15-07-11

'Date' Guido

Tijdens de Nationale Afasiedag heb ik Guido, de man die alles organiseerde, gezien, ik heb niet veel met hem gepraat want hij was altijd druk bezig. Daarna hebben we een paar weken heen en terug gemaild en gebeld over mijn artikel, mijn blog en mijn kinderen en over hem en zijn kleinkinderen, …

'Zou jij het zien zitten om samen iets te gaan eten (dicht waar jij woont), liefst een donderdag avond (eind november of december). Ik schrijf er een tekstje over. Het kan anoniem zijn en je mag het verbeteren of een stukje weglaten. Laat het maar weten of je dat ziet zitten of niet.’ Ik kreeg geen antwoord dus ik dacht dat hij het niet zag zitten … een maand later, kreeg ik antwoord, en hij wilde wel gaan eten maar hij heeft weinig tijd, hij heeft veel vergaderingen.Toen heeft hij  tijd voor mij gemaakt.

Ik ben donderdag, 13 januari iets gaan eten met hem. Juist 35 jaar geleden (op 13 januari 1976) kreeg hij zijn eerste hersenbloeding. De afspraak vond ik leuk, het was lekker eten, hij heeft zijn leven verteld en ik heb veel geluisterd, voor mij is ‘luisteren’ moeilijk en ik heb mijn best gedaan. Ik had ook een paar vragen i.v.m. organisatie en het bestuur en hij heeft mij geholpen want hij heeft veel ervaring! Echt!

Guido heeft motorische afasie, hij heeft vooral woordvindingsproblemen, meestal vindt hij het woord maar met vertraging … het lijkt een beetje een film in slow motion … als hij het woord echt niet vindt, zegt hij djuu …en dan komt het woord, hij blijft vrolijk! Ik vroeg of hij alles begrijpt, ik had veel begripsproblemen en nu gaat het beter en hij zei dat hij niet veel begripsproblemen heeft maar wel een klein beetje, ‘Wie niet?’voegde hij er aan toe!

Bij het eten zie ik dat het wel moeilijk is om maar één  hand te gebruiken. Zijn rechterhand werkt niet, het papiertje van een suikertje openmaken is al moeilijk! Met mes en vork  zijn tafelmanieren,  maar dat gaat niet, met een vork een bladje sla eten is heel moeilijk!

Guido vertelde over zijn jeugd, hij was een bezige bij, deed elke avond sport, volleybal, voetbal, duurloop, fietsen. Na het middelbaar onderwijs deed hij handelwetenschappen, zijn vader was gestorven en hij moest in de winkel werken en dus ging hij naar de avondschool. Nadat hij afgestudeerd was, is hij in een garage begonnen, hij leidde en organiseerde de hele garage met  veel personeel, hij werkte 11u per dag en in het weekend werkte hij ook. Ik zei ‘Dan sliep je maar 4 u per nacht?’ Hij glimlachte en zei ‘Ja zoiets’…

Toen, hij was 26 jaar en zijn vrouw was in verwachting, kreeg hij een cva, een bloedvat gesprongen waarschijnlijk van een vroegere auto-ongeval. Hij werd geopereerd terwijl zijn vrouw beviel, hij kreeg een dochtertje. Ik luisterde en ik dacht wat een ontroerend verhaal. Zijn vrouw beviel diezelfde dag van een dochter in Hasselt terwijl hij in Leuven, Sint Rafaelziekenhuis, werd geopereerd van een hersenbloeding. Zij had hem nodig en hij had haar nodig.

Hij had verlammingsverschijnselen, afasie en epilesie. Hij bleef een paar maanden in het ziekenhuis en dan ambulant. De revalidatie ging vrij goed, bijna een jaar later kreeg hij terug een cva, terug verlammingsverschijnselen en moest ‘opnieuw’ beginnen … Epilepsie aanvallen kreeg hij tot augustus 1977, dagelijks neemt hij nog medicatie.

Guido vertelde ook over ‘niet mogen autorijden’ en toen hij terug mocht rijden voelde hij zich vrij (ik had dat dus ook!). Ik vroeg of hij lang niet mocht rijden. Hij zei dat het wel een jaar of drie duurde, hij reed (of oefende) wel op een stuk privé-grond maar hij mocht niet. Hij werd verwezen voor een rijgeschiktheidstest bij Cara en dat was moeilijk. Hij kreeg eerst een negatieve beoordeling want hij praatte niet vlot en had verlammingsrestverschijnselen. Een half jaar later werd hij positief beoordeeld, eindelijk!

Na zijn cva is hij vrij snel beginnen sporten, veel fietsen tijdens de revalidatie, daarna atletiek maar hij kreeg een kwetsuur en dan is hij beginnen wielrennen en ping pongen. Hij is ook met joga begonnen, dat deed hem goed, hij begon vlotter te praten, kon zich beter concentreren en zijn geheugen werd beter. Hij gaf een voorbeeld in yoga dat hij veel gebruikt, het is waarschijnlijk focussen of inzoemen, tijdens ons etentje fikseerde zijn ogen op een punt, een buis van de verwarming,  en dat hielp, hij praatte vlotter!

Guido vertelde verder over zijn verenigingen, tal verenigingen waar hij actief in is. Wat een bezige bij!!!  Hij vertelde ook over zijn familie en hun aktiviteiten, …

We begonnen terug over ‘afasie’, hij kan niet goed schrijven en ook niet goed lezen. Hij leest diagonaal, selecteert wat belangrijk is. Ik heb dat ook. Ik schrijf nu tamelijk goed omdat ik veel heb geoefend maar het lezen is soms moeilijk. Op mijn werk moet ik ook selecteren, ik krijg zoveel e-mails, ik moet ook hoofd en bijzaken scheiden.

Hij vertelde ook dat hij beter dialect praat dan abn, ik vroeg of hij tegen mij wilde ‘dialect’ praten en het lukte niet, … voor mij is het ook moeilijk om van het nederlands naar het engels te gaan, een andere woordenschuif openen!

We hebben heel veel gepraat en het werd laat, de dame van de taverne wilde sluiten …  Guido babbelde in het dialect tegen haar en hij praat inderdaad vlotter!

Guido, ik ben blij dat ik met jou heb gesproken! En Guido mailde ‘We hebben goed gegeten en er beide iets van opgestoken.

 

De commentaren zijn gesloten.