30-03-11

Sport

Ik sport minder dan vroeger.

Mijn fitnesscentrum was failliet en ik heb een andere fitnesscentrum gevonden maar het is verder, dus soms ga ik niet.

Ik ga fitnessen als mijn kinderen sporten maar hun uurroosters worden soms veranderd en dan moet ik ene naar daar brengen en de andere moet nog eten en de derde … dus dan kan ik niet fitnessen.

Op mijn werk hebben we ook een fitnesscentrum in de kelder. Ik sportte ’s middags, ik kocht een broodje gezond en ik ging dan niet lunchen met de collega’s. Er werd geroddeld en ze vonden dat ik asociaal was. Toen ben ik maar samen gaan lunchen in plaats van sporten.

Ik zwem wel een of twee keer per week. Maar soms ga ik ook niet, moe of mijn man moest weg en dan moet ik bij mijn kinderen blijven.

Dus ik sport nog wel, maar minder. Ik sport gemiddeld 2 uur per week en vroeger was het 4 of 5 uur per week.

Mijn conditie wordt slechter en slechter … ik ben verdikt en ik sport minder.

Ik ben ook wel lui. Ik blijf liever op mijn computer plakken dan te gaan wandelen.

Overgewicht

gewicht.jpgIn januari 2010 ben ik beginnen werken en ik mocht ook terug autorijden en toen begon ik te verdikken, elke maand een kilootje erbij, in totaal ben ik al 15 kg verdikt, verschrikkelijk!

Iedereen weet dat ik verdikt ben maar niemand weet hoeveel, je kunt veel verbergen met kleding.

Ik moet echt vemageren, bijna zit ik aan de 100 kg, ik moet er toch onder blijven. Ik snoep zo graag, ik eet zo graag, pfff…

Oorzaken?

Terug mogen autorijden is minder fietsen, minder beweging.

Terug mogen werken is ook minder bewegen want ik heb een zittend beroep (veel op de computer).

Op mijn werk is er een heel goed bedrijfskantine. Er is heel veel variatie en het is goedkoop. Ze hebben van alles, zoals soep, belegde broodjes, frietjes, vegetarische maaltijden, diverse snacks, saladebar, fruit, yoghurt e.a. Maar ze hebben ook zoveel variatie van zoete desserts, alle soorten taart, pudding, cake, … lekker en super goedkoop. Elke dag een zoete verleiding. I love it … hm lekker. Het is wel erg voor mij. I hate it … ik heb die lekkere taart weer veroberd.

snoepautomaa4.jpgOp mijn werk hebben ze ook nieuwe snoepautomaten. Vroeger was er wel een snoepautomaat maar je moest wel 5 minuten stappen. Nu heb je er overal snoepautomaten. Als ik naar de toilet ga dan zie ik dat snoepautomaat elke keer. Weeral verleiding … elke dag neem ik een reep chocolade of een frangipane of alletwee. Af en toe is de automaat defect en dan ben ik blij. Joepie, niet gesnoept!!!

Ik kan er niet vanaf blijven …

25-03-11

Ik ben ziek en ik ga beter worden!

Op school is er een kindje die een tweetal jaren geleden een cva had gekregen. Hij is al vrij goed gerevalideerd, vind ik en volgens mij gaat hij nog verdere vorderingen maken. Een vechtertje?!

Ik was met zijn mama aan het praten. Zijn mama vindt dat haar zoon naïf is, hij voelt zich wel een beetje ziek maar hij is toch niet gehandicapt ... 'Mama, Ik ben ziek en ik ga beter worden en dan ben ik binnenkort niet meer ziek!'

Ik was er niet goed van - naïf? Ik vind die jongen juist zo prachtig dat hij wil beter worden. Dat moet toch!

Ik heb het ook zo gedaan, iedereen vond ook dat ik naïf was, de maatschappelijk assistent schreef: 'Ze heeft weinig inzicht en verwacht dat binnenkort haar spraakproblemen zijn opgelost met logopedie.' En uiteindelijk ben ik vrij goed hersteld. Die mama vindt dat ik niet gehandicapt ben en dat ik gewoon een klein probleempje had en helemaal hersteld. Dus echt ... alles kan ... probeer het ... gewoon misschien een beetje naïf maar vechten!

Ik heb nog een paar restverschijnselen, dat is soms wel lastig. Ik voel me soms debiel omdat ik sommige zinnen niet goed begrijp of omdat ik niet heel vlot kan praten.  Ik heb een handicap. Zo erg is het niet ... af en toe word ik gekwetst. Zoals toen mijn dochter zei: 'Jij begrijpt nu niks!'. Of soms het omgekeerde, iemand die zei: 'Je hebt toch helemaal niks, je hebt geen afasie'. Ik wilde toch geen medelijden vragen? Ik mag toch mijn frustraties uiten?

Voor mij betekent het woord naïf positief?! Dit is revalideren, beperkingen aanvaarden, én een positief zelfbeeld behouden?!

Nog eventjes over die mama ... zij is een prachtige mama! Ze zorgt voor haar zoon, zo goed als mogelijk!

21-03-11

'Date' Gerard

Ik krijg niet zoveel reacties op mijn blog maar af en toe krijg ik leuke reacties van lotgenoten, en dan wil ik graag mailen. En zo zijn we begonnen.

