09-09-11

Eenzaamheid

Nee, ik ben niet eenzaam. Ik heb mijn kids, mijn man, mijn familie en mijn werk. Infeite ik ben graag alleen, echt een behoefte om af en toe alleen te zijn, ‘me-time’, heerlijk toch?

Maar andere lotgenoten voelen (of voelden) zich eenzaam. Ik citeer:

'Ik heb in het eerste jaar helemaal niets gezegd. Totaal niets. Dan is de eenzaamheid nabij.'

'Het werd zo stil rond mij; familieleden en veel vrienden hebben afgehaakt en er is veel onbegrip in de naaste omgeving.'

Lotgenoten die ook verlamd zijn, zijn ook minder mobiel en minder zelfstandig. Het lijkt een gevangenis. Een partner, een dochter, een zoon of een mantelzorger moet altijd helpen.

Maar ook partners van lotgenoten voelen zich ook soms verdomd alleen. Enkele dagen geleden heb ik iemand ontmoet, hij gaat elke avond, heel trouw, bij zijn vriend in het revalidatiecentrum. Zijn vriend revalideert niet zo goed, meer dan een jaar en nog steeds niet beter. Er is precies geen toekomst meer om samen terug thuis te zijn. Hij voelt zich alleen, uitgeput om zijn vriend te helpen en geen energie meer voor zichzelf. Verdomd alleen! En hoe kan hij het oplossen? Ik weet het niet.

Maar hij kan wel praten, zijn vriend kan het niet, hij kan zich niet eens uiten dat hij zich ook alleen voelt.

De commentaren zijn gesloten.