26-02-11

Automatische piloot (2)

Autorijden is voor een groot deel op de automatische piloot.

 

Iedereen kent wel het fenomeen van ergens naartoe rijden en ineens  merken dat je een heel stuk van de weg ongemerkt hebt afgelegd. Dat is onze automatische piloot.

 

Ik heb een paar routine wegen, naar mijn werk, naar twee sporthallen, naar het zwembad, naar het tekenacademie (ja, mijn kids hebben heel veel activiteiten).

 

En soms doe ik het te automatisch, ik wilde naar de fitness gaan (ja, ik sport soms ook) en onbewust kwam ik aan de sporthal … sorry, … ik moest een stukje terug rijden en dan de andere weg volgen naar de fitness.

 

Of ik reed naar huis, ik moest op de weg mijn kinderen oppikken en ineens was ik al te ver, ik moest terug keren.

 

Nog een reflex, meestal moet ik stoppen voor een verkeerslicht, en dan stop ik en dan heb ik niet door dat het groen was.

 

Reflexen … automatismen … je hoeft er niet meer bij na te denken en dan maak ik blunders.

 

Eerlijk ik ben wel veranderd, ik blijf gemakkelijker in mijn gedachten verzonken terwijl ik autorij. Mijn kids weten het en zij helpen mij: ‘Hej mama, we moeten naar links!’

 

Ik weet ook niet goed meer waar ik mij heb geparkeerd. Ik heb wel een favoriete parkeerplaats (gemakkelijk in en uit) maar als die bezet is dan parkeer ik ergens anders en daarna weet ik niet meer waar juist.

 

Thuis heb ik geen probleem, mijn sleutel hangt altijd aan de haak, ik vind alles terug, ... maar 'wegdromen terwijl ik autorijd', is wel een probleem. Mijn probleem.

 

Automatische piloot (1)

Iedereen brengt veel tijd van hun leven door met dingen doen op ‘de automatische piloot’. Ik stofzuig, ik kook, ik ruim op. Autorijden, drinken, eten, stappen, fietsen, … ik hoef er niet bij na te denken. Goed dat ik dat nog kan! Andere hebben het veel moeilijker, ze weten niet meer hoe ze het moeten doen en ze moeten veel oefenen om het terug automatisch te kunnen doen.

Mijn automatische piloot werkt niet goed voor de taal, ik moet mij concentreren, het gaat al veel beter, het is al ‘automatischer’ maar ik maak nog wel af en toe een 'blunder'.

Mijn zoon (13 jaar) die kookt niet graag en dus ook weinig. Hij ging meehelpen met groenten versnijden voor de spagettisaus. Hij wist niet goed wat hij moest doen om een paprika te onthoofden en te versnijden, heel weinig geoefend. Ik doe het vijf keer sneller dan mijn zoon.

Mijn dochter (9 jaar) kreeg een e-mail account een jaartje geleden, zij wou een zin typen maar ze werd het na 10 minuten beu, voor elke letter moest ze die letter van het klavier zoeken. Ondertussen heeft ze al veel geoefend, het gaat vlotter en vlotter. Binnenkort typt ze automatisch!

En zo is het voor iedereen, het is veel oefenen! Een peuter is oefenen voor het stappen en het babbelen. Een kleuter leert de kleuren en begint te zingen, te kleuren, te knippen en te verven. Dan schrijven en lezen, computeren, cake bakken, … autorijden.

Ja, ik heb een stukje verloren … een deel van mijn data was weg. Ik kon wel typen, ik kon wel technisch lezen en schrijven. Alleen ik begreep die taal niet, ik kon geen woorden vinden en ik kon geen zinnen maken. Ik heb heel veel geoefend en het gaat vlotter en vlotter.

21-02-11

Keuze maken

Iemand schreef: je antwoordt alleen als je dat graag wilt en op een moment als je genoeg energie hebt en het je niet overbelast.

 

Ik heb genoeg energie ofzo iets, ik selecteer wat ik wil of moet doen, dus ik selecteer wat ik niet doe om mijn energie te behouden. Dus, ik kijk niet naar TV, het is te vermoeiend (ik kan het programma niet goed volgen), ik luister niet als het mij niet intereseert (zoals politiek, praten over koetjes en kalfjes) dus dan zet ik mijn knop af dan kan ik mijn hersenen rusten. Zo van die dingen.

