07-12-11

Groepsgesprek: Met een hartziekte valt best te leven

Ik volg hartrevalidatie. Naast oefeningen (infeite je conditie opbouwen) zijn er ook voorlichting en verwerking sessies.

Gisteren mochten we eens een keertje niet oefen maar we mochten naar een groepsgesprek. Ik kwam maar, ik voelde mij er niet goed bij. Voor mij is er een generatiekloof, gemiddeld zijn de lotgenoten 75 jaar, het zijn oma’s en opa’s die op pensioen zijn. Ik ben mama en moet bijna beginnen werken.

Eerst was het intro, hun naam en hun problemen (vooral vernauwde kransslagader met overbruggingen of stents, en/of hartklepoperaties). Ik heb een hartinfarct gekregen maar ik weet niet goed waarom.

Dan was het over ‘aanvaarden’, dat je ‘hart’-ziek bent. Iemand vond dat je niet mag piekeren, aanvaard je probleem en doe verder of je wordt er zot van. En ik … werd boos. Ik mag toch mijn probleem verwerken, ik mag toch nadenken over mezelf en over de toekomst, ongerust zijn, bang zijn voor een volgend infarct, … Die dame heeft misschien meer draagkracht, al veel in haar leven verwerkt, maar daarom heb ik de draagkracht nog niet. Voor mij is het niet gemakkelijk, het is zwaar, eerst een CVA en dan een hartinfarct (met hartstilstand). Ik wil nog niet dood zijn, ik moet verder leven voor mijn kinderen.

Dus ik begon te wenen. Ej, ik heb een cva gekregen, een (frontaal) hersenletsel gekregen, na afasie had ik ook karakterveranderingen: impulsief gedrag, ongeremd en een gebrek aan zelfbeheersing. Voor mij is het echt moeilijk om ‘niet’ te wenen, ik kan mijn gevoelens niet onderdrukken.

Lotgenoten zagen dat ik het serieus heb, sommige vertellen hun verhalen om mij te helpen. Andere zeggen ‘Vraag hulp’. Hm … ik heb hulp gevraagd maar mijn psychologe is ziek. Ik ben niet zo ‘depri’ … het zal wel in orde komen, maar ik heb het nog niet helemaal verwerkt. De psychologe van het groepsgesprek zei dat het een normale reactie is, je moet er niet voor schamen. De dame heeft het goed bedoeld, waarschijnlijk is het ook waar, het is belangrijk om de vicieuze cirkel te doorbreken: stop met onnodig piekeren en probeer reëel te denken.

Ik doe mijn best ...

Commentaren

Hello Afa,
Terug in blogjesland! 'k Kwam eens bijlezen. Ook ik vind dat je het recht hebt om wat je hebt meegemaakt op je eigen manier te verwerken. 'k Heb niet echt de indruk dat je er veel over piekert, je wilt er wel alles over weten en dat vind ik net heel moedig van je. Dat obesitas probleem dat is inderdaad niet gemakkelijk, zelf ben ik te rade gegaan bij een (goede) diëtiste. Eentje die er veel begrip voor heeft dat lekker eten voor mij belangrijk is.
Groetjes en een fijne week verder!

Gepost door: Martine | 17-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.