25-03-11

Ik ben ziek en ik ga beter worden!

Op school is er een kindje die een tweetal jaren geleden een cva had gekregen. Hij is al vrij goed gerevalideerd, vind ik en volgens mij gaat hij nog verdere vorderingen maken. Een vechtertje?!

Ik was met zijn mama aan het praten. Zijn mama vindt dat haar zoon naïf is, hij voelt zich wel een beetje ziek maar hij is toch niet gehandicapt ... 'Mama, Ik ben ziek en ik ga beter worden en dan ben ik binnenkort niet meer ziek!'

Ik was er niet goed van - naïf? Ik vind die jongen juist zo prachtig dat hij wil beter worden. Dat moet toch!

Ik heb het ook zo gedaan, iedereen vond ook dat ik naïf was, de maatschappelijk assistent schreef: 'Ze heeft weinig inzicht en verwacht dat binnenkort haar spraakproblemen zijn opgelost met logopedie.' En uiteindelijk ben ik vrij goed hersteld. Die mama vindt dat ik niet gehandicapt ben en dat ik gewoon een klein probleempje had en helemaal hersteld. Dus echt ... alles kan ... probeer het ... gewoon misschien een beetje naïf maar vechten!

Ik heb nog een paar restverschijnselen, dat is soms wel lastig. Ik voel me soms debiel omdat ik sommige zinnen niet goed begrijp of omdat ik niet heel vlot kan praten.  Ik heb een handicap. Zo erg is het niet ... af en toe word ik gekwetst. Zoals toen mijn dochter zei: 'Jij begrijpt nu niks!'. Of soms het omgekeerde, iemand die zei: 'Je hebt toch helemaal niks, je hebt geen afasie'. Ik wilde toch geen medelijden vragen? Ik mag toch mijn frustraties uiten?

Voor mij betekent het woord naïf positief?! Dit is revalideren, beperkingen aanvaarden, én een positief zelfbeeld behouden?!

Nog eventjes over die mama ... zij is een prachtige mama! Ze zorgt voor haar zoon, zo goed als mogelijk!

De commentaren zijn gesloten.