 

We hebben een paar keer heen en weer gemaild. Na een paar mailtjes was het genoeg, hij is vrij zakelijk, hij vertelde zijn verhaal maar meer niet, geen vriendschap, maar wel een zakelijk netwerk van lotgenoten.

 

Een paar maanden later hebben we samen iets georganiseerd voor en over lotgenoten.  Hij deed het heel goed, hij is een heel goede vertegenwoordiger door een goede combinatie van empathie en zakelijk en heel geloofwaardig (ja … lotgenoten). En ik was onder de indruk!!!

 

Hij was een vertegenwoordiger, hij deed het heel goed en hij werd de baas van de firma. En zomaar opeens … een herseninfarct. Hij kon niet meer praten terwijl hij zo goed kon verkopen. Hij kon niet bewegen. Hij voelde zich een nul. Hij voelde zich eenzaam. Gelukkig heeft zijn vrouw hem geholpen en hij is beginnen revalideren, het ging elke keer beter en beter. Hij oefent nog altijd elke dag, zowel lichaamlijk als geestelijk. Zelf discipline! En oefening baart kunst!

 

Ergens had hij geen hoop meer om terug de oude te zijn, terug de baas te zijn en terug heel vlot kunnen praten. Hij is iets anders begonnen … een levensdoel … iets betekenen voor de samenleving en de maatschappij. Nu hij heeft vanalles* gedaan voor de maatschappij en hij krijgt dan ook veel appreciatie. Ergens is hij heel uniek en (bijna) onvervangbaar.

 

Bedankt dat ik hem mocht ontmoeten! Voor mij lijkt hij nog altijd een goede vertegenwoordiger na zijn cva!

 

*Vanalles is een hele grote lijst: hij zit in verenigingen om lotgenoten te helpen, hij geeft computerles aan lotgenoten, hij maakte websites,  nieuwsbrieven, hij is vrijwillige chauffeur voor minder mobielen, hij geeft voordrachten over revalidatie, … gewoon … Wow!

16-03-11

Ik beteken ook iets voor de maatschappij ...

Ik heb een nieuwe hobby: lotgenoten helpen. Ik steek er veel energie in maar ik vind het wel leuk, ik leer nieuwe mensen kennen, connecties maken ... ik kan niet vlot praten maar de andere ook niet dus voel ik me niet slecht. Op mijn werk is het moeilijker.

Lot mailde naar mij: "He Afa, Dat is tof !!!! Ik ben zo blij dat je een doel gevonden hebt. Weet je Afa, ik doe hetzelfde met de cva praatgroep en voel mij sindsdien stukken beter. Je beseft zo duidelijk dat je niet de enige bent, en dat er mensen zijn die er veel slechter aan toe zijn dan jezelf. Proficiat, dit hoor ik enorm graag en maakt me superblij. Groetjes, nogmaals nen dikke proficiat en heel veel succes!!!!!! Lot"

Lot is wel heel lief!!!

Ik doe het ook voor mezelf: mijn zelfvertrouwen vergroten, verder revalideren zoals dingen doen die ik niet goed kan (telefoneren, actief luisteren, horen en dan noteren,  ...  ik heb nog een beetje auditieve afasie).

lot,lotgenoten,afasie

11-03-11

Iets betekenen voor de maatschappij ...

Een cva is een ingrijpende gebeurtenis. We konden niet bewegen, praten, we hadden geen levensdoel meer, we konden niks.

Ik citeer een lotgenoot "Zo actief in het leven, zo maar, in mijn ogen, een nul geworden."

We zijn beginnen revalideren, we zijn beginnen vechten, vechten om terug erbij te zijn, terug alles doen om weer dingen te leren.

Na de revalidatie, of infeite tijdens de revalidatie, want er is na een paar jaren altijd nog vooruitgang mogelijk, zoeken ze een levensdoel. Terug beginnen werken (als het lukt) of op de kleinkinderen passen of een hobby zoeken.

Nu sommige zochten een hobby: elkaar helpen, in een vereniging zitten, mee organiseren, ...  Ik citeer een andere lotgenoot " Gewoon leven om niet dood te gaan? NEEN, ik wou toch iets nuttigs doen!" Er zijn vrij veel fantastische personen die iets betekenen voor de maatschappij! Ik interview zo'n mensen (als ze willen natuurlijk) ... ik heb er al een paar geïnterviewd maar ik wil nog meer mensen interviewen ... wil jij meedoen (jij hebt die passie)?

09-03-11

Realitysoap

Misschien heb ik alles geschreven ... of misschien 2x of 3x (persevereren).

Misschien moet ik gewoon stoppen. Het is misschien genoeg? Sommige reageerden ...

Ik hoop dat je nog erg veel zult schrijven.

Ga je echt stoppen met je blog? Eigenlijk toch wel jammer!

Is afasie chronisch? Betekent het dat het nooit meer over zal gaan? De aanvaarding of erkenning van een chronische ziekte loopt niet in één lijn naar een eind punt. Het is een weg die nooit eindigt.

Een boek/film eindigt en een blog/soap eindigt misschien nooit.

Dan denk ik, ik blijf gewoon verder schrijven ... ik schrijf graag ...