 

Op mijn werk selecteer ik ook wat ik niet of wel lees of doe, veel mensen krijgen honderden e-mails of vergaderingen dus zij moeten ook selecteren, dus het gaat vrij goed, vind ik?! Ik kan wel hoofd en bijzaken scheiden! 

 

Sommige lotgenoten kunnen niet goed hoofd- en bijzaken scheiden. Soms heb ik het ook hoor, iets teveel detailleren en niet relativeren en ik vergeet dan wat ik aan het doen was.

20-02-11

Vechters!

Ik had een artikeltje geschreven over een contactdag. Een van de redactie schreef ‘ Denk er volgende keer ook aan om eventueel de tekst al in puntgrootte 14 te zetten en de zinnen iets korter te maken en eventueel na elke zin een nieuwe regel te beginnen. Dat komt de leesbaarheid en begrijpelijkheid voor de personen met afasie ten goede.’

 

Ik heb gewoon terug geschreven, ik heb afasie, ik moet van mijn logopediste moeilijkere zinnen maken (dat noemt revalidatie).

 

Grappig! Ik kan al heel goed schrijven hee?! Ik heb wel heel veel geoefend! Mijn blog dus.

 

Iemand schreef naar mij: Bij mijn vader is na een flinke CVA veel teruggekeerd, wat we niet verwacht hadden.Vooral zijn sterke wil, zijn vaardigheden te herwinnen heeft meegeholpen. Misschien helpt de bemoediging je wat, artsen zijn soms onnodig somber, met wilskracht kun je hun prognose niet zelden fors overstijgen.

 

Ik ken vrij veel lotgenoten en er zijn vrij veel vechters bij!

 

In dat boekje 'Onze pappa kreeg een ongeluk in zijn hoofd' door Wieke van Dun stond er  'Mamma noemt pappa een 'vechter' omdat hij alles doet om weer dingen te leren.'

 

Beste lotgenoten, ik kan alleen maar zeggen: er voor vechten en veel oefenen!

19-02-11

Ruzie in de auto

Een paar maanden geleden – ik schrijf veel van het verleden, ik schrijf het niet direct, ik wil erover nadenken voordat ik het schrijf, even rusten, relativeren, verwerken en dan pas opschrijven. Als ik het direct schrijf dan is het  waarschijnlijk ‘aggressiever’, ik wil niemand pijn doen.

Het was een zware week, mijn man was op businesstrip, ik moest werken, voor mijn kinderen zorgen en ook nog de hond eten geven en buiten laten.

Ik hou niet van honden, die hond is van mijn man, zoveel werk, … (pfff)

‘s Nachts ging ik mijn man van de vlieghaven halen, de kinderen sliepen. Ik wachtte in de auto en hij kwam naar mij. Hij wilde niet rijden, hij was moe, teveel in het vliegtuig gezeten. Oke, ik zal dan maar rijden, … (pfff)

Het begon al slecht … hij zei ‘Je moet naar links, links, links!’. Grrrr… verschrikkelijk! Bijna verkeerd.

Ik ben een vrouw! Ik rij niet graag!

Ik ga niet veel naar de vlieghaven. Ik ken de weg niet goed!

Ik heb afasie, mijn gehoor werkt niet goed, mijn oren werken maar ik ben ‘trager’, ik moet direct weten wat hij zei en ik kan dat niet ‘direct’, de woorden komen veel later in mijn hersenen. Ik heb nog steeds een beetje auditieve afasie.

Mijn man gaf continu commentaren: 'Let op', 'Verander de vitesse!', 'Pas op'. Hij zei ‘Doe de fare aan’ en ik begreep het niet. Fare, dat woord kende ik niet (fare=groot licht), nog steeds afasie.  Terug thuis was ik helemaal de kluts kwijt. En mijn man zei dan ook nog boos ‘Zet de auto in z'n versnelling in plaats van op de handrem, het vriest!’. En ik heb dat nog nooit gedaan, ben ik dan zo abnormaal?

