26-02-11

Automatische piloot (1)

Iedereen brengt veel tijd van hun leven door met dingen doen op ‘de automatische piloot’. Ik stofzuig, ik kook, ik ruim op. Autorijden, drinken, eten, stappen, fietsen, … ik hoef er niet bij na te denken. Goed dat ik dat nog kan! Andere hebben het veel moeilijker, ze weten niet meer hoe ze het moeten doen en ze moeten veel oefenen om het terug automatisch te kunnen doen.

Mijn automatische piloot werkt niet goed voor de taal, ik moet mij concentreren, het gaat al veel beter, het is al ‘automatischer’ maar ik maak nog wel af en toe een 'blunder'.

Mijn zoon (13 jaar) die kookt niet graag en dus ook weinig. Hij ging meehelpen met groenten versnijden voor de spagettisaus. Hij wist niet goed wat hij moest doen om een paprika te onthoofden en te versnijden, heel weinig geoefend. Ik doe het vijf keer sneller dan mijn zoon.

Mijn dochter (9 jaar) kreeg een e-mail account een jaartje geleden, zij wou een zin typen maar ze werd het na 10 minuten beu, voor elke letter moest ze die letter van het klavier zoeken. Ondertussen heeft ze al veel geoefend, het gaat vlotter en vlotter. Binnenkort typt ze automatisch!

En zo is het voor iedereen, het is veel oefenen! Een peuter is oefenen voor het stappen en het babbelen. Een kleuter leert de kleuren en begint te zingen, te kleuren, te knippen en te verven. Dan schrijven en lezen, computeren, cake bakken, … autorijden.

Ja, ik heb een stukje verloren … een deel van mijn data was weg. Ik kon wel typen, ik kon wel technisch lezen en schrijven. Alleen ik begreep die taal niet, ik kon geen woorden vinden en ik kon geen zinnen maken. Ik heb heel veel geoefend en het gaat vlotter en vlotter.

21-02-11

Keuze maken

Iemand schreef: je antwoordt alleen als je dat graag wilt en op een moment als je genoeg energie hebt en het je niet overbelast.

 

Ik heb genoeg energie ofzo iets, ik selecteer wat ik wil of moet doen, dus ik selecteer wat ik niet doe om mijn energie te behouden. Dus, ik kijk niet naar TV, het is te vermoeiend (ik kan het programma niet goed volgen), ik luister niet als het mij niet intereseert (zoals politiek, praten over koetjes en kalfjes) dus dan zet ik mijn knop af dan kan ik mijn hersenen rusten. Zo van die dingen.

 

Op mijn werk selecteer ik ook wat ik niet of wel lees of doe, veel mensen krijgen honderden e-mails of vergaderingen dus zij moeten ook selecteren, dus het gaat vrij goed, vind ik?! Ik kan wel hoofd en bijzaken scheiden! 

 

Sommige lotgenoten kunnen niet goed hoofd- en bijzaken scheiden. Soms heb ik het ook hoor, iets teveel detailleren en niet relativeren en ik vergeet dan wat ik aan het doen was.

19-02-11

Ruzie in de auto

Een paar maanden geleden – ik schrijf veel van het verleden, ik schrijf het niet direct, ik wil erover nadenken voordat ik het schrijf, even rusten, relativeren, verwerken en dan pas opschrijven. Als ik het direct schrijf dan is het  waarschijnlijk ‘aggressiever’, ik wil niemand pijn doen.

Het was een zware week, mijn man was op businesstrip, ik moest werken, voor mijn kinderen zorgen en ook nog de hond eten geven en buiten laten.

Ik hou niet van honden, die hond is van mijn man, zoveel werk, … (pfff)

‘s Nachts ging ik mijn man van de vlieghaven halen, de kinderen sliepen. Ik wachtte in de auto en hij kwam naar mij. Hij wilde niet rijden, hij was moe, teveel in het vliegtuig gezeten. Oke, ik zal dan maar rijden, … (pfff)

Het begon al slecht … hij zei ‘Je moet naar links, links, links!’. Grrrr… verschrikkelijk! Bijna verkeerd.

Ik ben een vrouw! Ik rij niet graag!

Ik ga niet veel naar de vlieghaven. Ik ken de weg niet goed!

Ik heb afasie, mijn gehoor werkt niet goed, mijn oren werken maar ik ben ‘trager’, ik moet direct weten wat hij zei en ik kan dat niet ‘direct’, de woorden komen veel later in mijn hersenen. Ik heb nog steeds een beetje auditieve afasie.

