21-06-11

Buitenproportioneel (1)

Regelmatig ga ik door het lint, voor ‘niks’, boos worden, huilen en ik kan niet stoppen … ik kan niet relativeren. Het gaat al beter, mijn zoon kan mij soms kalmeren en mijn man doet ook zijn best om geen ruzie uit te lokken.

Maar af en toe …

Zo was er een paar maanden geleden dat ik in spoed zat met mijn gebroken been. Ik was al uren aan het wachten, had honger en niemand hielp. Ik verloor mijn controle, ik barstte in tranen en ik liep weg. Mijn schoonmoeder liep achter mij. Die van spoed die zei: ‘Gedraag je volwassen’ en ik sloeg nog meer door.

Ook collega’s kunnen mij ook boos maken, innerlijk boos. Ik heb al geleerd om niet meer te huilen, dan toch nog iets.

Ik ben licht ontvlambaar en het is moeilijk om mijn hevige emoties te blussen.

Mijn man die zegt boos dan als we ruzie hebben “Je gaat het zeker in je blog schrijven”. Nee ik schrijf het niet, mijn blog zou veel te lang zijn Knipogen

De commentaren zijn gesloten.