Ik haat dat, ik rijd niet graag, hij moet maar rijden!? Ik doe dat nooit meer …

Ondertussen heb ik ook nog eens gereden met mijn man er naast. Na een feestje was ik BOB (ik drink geen alcohol, hij wel). Hij had de auto geparkeerd dat ik er gemakkelijk uit kan na het feestje (lief!). En mijn man heeft geen commentaren gegeven tijdens de rit terug, ik had dat op voorhand verteld, ik wilde geen ruzie. Dus uiteindelijk ging het vrij goed.

17-02-11

Mijlpaal - januari 2011

Mijn voornemens voor 2010 waren beginnen werken en mezelf bewijzen en succes behalen. Ik wilde ook graag een accident vrij jaar: een Cerebro Vasculair Accident vrij jaar natuurlijk maar ook een auto accident vrij jaar. Eindelijk mogen rijden en dus hopelijk geen ongevallen!

Ergens december 2010 heb ik een geparkeerde auto geraakt. Mijn auto had niet zoveel, de andere auto was wel een beetje beschadigd.

Ik was geparkeerd aan de sporthal. Het was donker en het regende heel hard, er waren veel auto’s die weg reden terug naar huis. Wij gingen ook naar huis, de kids hadden gesport en ik had gefitnessed dus nu wilden we de parking verlaten. Ik reed achteruit, om uit mijn parkingplaats te geraken. De achterruit was bedampt, het was vochtig, zweet en regen denk ik. Ik kon er niet tussen, een rij van auto’s die de parking wilden verlaten. De kinderen begonnen te zagen, mama, je kunt er toch tussen. Ja, ik was gestresseerd! Ik moest aan alles denken en mijn kids die maken ook nog lawaai. Ik moest mij concentreren, ik kon er tussen, snel, … oeps boem patat … ik had een geparkeerde auto geraakt. Ik heb een parkeersensor maar dat werkte precies soms niet.

Nu er was zoveel volk, van wie is die auto? Ik heb een papiertje tegen de ruitenwisser gestoken, het regende heel hard dus waarschijnlijk niet meer leesbaar.

Mijn man heeft aangifte gedaan bij de politie, alle papieren ingevuld en ik was opgelucht. Alles was recht gezet! Ik heb mijn man nodig!

vrouwen.jpg

Mijn voornemen was niet geslaagd. Nu parkeer ik nog minder graag. Ik parkeer ver van de auto’s en dan parkeren andere mensen dicht tegen mijn auto en dan moet ik eruit geraken. Een beetje paniek. Mijn zoon die zegt dan, allez mama, je rijdt niet met een vrachtwagen hoor, je bent er nog een meter vanaf.

Ach, ik kon vroeger ook niet goed parkeren, wel ooit eens tegen een paalje gereden, wel eens in de modder vastgezeten, … het was altijd iets met parkeren.

En ... dit stukje was zwaar werk, zinnen maken is moeilijk (ik heb nog steeds afasie). Google is mijn beste vriend! Ik ben altijd blij dat het resultaat vlot leesbaar is!

15-02-11

Fototentoonstelling in Goes

Gisteren ging ik naar het buitenland! Naar de bibliotheek van Goes! Ik ging 6 lotgenoten, cliënten van het afasie-centrum Zeeland, bewonderen. Ze deden mee aan een Afasiefotoproject: 'ik, verleden, heden en toekomst'. De opening van de tentoonstelling was heel mooi, de deelnemers waren enthousiast en het was een prachtig resultaat!  (Spijtig, in België, hebben we geen afasiecentrum).

Een paar foto's zeggen meer dan duizend woorden.

De expositie is, tijdens de openingstijden van de bibliotheek (de Oostwal in Goes) te zien van 14 februari tot 7 maart 2011.

Goes.JPG

En wat heb ik geleerd op de opening? Het ging over positief denken, optimistich zijn, genieten van wat je hebt. Blij zijn dat het glas halfvol is en niet half leeg. Als ik vergelijk dan heb ik geluk, mijn glas is 3/4 vol, ik kan al vrij vlot praten, ik heb geen lichamelijke beperkingen en ik werk! En af en toe, ben ik pessimistisch ...

Ook leuk Aphasia Talks : http://aphasiatalks.org/