Mijn man gaf continu commentaren: 'Let op', 'Verander de vitesse!', 'Pas op'. Hij zei ‘Doe de fare aan’ en ik begreep het niet. Fare, dat woord kende ik niet (fare=groot licht), nog steeds afasie.  Terug thuis was ik helemaal de kluts kwijt. En mijn man zei dan ook nog boos ‘Zet de auto in z'n versnelling in plaats van op de handrem, het vriest!’. En ik heb dat nog nooit gedaan, ben ik dan zo abnormaal?

Ik haat dat, ik rijd niet graag, hij moet maar rijden!? Ik doe dat nooit meer …

Ondertussen heb ik ook nog eens gereden met mijn man er naast. Na een feestje was ik BOB (ik drink geen alcohol, hij wel). Hij had de auto geparkeerd dat ik er gemakkelijk uit kan na het feestje (lief!). En mijn man heeft geen commentaren gegeven tijdens de rit terug, ik had dat op voorhand verteld, ik wilde geen ruzie. Dus uiteindelijk ging het vrij goed.

13-02-11

Moe?

Ik heb nooit hoofdpijn en ik slaap niet veel en ik ben vrij fit ... Ik doe soms wel teveel, ik computer heel graag, ik ben 'verslaafd', soms blijf ik teveel op mijn computer plakken (vooral ´s avonds als de kids slapen), en dan ben ik soms moe, twee of drie dagen achter elkaar maar 5-6 u slapen dan ben ik moe, ik moet dan eens 8u slapen. Dus ik heb niet echt een probleem, ik ben wel normaal denk ik. Veel mensen met hersenenbeschadigingen zijn heel moe en moeten een dutje doen na de lunch (ik doe dat zelden, behalve als ik echt weer teveel gecomputerd heb 's nachts).

Voor mijn beroerte had ik soms hoofdpijn, vooral de donderdag, 'bijna weekend', waarschijnlijk teveel werkdruk, teweinig geslapen, misschien migraine? Vroeger deed ik ook een dutje (siësta) in het weekend. Ik vond dat ik weinig hoofdpijn had, dus misschien twee keer hoofdpijn per maand, dat gaat toch? Mijn collega vindt dat ik veel hoofdpijn had en nu niet meer ... ja, misschien ... mijn medicatie (Aggrenox (combinatie van aspirine 'bloedverdunning' en dipyridamol 'antistollingsmiddel') helpt!

Vroeger nam ik weinig medicatie, wel de anticonceptie-pil. Als ik erg hoofpijn had dan nam ik perdolan mono. Nu denk ik dat ik beter aspirine had genomen. En anticonceptie-pil is niet zo goed, ik mag het niet meer gebruiken van de dokter na mijn beroerte.

Mama kan niet tegen ...

(Een jaar geleden): Tijdends de therapie wilde mijn logopediste mij vergelijken met een gemiddelde 'lotgenoot'. De meeste mensen die een cva hadden gekregen zijn heel moe, ze kunnen niet tegen lawaai, kindergekibbel, warmte, zon, ... teveel prikkels ... een prikkelarme omgeving zou helpen. Ik vond dat ik niet moe was en ik had geen 'lawaai' problemen. Ik ben niet 'overgevoelig', het ging vrij goed, soms ben ik wel geïrriteerd als mijn kinderen veel lawaai maken, elkaar pesten, zitten giechelen, zo van die dingen dan ben ik boos en dan zeg ik, ga onozel doen in de tuin ofzo, ... iedereen heeft dat toch?

Toen mocht ik rijden ... in de auto maken mijn kinderen meer lawaai, ze giechelen en doen onozel. Ik zeg dat ze stil moeten zijn, ze mogen praten maar niet roepen. Ik word boos van dat lawaai!

Mijn kinderen vinden dat ik wel ben veranderd:

Mama kan niet tegen lawaai (Al dat gekibbel!).

Mama kan niet tegen warmte (De autoruit is snel beslagen en alleen warme lucht toevoer helpt maar dan voel ik mij slecht, het is te warm!). 

Mama kan niet tegen vuil, rommel (Mijn kinderen moeten zelf maar opruimen, ik ben geen slaaf!).

Mama kan niet tegen stress (Kinderen, doe verder, we gaan weg!).

Mama kan niet goed parkeren (Ik weet het!).

Ik voel me soms schuldiger omdat ik een klein beetje 'overreageer', denk ik, ...  een beetje 'overgevoelig' en 'prikkelbaar'. SORRY ...

07-02-11

Ik rij niet graag ... (2)

Als we (mijn man en ik) samen rijden dan rijdt hij. Ik wil niet rijden met mijn man ernaast. Als ik rij dan geeft hij continu commentaren: 'Let op', 'Verander de vitesse!', 'Pas op', 'Remmen!','Doe de ruitenwissers aan', .... Ik haat dat!

