21-03-11

'Date' Gerard

Ik krijg niet zoveel reacties op mijn blog maar af en toe krijg ik leuke reacties van lotgenoten, en dan wil ik graag mailen. En zo zijn we begonnen.

 

We hebben een paar keer heen en weer gemaild. Na een paar mailtjes was het genoeg, hij is vrij zakelijk, hij vertelde zijn verhaal maar meer niet, geen vriendschap, maar wel een zakelijk netwerk van lotgenoten.

 

Een paar maanden later hebben we samen iets georganiseerd voor en over lotgenoten.  Hij deed het heel goed, hij is een heel goede vertegenwoordiger door een goede combinatie van empathie en zakelijk en heel geloofwaardig (ja … lotgenoten). En ik was onder de indruk!!!

 

Hij was een vertegenwoordiger, hij deed het heel goed en hij werd de baas van de firma. En zomaar opeens … een herseninfarct. Hij kon niet meer praten terwijl hij zo goed kon verkopen. Hij kon niet bewegen. Hij voelde zich een nul. Hij voelde zich eenzaam. Gelukkig heeft zijn vrouw hem geholpen en hij is beginnen revalideren, het ging elke keer beter en beter. Hij oefent nog altijd elke dag, zowel lichaamlijk als geestelijk. Zelf discipline! En oefening baart kunst!

 

Ergens had hij geen hoop meer om terug de oude te zijn, terug de baas te zijn en terug heel vlot kunnen praten. Hij is iets anders begonnen … een levensdoel … iets betekenen voor de samenleving en de maatschappij. Nu hij heeft vanalles* gedaan voor de maatschappij en hij krijgt dan ook veel appreciatie. Ergens is hij heel uniek en (bijna) onvervangbaar.

 

Bedankt dat ik hem mocht ontmoeten! Voor mij lijkt hij nog altijd een goede vertegenwoordiger na zijn cva!

 

*Vanalles is een hele grote lijst: hij zit in verenigingen om lotgenoten te helpen, hij geeft computerles aan lotgenoten, hij maakte websites,  nieuwsbrieven, hij is vrijwillige chauffeur voor minder mobielen, hij geeft voordrachten over revalidatie, … gewoon … Wow!

Commentaren

Ik kan daar helemaal inkomen! Ik had ook zoiets toen ik fibro kreeg. Ik wou nog nuttig zijn voor de maatschappij en heb ook een lotgenotenbijeenkomst gestart, en dat geeft me veel voldoening. Soms zit ik zelf met een dipje , en dan is het vergadering, moet er naartoe voor de andere lotgenoten en als ik thuiskom voel ik me steeds een beetje beter.

Gepost door: christa | 03-04-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.