12-06-11

Hersenen in ontwikkeling

Iedereen verandert langzaam maar een cva is gewoon een hele grote verandering, ik ben een andere mens geworden, opnieuw geboren. Een deel van mijn brein is weg.

Ik voelde me een baby, die niet kon praten maar wel hard kon wenen en niet begreep wat ze aan het vertellen waren.

Ik voel me nog steeds soms een kleuter met driftige buien en woedeaanvallen.

Ik voel me soms een kind. Ik steek mijn tong uit als ik het niet eerlijk vind. Ik floep er alles uit wat ik denk, jawel want de waarheid komt uit een kindermond , en dan krijg ik ruzie.

Ik voel me een puber. Ik vind alles oneerlijk en ik kan niet relativeren. Ik word te snel verliefd en ik weet zelf niet waarom? Ik ben ook heel impulsief en dan is er ruzie.

En ik ben ook volwassen en ik moet mijn kinderen opvoeden ... dat is gewoon belastend!

De commentaren zijn gesloten.