31-10-10

'Date' Hubert

Die afasiedag heeft mij goed gedaan. Hubert*, die naast me zat, praatte heel veel (zoals ik). Hij had interesse in boeken (verhalen van lotgenoten) en alles ivm ‘Hoe werken de hersenen’ (die interesse heb ik ook).

 

Hij had geen e-mail, waarom niet vroeg ik en hij vertelde dat hij geen geduld heeft want ze antwoorden niet. Hij schrijft teveel en de mensen lezen het niet en ze antwoorden dus ook niet en dus heeft hij geen e-mail en internet meer. Heel raar, voor mij lijkt het ‘Impulsief’, gewoon internet stoppen?! Ik heb dat ook, veel te impulsief, gewoon een stukje van mijn blog: 

Nu ik verjaarde een week geleden en een vriendin, die ik heel heel graag heb, heeft mij niet gefeliciteerd. Ik voelde mij 'down', ze heeft mij niet graag en ik bleef met mijn emotie zitten en dan ben ik gewoon impulsief en emotioneel ondoordacht een mail gestuurd dat ik geen contacten meer wil hebben. Ik ben wel echt heel stom! Pfff wat heb ik nu gedaan?

Thuis dacht ik, ik schrijf zo graag en ik wil graag mailen met hem. Nu heb ik eindelijk iemand gevonden die graag praat en schrijft en die mijn blog wil lezen (denk ik). Nee hoor hij heeft geen internet en geen e-mail! Kom zeg?! Ik heb een kaartje (samen met geprint stukjes van mijn blog) gestuurd met de post om het te vragen: ‘Please kunnen we mailen?!!’ ‘Alstublief???’

 

Ik heb dus ook geen geduld. Hij antwoordde niet. Ik heb dan een sms gestuurd en hij antwoordde.

 

Een week later, ik heb nog altijd geen brief?! Ik heb dus ook geen geduld en ik heb hem gebeld!? Allez … Ik wilde ook eens samen gaan eten. Ik wilde graag praten.

 

Ik heb uiteindelijk een brief gekregen! De brief was heel lang, 4 bladzijde, hij schrijft vlot maar het is niet vlot om te lezen, te veel details soms en te chaotisch, van de hak op de tak springen*. Ik heb dat ook maar het gaat al beter (denk ik), een stukje van mijn blog:

Ik babbelde graag (veel meer dan vroeger) maar ik kon niet goed praten. Mijn man en mijn moeder en sommige andere mensen kregen hoofdpijn van mijn gebabbel, omdat ze mijn verhalen niet konden volgen. Waarschijnlijk sprong ik van de hak op de tak, ik babbelde te chaotisch ik had verwarde spraak, ik wou teveel vertellen. Ze hadden mij precies niet meer graag, mijn man kreeg stress van mijn gebabbel denk ik en hij wou vluchten en zijn hobbies doen.

Een paar dagen later was ik er om samen te gaan eten en babbelen (ik doe dat graag). Ik was wel een half uur te laat, het is ver, ik zat in de file en ik heb een GPS maar ik heb soms moeite om de stem te volgen (ik heb nog afasie) en dan zat ik op een verkeerde weg en dan moest ik terug draaien. Ik vond het huis ook niet (slechte GPS), uiteindelijk heb ik het gevonden! Sorry hoor!

 

Van hun huis wandelden we (Hubert en Janneke en ik) naar de pizzeria, een kwartiertje stappen. De pizza was heel lekker en de tiramisu was overheerlijk alleen het stuk was te groot ;-), ik heb ervan genoten!

 

Details van ons gebabbel:

Praten doe ik graag en hij ook.We babbelen heel veel, we hebben afasie van Wernicke Ik denk dat hij nog veel meer babbelt dan ik.

Ik zei ergens dat zijn brief te lang en te chaotisch was en dat hij moet proberen in te korten en maar één onderwerp gebruiken. Hij is dan een beetje boos, zijn vrouw Janneke, kalmeerde hem en dan gaat het veel beter. Janneke reguleert Huberts emoties! Toffe vrouw! Ik heb het ook hoor, ik ben gewoon boos voor futiliteiten, mijn zoon zegt dan ‘Rustig mama Rustig!’ en dat helpt!

Onze gevoelens zijn buiten proportie, boos zijn … maar ook omgekeerd. Hij vertelde dat hij verliefd was op een therapeut en een kennis, … Nu ik heb dat ook, ik heb ook teveel gevoelens, … ik heb mijn logopediste gewoon te graag! Ik ben niet lesbisch hoor maar ik ben er echt ziek van. Hubert gaf een boekentip,  over Onverwacht Inzicht / My Stroke of Insight van Dr. Jill Bolte Taylor. De linker kant van de hersenen zijn beschadigd en daarom kun je niet remmen, we zijn veel emotioneler dan vroeger.

