17-09-11

Hoe mijn vader zijn woorden terugvond

‘Hoe mijn vader zijn woorden terugvond’ (auteur: Liesbet Koenen) boeken,afasie,logopedie

Het boekje heb ik besteld, ik kreeg snel een bericht dat het boekje er was. Ik dus naar de boekenhandel, wat een lief boekje: ‘Mini formaat, 125 bladzijde’. Wauw zo’n klein boekje, ik dacht en hoopte dat het boekje snel uit gaat zijn. Ik wil zo graag weten wat er in staat zonder te lezen. Niet dus … het was een vrij moeilijk boek. Het is echt een karwei om een boek te lezen als je afasie hebt.

Ondertussen hen ik het gelezen. Knap boek! Ik herken weer veel! Dus ik ga mezelf vergelijken.

Wat was anders? Hij was half verlamd, hij had slikproblemen, dysartrie en afasie (type broca). Ik had 'alleen' maar afasie (gemengde afasie – zowel broca als wernicke).

Hij vond het ‘onrechtvaardig’ dat hij niet mocht autorijden. Ik vond het ook verschrikkelijk … de helft van mijn verhaal staat over ‘niet mogen rijden’ maar dat hebben jullie ondertussen ook wel door.

Hij kan irritaties en soms ook ontroering slechter onder controle houden. Ja wel… ik dus ook!

Logo … dat staat op de kaft. Hij wist dat hij niet goed kon praten, hij kon wel een beetje schrijven, en hij schreef, met zijn linkerhand want zijn rechterhand was verlamd: ‘Logo…’. Zoiets. Een schreeuw om hulp, hij vroeg voor een logopediste, hij wilde beter worden! Mooi hee, zo ontroerend!

Hij herstelde vrij goed, ik denk voor een deel spontane herstel. Ook zijn familie heeft hem heel veel geholpen, een logopediste zoeken, een programma Kompro bestellen en andere dingen maar ook samen oefenen: zingen, taaloefeningen, … Hij oefende ook heel veel zelf, als een bezetene: ‘Ik moet huiswerk doen’. Hij schreef en schreef en schreef. Zijn logopediste heeft nooit eerder zo’n ijverige patiënt gehad. Zijn laatste Akense afasietest was heel goed. Hij heeft nu geen afasie meer.

Ikzelf heb ook heel veel geoefend … en nog steeds, bij mij noemt het ‘verslaafd’ i.p.v. ‘bezetene’. Ik heb nog wel afasie, lichtjes, hier is mijn laatste Akense afasietest. Ik heb een paar dagen geleden met mijn logopediste gepraat (het was wel meer dan een half jaar geleden). Zij vroeg natuurlijk, hoe het nu met mij gaat. Tamelijk goed, zeker? Zij heeft ook nooit eerder zo’n ijverige patiënte gehad en ze vond  het ongeloofelijk dat ik terug ben beginnen werken zo snel en 'nog altijd'. Ik ben niet de enige hoor, er zijn er veel meer die het kunnen. Vechters noem ik dat! Blijven oefenen!

De commentaren zijn gesloten.