30-11-11

Gewoon een gedachte ... ik ben geen dokter

Ze willen weten of ik hartkloppingen heb, ze wilden daarom een hartmonitor implanteren.

Volgens mij had ik geen hartkloppingen maar nu wel, door medicatie, gewoon mogelijke bijwerkingen ... verstoorde hartslag (emconcor), ongebruikelijk snelle of onregelmatige hartslag (conversyl).

 

Hartkloppingen

Gisteren avond had ik een vrije lage bloeddruk (107/72). Goed geslapen en om 5u 's morgens hartkloppingen. Pfff, een akelig gevoel en ik hoop gewoon dat ik geen bloedklonters maak. Ik bid dat mijn bloedverdunningsmedicatie goed werkt. Uit bed heb ik mijn bloeddruk gemeten: (116/57).

Ik weet niet goed waarom maar als ik een lage bloeddruk heb dan krijg ik 's nachts hartkloppingen. Als ik normale bloeddruk heb dan heb ik het niet.

Deze nacht had ik geen koude voeten, geen slapende armen maar de laatste weken heb ik het regelmatig. Ik word daar wakker van en onrustig. Ik moet dan bewegen om warm te worden.

Is dat de medicatie of ben ik het?

Naast bloedverdunning en cholesterol verlaging neem ik geen Coversyl meer maar wel nog Emconcor (een half pilletje). Mogelijke bijwerkingen: gevoel van koude of gevoelloosheid in handen of voeten, lage bloeddruk, verstoorde hartslag, verergering van hartfalen, ... Hm ... eens vragen aan de dokter.

 

29-11-11

Mijn dochter …

Ik kreeg van mijn dochter (9 jaar) een gedichtje, ze heeft dat gedichtje gevonden op internet, … 'Het is voor mama', zei ze!

een traan in mijn ogen

een traan om jou

een traan die zegt

hoeveel ik van je hou

Heel lief vind ik maar het geeft me ook een raar gevoel: Mama was er bijna niet meer.

Soms is ze verdrietig zomaar en dan zegt ze dat ze niet weet waarom. Ik denk dat ze het nog aan het verwerken is … zo jong en zo lief.

Mama is naar de psychologe. Ze vroeg wat dat is ‘een psychologe’. Ik wist niet goed wat ik moest antwoorden … ik zei dat ik soms verdrietig ben omdat ik ziek ben, en een psychologe die kan wel helpen, er over praten. Ik zei ook dat er wel kinderen zijn die ook naar een psychologe gaan, omdat ze verdrietig zijn omdat iemand dood ging (niet zo lang geleden, het werd op school verteld: een mama die tegen een boom reed en dood was, een papa die zelfmoord pleegde, …).

Mijn dochter zei dat ze misschien wel ook eens naar een psychologe wil. Ik zei dat je ook kunt praten met vriendjes, je mama, je juf, … Ik ben wel blij dat ze haar gevoelens uit. Met vriendjes van haar leeftijd is het moeilijker, de meeste kinderen geloven het niet, de opa’s kunnen wel een hartinfarct krijgen maar mama’s die krijgen dat niet. Ik ben wel blij dat ze zo'n dingen verteld.

28-11-11

Voorkamerfibrillatie (VKF)

In België noemt het voorkamerfibrillatie.

In Nederland noemt het boezemfibrilleren of atriumfibrilleren.

In de volksmond ook wel hartkloppingen genoemd. (Dit was mijn gedachte - het is niet helemaal juist ... hartkloppingen kan vanalles zijn zoals hartoverslagen (af en toe een extra slag), dit is meestal niet gevaarlijk, dus je moet niet ongerust worden. Als je hartritme niet regelmatig is dan zeker wel naar de dokter gaan, voorkamerfibrillatie is wel gevaarlijk en moet behandeld worden). 

Een derde van de mensen met voorkamerfibrillatie voelen het niet. Meestal is er niets ernstigs aan de hand!? Maar er is wel meer kans op een trombose of een beroerte!!

Ik dus?! Ik weet nog steeds niet of ik VKF heb of niet.

Interessante informatie over voorkamerfibrillatie :

http://www.mijnhartritme.be/  Wat als mijn hart op hol slaat ... een campagne ... Week van het Hartritme (21 tot 25 mei 2012)

http://doc.mediaplanet.com/all_projects/7110.pdf  Dossier met o.a. AED (Automatische Externe Defibrillator), Voorkamerfibrillatie, lotgenoten, ...

 

24-11-11

Zelfspot ... druk druk druk

Gruwelijke zelfspot ...

http://www.studionoord.net/swah-strips/507/Swah_-_Druk,_d...

swah-studionoord-johanvanzanten-58.jpg

 

23-11-11

Drukke gezinnen

stress,bloggen,magic,kan-niet-goed-stoppenVeel ouders zijn fier dat hun kinderen het goed doen. De kids doen sport, soms zelf competitie en dan hebben ze heel veel trainingsuren na school en/of in het weekend. De kids gaan ook naar de muziekschool en/of de tekenacademie en/of de jeugdbeweging. Het is veel oefenen of trainen en in het weekend hebben ze dan meestal ook een match of een wedstrijd.