Soms was het ook moeilijk, ik moet mij concentreren (mijn luisterend oor, werkt nog niet helemaal) en hij praatte soms teveel, de geschiedenis en de gebouwen van Hoegaarden, e.a. Ik kon dan niet volgen. Ik kan dat verhaal niet navertellen.

Ik heb nog steeds begrijpsproblemen (afasie dus), Hubert had de tekst gelezen (om akkoord te gaan met de tekst op mijn blog te mogen posten) en de tekst was niet correct. Ik had iets niet begrepen en dus moest ik een stukje herschrijven. Hubert vindt dat hij niet chaotisch schrijft, hij schrijft met raakpunten zoals Tom Lanoye. Hubert gaf de boekentip Sprakeloos’ van Tom Lanoye, een boek over Tom’s moeder die afasie heeft. Gewoon lezen dus!!! Hubert vindt het een fantastisch boek! Misschien is het boek te moeilijk voor mij, vermist ik al moeilijkheden heb om Huberts brief te lezen?

 

Na het etentje en nog eventjes babbelen en dan wilde ik vertrekken maar hij kan ook niet stoppen, … hij wilde zijn mondharmonica, zijn computer (zonder internet) tonen, een artikel ivm afasie in de humo kopiëren voor mij. Zijn kaften tonen, teksten en folders verzamelen, hij schrijft alles op met alle details, hij is super nauwkeurig,  … ik schrijf ook heel veel, verzamel veel zoals teksten en foto’s, en ik kan ook niet stoppen …

 

Bij het afscheid van ons etentje kreeg ik een copie van wat hij heeft geschreven over onze ‘communicatie’. Wauw zeg, hij zou beter internet nemen en beginnen bloggen?!  Hubert heeft geen internet meer dus hij bespaart geld en daarmee heeft hij een muziekinstrument gekocht … hij wil echt niet e-mailen, hij werd boos! Sorry hoor, ik zaag teveel …

 

Van Hubert…

Telefoon op de gsm en sms van Afa

 

Woe 6 oktober: vraag van Afa en antwoord van Hubert

  •  Hallo Hubert! Dat is lang geleden, of leef je nog? Ik heb je verhaal gelezen op afasie.be, ik herken veel. Ik wil graag mailen, maar je hebt geen e-mail. Heb je mijn brief gekregen? Groetjes, Afa
  •  Ja, Afa ik heb uw brief gekregen en deze week krijgt u mijn brief. En waarom ik nooit meer zal e-mailen… Bedankt van uw berichtje, daag
  •  Bedankt! Ik heb waarschijnlijk te weinig geduld, zeker. Groetjes Afa
  •  Ja dat had ik ook, Afa, dat met de digitale communicatie sneller kon, maar…
  •  Sms kost ook duur hoor ;-) grapje
  •  En die moet ik ook betalen om gewoon regioverantwoordige te mogen zijn. Dus is ’t goed genoeg vandaag, Afa! Oke?
  •  Oke!

 

Ja, wij weten dat het ook duur is (0,25 Euro/keer), en dat moeten wij ook betalen en als er andere leden - en de voorzitter (maar dat doet hij niet, hij antwoordt ook niet direct) – blijven mailen, zal de penningmeester een bonnetje krijgen, belkaart …

 

Di 12 oktober: ‘ik heb nog geen brief gekregen’

En: ‘kunnen we niet eens samenkomen, iets te gaan eten, ik zal alles betalen, bvb do 14 oktober rond 18u?

 

Ja dat gaat, dus komen we samen, Afa mag haar verhaal vertellen en ik hoop te zwijgen (Janneke is erbij) en lekker eten bvb. De vegetarische pizza, bij Don Camillo in de Gemeenteplein in Hoegaarden, de schotel ‘Verloren Faience’!

Dus ga ik zien of het adres identiek juist is wat Afa mij die zondag in Kuringen geschreven heeft – op een verpakking van de gratis geldbeugel SAAB (logo APHASIA in ’t goud). In orde en ik vraag via een sms of het adres juist is!

