21-10-11

Hoe het met me gaat?

Veel mensen vragen dat … Het gaat vrij goed met mij, ik heb wel een paar kleine zorgen (=bloedprikken dat niet goed gaat en die wonde) en een beetje schrik, maar alles gaat wel inorde komen.

Ik ben niet echt depressief maar soms een beetje depri, gewoon af en toe mijn tranen laten lopen. Die mannen (mijn man en mijn zoon en …) kunnen daar niet tegen. Die mannen wonen in Mars.

Wat mij ook helpt is mijn blog, mijn frustraties uiten. Mijn blog is misschien negatief, het positieve schrijf ik immers niet altijd op, ik schrijf al teveel. En ik geloof daar wel in: een artikel ‘Autobiografisch schrijven gaat depressie tegen'. 

En er zijn veel mensen die het erger hebben dan ik. Een lotgenoot die kanker heeft (=iemand die afasie kreeg door een hersentumor), heeft weinig hoop meer en toch bekijkt hij zijn leven positief, hij heeft het aanvaard en hij helpt nog steeds mee met afasie.be. Ik weet niet goed wat ik moet schrijven maar ik krijg een krop in mijn keel en ik zou graag willen toveren, hem genezen … het is gewoon niet eerlijk.

Commentaren

Gek, Afa, nu heb ik juist een postje geschreven over het missen van een man in mijn leven, en nu lees ik bij jou dat jouw mannen er niet echt in slagen om jou te troosten of om jouw verdriet in de ogen te zien. Op die manier troosten wij elkaar misschien een beetje?
Groetjes en een fijn weekend,

Gepost door: Martine | 21-10-11

Reageren op dit commentaar

Ach mannen ... maar we hebben ze wel nodig!
En ik ben ook blij dat ik nog leef, als mijn man er niet was dan was ik er niet meer.

Gepost door: Afa | 22-10-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.