Ouders zagen wel dat ze toch heel veel moeten doen, veel taxi-chauffeur zijn en soms ver rijden naar de wedstrijden. Ze moeten ook werken, eten maken, het huis opruimen, … Ze hebben wel soms een kuisvrouw, goed dat dienstencheques bestaan. Ze hebben wel een oppas zoals de oma’s en de opa’s misschien. Ze doen ook wel mee aan een beurtenrol, iemand brengt en iemand anders haalt de kids op. En ouders zijn soms ook fier dat het allemaal lukt. Drukke gezinnen dus … dat zijn wij! Alleen doen mijn kids geen muziekschool, wij hebben geen muziektalenten in de familie. En fier op mezelf? Dat weet ik niet ... (Fier op mijn kinderen dat heb ik wel).

En mama’s en papa’s mogen ook tijd voor hun eigen maken: zoals carrière maken en/of hun passie en hobbies beoefenen, .... Sommige hebben geen schuldgevoelens, ze doen hun ding en de oppas zal voor de kids zorgen of de kids zijn naar school of de kids blijven achter de TV hangen. En andere hebben wel schuldgevoelens, … ikke dus. Ik doe wel dingen voor mezelf, zoals bloggen … dat is infeite wel stom, zomaar schrijven voor niks, waarom blijf ik bloggen?

Mooi artikel:

http://kindensamenleving.wordpress.com/2010/03/26/drukke-...

22-11-11

Ik ben op mijn werk geweest

Ik zit precies in een nachtmerries, ik denk precies dat het niet echt was. Zo’n beroerte en dan nog een hartinfarct. Ik voel me vrij goed en dan voel ik me schuldig, precies of ik een comediante ben, maar het is echt waar.

Ik ben op mijn werk geweest. Had schrik om de collega’s te ontmoeten en het viel goed mee! Ik kreeg een knuffel van mijn baas! Infeite heb ik wel een lieve baas, precies! Ooit vroeg ik om halftijds te werken omdat ik geen kans meer kreeg om gepromoveerd te worden vermits ik afasie heb, en hij wilde niet, we hebben teveel werk en ik moest nog harder werken. Nu, na mijn hartinfarct mag ik halftijds werken, zei mijn baas. Ondertussen hebben ze een paar nieuwe mensen aangenomen en ook een paar interimers. Het is wel goed dat ze eindelijk zien dat we teveel werk hebben. En hopelijk hebben we dan geen slachtoffers meer?

Iedereen zei dat ik er goed uitzag. Ja, ik heb minder stress want ik moet niet werken! Ik blijf minder op de computer plakken, ik beweeg meer en ik doe af en toe iets anders, zoals de zolder opruimen. Grapje, de zolder heb ik niet opgeruimd maar toch wel de badkamerkastjes, een keer onder de zetel gedweild en zo van die dingen. Verven e.a. ben ik nog niet aan begonnen, ik ben wel gemakkelijker moe dan vroeger, tja, een hartinfarct heeft zijn nadelen. Het voordeel is dat je ziekteverlof krijgt. Ach, ik lach met mezelf.

We praatten tegen elkaar op het werk over stress, niet alleen over het werk maar ook over thuis. Veel mama’s en papa’s beginnen zich langzaam maar zeker taxi-chauffeur te voelen, al die hobbies van de kinderen, en, die mama’s en papa’s die doen dat uit liefde voor hun kinderen. Ze bepalen geen grenzen meer. Hm … iemand schreef naar mij: ‘Hopelijk ga je niet te ver over je grens!!!’ Hm, … Veel collega’s hebben geen grenzen en nog geen problemen gehad … dus ze doen verder. En ik? Ik moet … ik moet … misschien iets veranderen en ik heb het daar moeilijk mee. ‘Een ezel stoot zich geen tweede keer’, ach ...ik haat dat spreekwoord! Stress .. bij mij is het misschien chronisch?

En dan paperassen … ik wil graag beginnen werken. Of misschien ook niet. Ik kan wel werken, ik voel me niet ziek. Maar iedereen zegt dat ik nog eventjes verder ziek moet zijn en een beetje genieten. En ik voel me daar schuldig bij. Als ik me niet ziek voel dan moet ik werken. Zo ben ik?! Ik ga dus beginnen werken, halftijds dan kan ik de revalidatie verder volgen. Het is weer veel administratie papieren : Activiteit tijdens arbeidsongeschiktheid … pfff, al die paperassen daar word je moe van, het is gewoon ook veel gedoe en iedereen moet akkoord zijn. En  iedereen is dan de bedrijfsdokter, mijn huisarts, mijn cardioloog, mijn baas, de human resources, de mutualiteit en misschien nog iemand anders. Als ik terug gezond ben, dus niet meer ziek ben, dus arbeidsgeschikt ben … wil ik echt (een grote tijd) halftijds werken … ik weet nog niet juist wat ik ga doen … tijdskrediet misschien? Ha, nog meer paperassen dus!? Als mijn kinderen groot zijn (zelf een auto hebben?) wil ik misschien daarna terug voltijds werken?