Even later: Afa (en altijd direct antwoord):

  •  Dat is juist. De post is wat laat vandaag en ik heb jou brief juist gekregen! Een lange brief! Tof! Ik moet het wel nog lezen, ik ben traag … Bedankt! Tot donderdag 18u! Afa
  •  Bedankt! Toffe stukken, heel droog en grappig! Sommige stukken waren te moeilijk, iets te chaotisch, ik ga het nog een paar keer moeten lezen! Ja ik kan ook niet stoppen … Groetjes en niet meer antwoorden hee. Tot do! En geen fotos van mij, heb ik niet graag ;-) Afa

 

Thuis ben ik er niet goed van, hij is helemaal zoals ik!

Trouwens zij hebben betaald volgende keer trakteer ik!

 

*Regioverantwoordelijke Afasie Vlaams-Brabant

**Woordenboek: 'Van de hak op de tak springen' betekent 'telkens een nieuw onderwerp aansnijden, onsamenhangend spreken of schrijven'.

17-10-10

'Date' Lot

Ik heb 10 maanden gecorrespondeerd met Lot, ze heeft 6 jaren geleden een cva gekregen. Ze was een steun voor mij. Zij schreef ‘na 7 maanden kwam ik terug bij mijn werk’ in haar e-mail en zij had meer problemen dan ik: zij was half verlamd,  had afasie, dyscalculie en stoornissen in de ruimtelijke oriëntatie. Ik had alleen afasie. Mijn doel was beginnen werken sneller dan haar. Ik ben begonnen werken na 6 maanden ‘ziek’ te zijn. Ik was heel fier!

 

Een paar maanden geleden heb ik getelefoneerd naar Lot, ik wou graag eens samen iets eten en bijpraten. Ze zei dat ze teveel werk had en ze ging terug mailen voor een date.

 

Nu een paar weken geleden hebben we afgesproken, we zijn in een stadje gaan wandelen, veel gebabbeld en een pasta gaan eten. Ik heb ervan genoten!

 

Lot was heel goed hersteld, ik merkte er niets van, zij zelf vertelde dat ze soms haar mond scheef staat , haar voet soms sleept en soms moeilijker praat als ze moe is. Haar karakter is ook veranderd, ze is sneller prikkelbaar en een beetje agressief, vertelde ze. Ik vertelde dat  ik dat ook heb, ik had de dag ervoor ruzie met mijn zoon. Hij had geen school en ik vroeg of hij mijn auto wou stofzuigen en ik zou met hem een boek (die hij wilde lezen) gaan kopen en hij weigerde. Ik werd razend, een boek kost 15 Euro, stofzuigen is een half uurtje, dat is wel duur en je weigerde! Mijn kuisvrouw krijgt maar 7,5 Euro per uur! Ik ontplofte, ik zou gewoon mijn zoon buiten zetten! Lot begreep het, we zijn ‘moeilijker’ en kunnen het moeilijk relativeren. Leken die begrijpen dat niet!

 

Lot vertelde ook van voor haar beroerte, zij werkte heel veel op haar werk en ook thuis, ze sliep maar 5u per dag en ze voelde zich goed.

Ze was een bescheiden meisje, hielp iedereen, werkte teveel en kreeg geen promoties omdat ze zichzelf niet verkocht. Alleen de mensen die hard roepen en goed lucht verkopen die kunnen promoveren! Ik was ook zo als haar, heel bescheiden, teveel en hard werken en iedereen helpen en ik heb nooit een echte beloning gekregen.

Thuis deed ze ook heel veel, haar huis was pico bello, ze kookte heel gezond en ze reed met haar kinderen van hier naar daar. Ze had geen tijdje rust. Ze was een beetje maniakaal, zei ze zelf. Ze deed ook alles voor haar kinderen. Ik was weeral zoals haar, ik deed ook alles voor mijn kinderen, ik was taxichauffeur van hier naar daar, de kinderen moesten gezond eten, veel activiteiten doen, sport doen, boeken lezen, sociaal zijn, … alleen mijn huis is niet super proper (ik ben geen kuisfreak).

Zij heeft een beroerte gekregen en ik ook. We hadden het zo druk met onze job, ons huis en ons gezin en we deden het graag en we wilden het perfect doen! Misschien hadden we vroeger niet zo perfect moeten zijn …?!

 

Lot heeft na haar beroerte heel hard gewerkt, heel veel geoefend, ze had zelfdiscipline en ze oefende nog meer. En ze is snel beginnen werken! Maar het was infeite iets te zwaar, … Nu is ze op pensioen, haar kinderen zijn niet meer thuis, haar huis is nog altijd heel proper. Ze heeft veel zelfdiscipline, ze maakt elke dag een sudoku en een kruiswoordraadsel. Ze helpt ook lotgenoten, ze zit in de organisatie van een cva praat groep. Meer informatie op de site van Stroke. Ze is een fantastiche vrouw! Bedankt hiervoor!!!!