30-04-12

Misschien te veel over mij, nu iets over jou …

Het gaat niet zo goed, teveel ruzie thuis, misschien mijn eigen schuld?

Hoe gaat het met jullie? Veel mensen hebben pech, ik krijg soms mailtjes, slecht nieuws en ik denk aan hun. Ik wil iedereen beterschap en geluk wensen. Waarom hebben ze zoveel pech? Ik snap het niet.

Een vroegere collega ongeveer even oud als ik, is begin van het jaar gestorven, een hersentumor. Ik wist niet eens dat ze ziek was, ik zag haar af en toe in de cafetaria en ik denk dat ze het niet wilde vertellen. Haar keuze om geen afscheid te nemen, misschien. Voelt heel raar.

En dan Andy, een afasie-lotgenoot. Hij is recent ook veel te vroeg heengegaan. Ik vond het een prachtig mens, hij heeft veel lotgenoten geholpen altijd vrolijk en positief terwijl hij het zelf moeilijk had. Bedankt Andy dat ik je heb ontmoet, je blijft in mijn gedachte.

22-04-12

Saboteren ...

Ik saboteer niet.

Of hij saboteert mij? Hij koopt weeral chips, chocolade, … en ik kan de verleiding niet weerstaan dus hij saboteert mijn dieet?! Ik interpreteer dat hij graag snoept en hij saboteert me niet, toch niet expres.

Ik erger me soms, hij laat zijn vieze kousen rondslingeren, hij laat de hond binnen zonder zijn poten te drogen, hij stofzuigt zelden, … en wat dan nog, mag ik dat niet melden? En ja hij doet veel dingen voor mij, mijn auto in orde houden, bijvoorbeeld. En ja hij doet veel dingen voor onze kinderen. Alleen zou ik het niet kunnen doen.

Hij ergert zich dat ik weeral zaag terwijl ik niet vind dat ik zaag.

Whatever, ik saboteer niet, echt niet. Ik vind het pijnlijk dat hij dat over mij zegt.

Weggelopen

Voor school moest mijn zoon een gedichtje zoeken, hij printte het en het bleef op de printer liggen, hij kreeg waarschijnlijk een uitbrander van de leerkracht, gewoon het blad vergeten …

Ik las dus toevallig mee …

Weggelopen (Soe-Zie)

De straat onder mijn voeten
De stenen voel ik aan
Ik bewandel een pad
Waar het verkeerd is gegaan

Niet zomaar gelopen
Over deze stenen
Heb van alles gehaat
En toen nam ik de benen

Het werd me teveel
En heb de deur dicht gesmeten
Nog scheldend en schreeuwend
Wil alles vergeten

Daarom wandel ik nu
Mijn eigen voeten voorbij
Leven kan altijd beter
Maar leven is niks voor mij 

Mooi gedicht, woorden die zeggen wat hij soms voelt en ik voel het soms ook.

Ik heb hem graag, mijn zoon, maar hij kan zo zijn zussen ‘pesten’, ‘Hij is de beste en zijn zussen kunnen er niks van‘ zo van die dingen zegt hij soms, een puber, … En ik kan er niet tegen dat hij zijn zussen pest, ik word daar boos van, verschrikkelijk boos (ik ben dan een razende furie). Hij voelt zich dan slecht, mama is boos op hem, mama haat hem en hij liep weg … Het is vrij recent gebeurd, ik heb hem wel graag, hij doet heel veel goede dingen maar soms … Ik ben gewoon te boos geweest en ik moet gewoon sorry zeggen, ik wil graag dat hij bij mij woont en niet meer wegloopt.

Vorige week ben ik zelf weggelopen … ik wilde graag dat mijn zoon zijn veters knoopten, ik vind dat beter voor zijn voeten. Hij had er geen zin voor. Ik herhaalde … en nog eens, ik vond dat belangrijk vermits zijn benen recent waren geopereerd. De familie (vooral mijn man) begon tegen mij, dat ik slecht ben, dat ik iedereen saboteer, … zeg, ik wilde gewoon mijn zoon opvoeden. Ik voelde me niet meer gewenst en ik ben weggelopen. Impulsief, ja en wat dan nog, ik doe alles voor de kinderen. Ben ik niet meer nodig? Ik kan alleen gaan wonen maar ik heb geen plaats om te wonen … doemme … ik wil gewoon wel leven bij mijn kinderen. Ben ik zo slecht? Ik wil graag naar huis … ik ben helemaal niet zo slecht, … Ik weet dat ik veranderd ben na mijn beroerte, impulsief, emotioneel, … een puber precies, maar ik doe heel veel voor mijn kinderen, ik doe ook heel veel voor anderen, … ik ben wel lief.

Mijn vader die zei dat ik altijd opnieuw herhaal, daar word ik ook boos van, persevereren, ... ik weet dat ik dat soms doe, en wat dan nog? Ik ben wie ik ben na mijn beroerte. Ik heb dat niet gekozen.

Ja en wat dan nog, er zitten nogal wat herhalingen in mijn blog. Dat is mijn leven zeker?

14-04-12

Drrrr ... (ringtone)

Ik kreeg telefoon (mijn telefoonnummer staat wel ergens in ‘zelfhulpgroepen’) … Ze zei dat haar moeder een paar weken geleden een beroerte had gekregen en dat ze nog altijd niets zegt. Helemaal niks, …ze had zo een goed contact, als er geen communicatie meer is dan wordt het moeilijk.

