17-06-11

En wat ben ik eigenlijk: een taaldenker of een beelddenker?

Babies zijn beelddenkers. Peuters beginnen te luisteren en te praten en bootsen hun ouders na. In de kleuter/lagere school beginnen de kinderen echt met taal of woord denken. Sommige blijven beelddenkers (meer dan 60% in beelden) en ander worden taaldenkers (minder dan 40% in beelden).

Echte taaldenkers denken in woorden, ze zijn vaak heel verbaal.
Echte beelddenkers hebben moeite met het communiceren met woorden. Zij zien voortdurend plaatjes in hun hoofd en moeten vervolgens de woorden erbij zoeken. Zij hebben andere talenten (zoals creativiteit, ...)

Voor mijn beroerte, was ik ‘een combinatie denker’, waarschijnlijk iets meer in beelden. Als kind heb ik dyslexie gehad en ik moest naar de taalleraar en ook naar de logopediste. Ik had geen taalknobbel. Ik ben nooit een prater geweest, een presentatie geven vond ik verschrikkelijk. Maar ik kon wel communiceren. Ik kon ook moeilijk namen van gezichten plakken en telefoonnummers kende ik niet. Ik was creatief, ik kon snel oplossingen vinden en ik had wel een wiskundeknobbel.

Nadat ik een cva heb gedaan, was ik helemaal geen taaldenker meer, want ik kon niet meer praten. Ik had afasie! Ik had moeite met praten, kon geen zinnen maken, ik kwam niet uit mijn woorden en ik gebruikte veel ‘euhhh’, ik had woordvindingsproblemen. Ik miste die woorden wel! Ik ben uiteindelijk vrij goed hersteld maar af en toe is het nog moeilijk. Een woord dat ik heb gehoord is soms moeilijk, welk woord? Auditief heb ik het moeilijk, ik probeer het woord te spellen en soms lukt het en dan pas weet ik welk woord, de betekenis. Taaldenken is toch heel belangrijk! Soms is het ook omgekeerd, dat ik de context begrijp maar dat ik het niet kan verwoorden (beelddenker?). Ik kan ook moeilijk zinnen nazeggen (conductie afasie). Ja afasie is 'belastend' ...

De commentaren zijn gesloten.