01-04-11

Talenten veilen ...

rodekruis.JPG

Op mijn werk was er een event om je talenten te veilen. De anderen konden bieden, het werd dan verkocht met het hoogste bod. En dat geld ging naar een goed doel.

Iemand had talent om gedichtjes te maken ... Ik heb 10 Euro geboden, niemand bod meer dus ik kreeg een gedichtje 'Aphasia'. Ik mocht natuurlijk een titel kiezen, mijn probleem ... afasie.

 

(Ik had ook mijn talent geveild, een foto-collage maken, maar niemand deed een bod ...)

 

Het gedichtje heeft zes delen, elk met 4 regels. Hier is het ... 

----

 

Aphasia

 

If I could do, I surely would tell,

But a single word is like going through hell,

When the time comes and words just miss,

I would tell you my story just with a kiss.

 

Rest here at my place, and listen to me,

Just take your time and I’ll make you see,

That my burden is to miss those words,

To express my joy and how much it hurts.

 

It is more than a story what I have to say,

When I’m stumbling and start to pray,

That those people around me just understand,

From my smile, from my eyes, from the touch of my hand.

 

Aphasia, my prison, I’m not ready to fall,

For those moments that make my spell crawl,

Where I wanted to go you made me stay,

Clouds on my tongue just go away …

 

So many phrases I learned in my life,

But those words on my tongue cut like a knife.

I just ask you to listen to what I can feel.

The truth in my heart, please take it for real.

 

I will summon the stars, the moon and the sun,

Just with glimpse and my pain shall be gone.

Because all above my life seems a mess,

I have more to tell than words can express!

 

By Hartmut

 

----

 

Afasie (vrije vertalling)

 

Als ik het kon, ik zou het zeker vertellen,

Maar om een woord te willen zeggen is alsof je door een hel gaat,

Als ik iets wil zeggen en de woorden komen niet,

dan zou ik mijn verhaal vertellen door een gebaar of een kus.

 

Blijf hier en luister naar mij,

Neem de tijd en ik zal naar je luisteren,

Het is lastig om niet goed te kunnen praten,

Om mijn vreugde niet meer uit te kunnen drukken en hoeveel pijn het doet.

 

Het is meer dan een verhaal dat ik wil vertellen,

Als ik happerend praat dan bid ik,

Dat die mensen om me heen het begrijpen,

Door mijn glimlach, door mijn ogen en door de aanraking van mijn hand.

 

Afasie, mijn gevangenis, ik ben nog niet klaar om te vallen,

Voor die momenten dat mijn woorden verkeerd waren,

Waar ik heen wilde gaan, moest ik blijven,

Laat de wolken op mijn tong verdwijnen …

 

Zoveel zinnen heb ik vroeger geleerd in mijn leven,

Maar die woorden op mijn tong snijden zoals een mes.

Ik vraag u te luisteren naar wat ik voel.

De waarheid komt uit mijn hart, alstublieft, het is echt.

 

Ik vraag het aan de sterren, de maan en de zon,

dat ze mij begrijpen en mijn pijn is dan verdwenen.

Sinds dan lijkt mijn leven een puinhoop,

en toch heb ik meer te vertellen dan woorden kunnen uitdrukken!

 

Door Hartmut 

De commentaren zijn gesloten.