Ongeveer een jaar geleden (ik mocht terug autorijden) ... We hadden besloten om met het gezin iets samen te doen, maar wat, mijn man gaat niet graag naar iets voor kinderen. De kinderen wilden naar de cinema gaan en mijn man besloot maar tegen zijn goesting, mee te gaan. Hij wilde niet autorijden, mama moest rijden. Ik werd dus slecht gezind, 'Sorry, ik rij niet, jij moet rijden!' Het was al ruzie, hij reed dan want ik wou niet rijden, maar vijf minuten later was het nog erger ... hoog lopende ruzie. Mijn man draaide om en hij heeft mij afgezet, terug gedraaid en hij is samen met de kinderen naar de cinema gegaan. Ik stond huilend op de oprit en ik had mijn gsm niet bij en ik had geen sleutel mee. Ik kon niet binnen ... de veranda was wel open en daar was het koud. Ik haatte alles! 

Ineens hoorde ik de bel, ik kwam terug uit de veranda en zag dat mijn broer en zijn vriendin er stonden en ze kwamen mij bezoeken of had mijn man gebeld? Nee, mijn broer kwam mij bezoeken, terug juist op 'ruzie' momenten. Mijn broer hielp mij ... ik huilde ... 'mijn man haat mij, hij is boos, ik maak altijd ruzie, ik rij niet graag en zeker niet als mijn man naast mij zit want dan zegt hij dat ik niet kan rijden, ... ik haatte alles´. Mijn broer zei dat ik veel beter praatte ... ik zag dat als een compliment.

Ja ... ik weet niet meer hoe het toen was afgelopen ...

Zo´n hoog lopende ruzie duurt wel een drie of vier dagen, ik heb spijt en de ruzie wil ik dan oplossen maar mijn man is heel koppig, hij wil dan niet praten en dan word ik terug boos. Zo´n ruzie doet pijn, er is veel spanningen in ons gezin en mijn man wil dan scheiden. Ik wil niet scheiden, ik wil bij mijn kinderen blijven en in ons huis wonen. Ik ben veel sneller boos en emotioneler na mijn beroerte en mijn man heeft het daar moeilijk mee, hij zou graag terug een lieve vrouw hebben. Hij heeft ergens gezegd dat hij wilde scheiden en dat hij een huisje voor mij en mijn kinderen wilde kopen. Ik vond dat zo lief, zo´n lieve man heb ik, ik wil bij hem blijven, ik heb hem graag, ik probeer me normaal te gedragen.

06-02-11

Ik rij niet graag ... (1)

Ik rij niet graag met de auto. Ik rij niet graag voor mijn plezier, ik rij om mijn kinderen te transporteren en naar het werk te gaan. Misschien is het paradoxaal? Ik heb zo gehunkerd om te mogen rijden en ik rij niet graag. Schijnbaar tegenstrijdig maar een auto is vrijheid. Dus ik heb mijn auto nodig.

Ik parkeer niet graag, ik heb precies een beetje claustrofobie. Ik zoek een ruime parkeerplaats, waar ik gemakkelijk goed kan parkeren en er gemakkelijk terug uit kan. Ik rij soms teveel rondjes om een parking te vinden, de ene plaats is te klein (vind ik), parkeren tussen twee auto's doe ik niet (te veel schrik), achteruit rijden of parkeren doe ik ook niet graag. Dus ik parkeer waar er veel plaats is en dat is meestal niet dichtbij, dus ik moet een stukje wandelen. En ik denk dan, een stukje wandelen dat is goed voor mijn conditie ;-)

Mijn kinderen vinden dat mama niet goed kan parkeren en hun papa die kan heel goed parkeren. Hij vindt altijd wel een plaatsje en ook dichtbij en de kinderen moeten dan niet stappen.  De kids hebben papa liever!

Mannen komen van mars en vrouwen van venus?

Ik fiets met de kinderen naar de chiro, dat is maar een kilometer, bewegen is belangrijk ... En ik rij niet graag, dat zijn kleine straatjes naar de chiro, het is moeilijk om te parkeren, je kunt niet goed omkeren en het is dan juist druk want veel ouders brengen of halen de kinderen naar de chiro. Ook op school is het moeilijk om een parkeerplaats te vinden.

Als mijn man de kinderen naar de chiro brengt dan is het met de auto. Mijn man rijdt en parkeert feilloos. Op school ook, hij vindt altijd een plaats. En, ik vind hem soms te gemakzuchtig:  hij rijdt vlak naast de postbus, doet het raampje open en steekt de brief in de bus, heel gemakzuchtig! Hij parkeert soms waar het verboden is (en dat heb ik niet graag).