppig maar ik heb gezegd dat ik eerst zekerheid wil. Ik wil niet van het ene medicatie beginnen en dan moeten stoppen omdat ze te weinig hebben … Ik blijf aan Marcoumar!

De laatste twee bloedprikken waren geen foltering! De afdeling bloedafname van het ziekenhuis deed het goed. Volgende week nog eens naar de huisarts, opnieuw bloedprikken als de huisarts nog wil.

Ondertussen met iemand gepraat over bloedprikken, in sommige ziekenhuizen hebben ze een soort machine, het werkt met een vingerprik en ze weten na een paar minuten of het bloed de correcte verdunning heeft. Vingerprik … dus geen buisje maar een paar druppels! Geen blauwe plekken! Ik zit op internet te googlen: er zijn wel huisartsen die dat machine ook hebben. Hmmm … interessant!

En ik google verder, veel info over Pradaxa … en af en toe slecht nieuws in de krant, zoals http://www.knack.be/belga-algemeen/pradaxa-wordt-slechts-...

Hmmmm ... Ik wil geen proefkonijn zijn.

09-11-11

Ben ik erger dan een ezel?

Een lotgenoot schreef ‘Een gouden raad: NEEM JE TIJD en als je de mogelijkheid hebt om psychologisch begeleid te worden, MAAK ER DAN GEBRUIK VAN! Het is absoluut geen schande om bij een psycholoog te gaan … Vermits het nu de 2de keer is dat je een ernstige verwittiging hebt gekregen, zal dat mentaal zeker op jou en je gezin gaan wegen en daarom is het belangrijk dat je je door “professionals” laat begeleiden/helpen.’

Eerlijk, ik wilde niet naar een psycholoog na mijn cva. Nu moet ik wel, het spreekwoord ‘Een ezel stoot zich geen tweede keer’, dus ik ben erger dan een ezel?

Gisteren bij de revalidatiesessie had ik kennismakingsgesprek met een psychologe. Ik heb gepraat, mijn frustratie geuit en ik heb aanvaard dat ik wel moet, dus volgende week moet en ga ik naar de psychologe.

Ik praat heel graag over mezelf. De meeste mensen luisteren niet graag naar mijn verhaal, of ik heb weinig vrienden. De psychologe was heel aangenaam en ze luistert want daar voor wordt ze betaald. En dus gewoon een beetje dubbel gevoel. Ik zou liever vrienden hebben die naar mij luisteren.

Er is ook bijna niemand die mijn blog leest. Misschien lezen ze het wel maar ik krijg heel weinig reactie.

08-11-11

Vraag steeds een tweede opinie bij een ernstige ziekte

Ik geloof in de medische sector. Ze doen hun best. Elke dokter doet zijn best om iedere patiënt beter te maken. Ofzo iets. Dokters zijn ook maar mensen, die maken ook soms fouten.

Elk ziekenhuis is anders, ik verbleef in een universitair ziekenhuis tijdens mijn cva. Nu is het een kleiner ziekenhuis want het was dichter. De MUG (mobiele urgentie groep) heeft mij eerst verzorgd (infeite gered!) en dan werd ik naar het dichtste ziekenhuis gebracht. En dat was het …

De medische verslagen over mijn voorgeschiedenis (=mijn ziekteverleden) werd van het ene ziekenhuis naar het andere ziekenhuis doorgestuurd. De cardioloog vond dat de communicatie te traag was voor ze alles wisten. Ik voelde de ‘concurrentie’ en toch hielpen ze elkaar. (Het moet dan ook!)

De cardioloog en het team bekeek de data en de feiten en ze maakten een plan, een plan over mij. Een ander medisch team zou een ander plan maken, vermitst ze niet alles weten over mij. Het zijn diagnoses dat is dus waarschijnlijk en dus niet zeker.

Vraag steeds een tweede opinie bij een ernstige ziekte.

Is dat nodig? Mijn zus wil van mij een tweede opinie want zij kent haar ziekenhuis (waar ze werkt) en haar cardiologen. Een mama van een vriendin van mijn dochter kent ook een hele goede cardioloog, zij heeft er mee gepraat en hij wil wel.

Nog een opinie meer? Ik heb er geen energie voor.

Mijn cardioloog is goed, vind ik, hij is jong en hij heeft wel een jarenplan met mij en met weinig onzekerheden , misschien wordt hij een briljante arts? Als ik vragen heb dan antwoord hij soms: ‘Madammeke, het is voor later, je moet je nog geen zorgen maken’. De vragen zijn ‘Wat als het gaatje dicht moet?', “Wat als ik ritmestoornis heb?”. Als ik verder vraag dan krijg ik meer info. Uiteindelijk weet hij niet alles, iedereen heeft een bepaald 'vak', waarschijnlijk moet ik de info vragen aan een 'cardio-chirurg'?! En ik ken wel een 'cardio-chirurg', vermits hij mijn hartmontor heeft verwijderd en hij deed het goed. Ik voelde wel dat ze samenwerken en dat ze me goed verzorgen. Dus?

Eerlijk ik ben heel trouw, ik zou niet gemakkelijk van dokter veranderen.

Maar soms? Mag een patiënt nadenken? Misschien wil ik toch een tweede opinie?

Gepost in Gedachten | Commentaren (1) | Tags: hart, hartmonitor