17-08-11

Sprakeloos

boeken,wernicke,broca,lotgenoten,emotie,karakterverandering,spraakdwang,logopedie,autorijden2 jaar geleden: Ik was verward, had woordvindingsproblemen, wilde alles vertellen, begon met een verhaal, herhaalde delen opnieuw (ik wil autorijden!), mijn zinnen liepen in elkaar over, zonder punten en komma’s en ik vergat de werkwoorden en de voorzetsels, onsamenhangend, veel vertakkingen en het verhaal eindigde nooit, wist niet meer wat ik wilde vertellen en trouwens ik wil autorijden.

De luisteraars luisterden niet meer, te chaotisch en ze keken naar hun horloge en ze vluchtten weg. Ze haakten af.

Wat hen ik geleerd van mijn logopediste? Veel! Ik heb veel woorden terug gevonden en heb taalregels en zinconstructies geleerd. En meer, ik moest samenhangend praten, niet teveel vertakkingen gebruiken, niet teveel herhalingen en ook kunnen eindigen.

Een vriend en lotgenoot, heeft/had het ook. Een beetje chaotisch … (hij moet maar eens een boek schrijven, hij zou nog een BV kunnen worden).

Maar nu heb ik ‘Sprakeloos’ uiteindelijk gelezen. De vorm is inderdaad chaotisch, heel moeilijk leesbaar, voor mij is het echt worstelen met dat boek. De beschrijvingen over de ballonstad en de interieurs waren verschrikkelijk. Ik was echt heel ongeduldig, wanneer gaat hij schrijven over haar, over afasie? Ik wilde het weten, wat had hij geschreven? Het boek vertakt en vertakt en vertakt en … uiteindelijk eindigde wel elke tak, elk verhaaltje, maar het was o zo moeilijk. Voor mij natuurlijk.

Waarom? Afatici willen ook graag verhalen lezen over lotgenoten, waarom heeft hij geen verkorte uitgave gemaakt? Of, waarom taggen gebruiken, zoals een blog, lees alles over tag ‘afasie’?

En haar dan? Ik denk niet dat ze haar spraak was verloren maar wel haar (moeder)taal. Zij werd agressief tegen haar man.

En ik? Ik herken heel veel! Ik verloor ook mijn moedertaal, ik kon wel praten maar vertelde alleen maar onzin/wartaal/geraaskal. Ik werd ook heel snel woedend en dan inderdaad woedend op mijn man. Ik kon niet meer relativeren, iets verkeerd en ik begon te roepen, schreeuwen. Rottaal. Hij kon mijn gekrijs niet aanhoren. Soms en soms nog altijd.

Mooi boek! Blij dat het boek uit is! Oef! Ik ben wel fier dat het gelukt is! Ik lees wel nog steeds ‘stilletjes’ hardop. Misschien de volgende fase? Stillezen?

De commentaren zijn gesloten.