29-11-11

Mijn dochter …

Ik kreeg van mijn dochter (9 jaar) een gedichtje, ze heeft dat gedichtje gevonden op internet, … 'Het is voor mama', zei ze!

een traan in mijn ogen

een traan om jou

een traan die zegt

hoeveel ik van je hou

Heel lief vind ik maar het geeft me ook een raar gevoel: Mama was er bijna niet meer.

Soms is ze verdrietig zomaar en dan zegt ze dat ze niet weet waarom. Ik denk dat ze het nog aan het verwerken is … zo jong en zo lief.

Mama is naar de psychologe. Ze vroeg wat dat is ‘een psychologe’. Ik wist niet goed wat ik moest antwoorden … ik zei dat ik soms verdrietig ben omdat ik ziek ben, en een psychologe die kan wel helpen, er over praten. Ik zei ook dat er wel kinderen zijn die ook naar een psychologe gaan, omdat ze verdrietig zijn omdat iemand dood ging (niet zo lang geleden, het werd op school verteld: een mama die tegen een boom reed en dood was, een papa die zelfmoord pleegde, …).

Mijn dochter zei dat ze misschien wel ook eens naar een psychologe wil. Ik zei dat je ook kunt praten met vriendjes, je mama, je juf, … Ik ben wel blij dat ze haar gevoelens uit. Met vriendjes van haar leeftijd is het moeilijker, de meeste kinderen geloven het niet, de opa’s kunnen wel een hartinfarct krijgen maar mama’s die krijgen dat niet. Ik ben wel blij dat ze zo'n dingen verteld.

De commentaren zijn gesloten.