Ik moest even slikken ‘Ze kan nog wel beter worden’ zei ik, ‘Ze zal wel voor een deel spontaan gaan herstellen en een goede logopedist zoeken zou ook wel helpen …’ De dame vroeg wat ze kon doen om haar moeder te helpen … Ik antwoordde ‘misschien samen zingen, samen tellen, samen rijmen, samen oefenen…’

Mond vol tanden, wat kan ik nog zeggen …? Ik zei: ‘Ik kan wel foldertje en een brochure over afasie sturen als je je adres geeft en … graag traag en duidelijk praten zodat ik het kan noteren want ik heb nog een beetje afasie, soms moet ik het nog eens vragen … ’

Na het gesprek dacht ik, dat boekje ‘Hoe mijn vader zijn woorden terug vond’ is wel een goed boek voor haar, de auteur (Liesbet Koenen) heeft haar vader geholpen door een goede logopedist te vinden, samen oefenen met haar vader, een computerprogramma Kompro voor hem bestellen … dat staat er allemaal in het autobiografisch boekje … Lezen dus! (Ik heb een gelijkaardig programma gebruikt in mijn revalidatie, Digitaal, goedkoper maar minder prentjes.) 

Is er hoop? Er is wel hoop … ik ben vrij goed hersteld, wel door intensief te oefenen, opnieuw heel de eerste studiejaren terug te volgen maar dan verkorte programma met een logopediste dan … Het is niet zo plezant, terug een kleuter te zijn en opnieuw te beginnen … maar het is mogelijk! Ik ken vrij veel lotgenoten die even goed of beter hersteld zijn dan ik. Iedereen deed het op een andere manier, sommige met logopediste, sommige zelf alleen (een soort van super zelfdiscipline!).

Jammer genoeg heb ik ook lotgenoten gezien die hun taal niet is verbeterd …zo’n berichtjes zoals ‘Vooruitgang heeft hij anders niet gemaakt. Spreken kan hij nog steeds niet.‘ zijn pijnlijk.

Toch hoop ik op herstelling voor alle lotgenoten ...

Een creatieve logopediste is belangrijk denk ik. Iedere persoon is anders, de logopediste moet flexibel zijn en oplossingen aanreiken. Logopedie is maatwerk ...

Creatieve lotgenoten kunnen ook veel zelf doen, zelf een oplossing zoeken, zelf weten wat je kan en wat niet ... Ook creatieve partners en familie kunnen helpen ... 

09-04-12

Ontmoeting logopedie-studenten en mensen met afasie

Ik kreeg een brief ‘Net zoals vorig jaar organiseert de school ook dit jaar weer ontmoetingen tussen logopedie-studenten en personen met afasie. …‘ Vorig jaar deed ik niet mee, ik vond dat ik al te goed praat. Dit jaar hadden ze nog mensen nodig en dus heb ik me toch ingeschreven.

Toen kreeg ik een e-mail ‘Wij zijn 4 studenten en hebben de opdracht gekregen u te interviewen om meer te weten te komen over afasie. …’

De studenten kwamen vorige week op bezoek bij mij, ik kreeg bloemen en ze hadden cakejes gebakken (~hey ik ben op dieet). Ik begon te vertellen, mijn verhaal … ze hadden niet verwacht dat ik goed praat. Hey ik ben vrij goed hersteld, het is mogelijk, ik ken vrij veel mensen die heel goed hersteld zijn, we hebben wel veel moeten oefenen maar het is mogelijk! Ik had ook een heel goede logopediste!

Mijn kinderen kwamen eventjes piepen en ze kwamen een cakeje halen. Ze vertelden (een beetje verlegen) dat mama wel veranderd is, dat ze snel boos is en soms niet goed kan luisteren/horen en soms verkeerde woorden gebruikt en soms is dat grappig.

Het deed wel deugd mijn verhaal te vertellen. Ik ben wel blij dat de studenten voelen ‘wat afasie is’.

Na het interview kreeg ik een e-mail ‘Wij willen u bij deze graag nog even bedanken voor het aangename en leerrijke bezoek.’ Lief hee!

07-04-12

Als ik niet krijg wat ik wil dan …

Ik had een afspraak bij de dokter, maandelijkse bloedcontrole voor marcoumar. Het is op afspraak dus normaal had ik gehoopt dat ik niet veel moest wachten. Maar de consultatie van de patiënt voor mij bleef maar duren … 40 minuten zat ik ongeduldig te wachten. Toen mocht ik binnen en ik had geen tijd meer want ik moest twee mensen gaan halen. Bloedprikken lukte niet en ik had echt geen tijd meer voor een tweede prik … ik ben in tranen ‘weggelopen’. De dokter was bits en ze zei dat ik niet moest betalen, ik denk dat ze zich schuldig voelde maar ook boos was.

In de auto kreeg ik een telefoon dat ze aan het wachten zijn, ‘yes I know’ (boos), er waren wegenwerken, er was markt, veel verkeer en …

Thuis na het avontuur begon ik te wenen, mijn grens was er echt over …

Ik weet dat ik emotioneel en impulsief reageer, ik schaam me, maar ik ben wie ik ben na mijn beroerte (sorry dus). Ik wil niet meer naar die huisarts. Ik krijg niet wat ik wil, er is al teveel gebeurd.

Ik heb gebeld naar een andere dokter, hij heeft zo’n vingerprik machine. Ik ben geweest en het was een aangename dokter, ik heb mijn ziekte-verhaal verteld. Met een eenvoudige vingerprik werd mijn bloed gemeten en besproken. Die dokter neemt ook Marcoumar. Een lotgenoot of zoiets!

Ik ben nogal gewoontegetrouw, ik ben een beetje vijandig tegenover veranderingen. Misschien was het nodig?!