26-02-11

Automatische piloot (2)

Autorijden is voor een groot deel op de automatische piloot.

 

Iedereen kent wel het fenomeen van ergens naartoe rijden en ineens  merken dat je een heel stuk van de weg ongemerkt hebt afgelegd. Dat is onze automatische piloot.

 

Ik heb een paar routine wegen, naar mijn werk, naar twee sporthallen, naar het zwembad, naar het tekenacademie (ja, mijn kids hebben heel veel activiteiten).

 

En soms doe ik het te automatisch, ik wilde naar de fitness gaan (ja, ik sport soms ook) en onbewust kwam ik aan de sporthal … sorry, … ik moest een stukje terug rijden en dan de andere weg volgen naar de fitness.

 

Of ik reed naar huis, ik moest op de weg mijn kinderen oppikken en ineens was ik al te ver, ik moest terug keren.

 

Nog een reflex, meestal moet ik stoppen voor een verkeerslicht, en dan stop ik en dan heb ik niet door dat het groen was.

 

Reflexen … automatismen … je hoeft er niet meer bij na te denken en dan maak ik blunders.

 

Eerlijk ik ben wel veranderd, ik blijf gemakkelijker in mijn gedachten verzonken terwijl ik autorij. Mijn kids weten het en zij helpen mij: ‘Hej mama, we moeten naar links!’

 

Ik weet ook niet goed meer waar ik mij heb geparkeerd. Ik heb wel een favoriete parkeerplaats (gemakkelijk in en uit) maar als die bezet is dan parkeer ik ergens anders en daarna weet ik niet meer waar juist.

 

Thuis heb ik geen probleem, mijn sleutel hangt altijd aan de haak, ik vind alles terug, ... maar 'wegdromen terwijl ik autorijd', is wel een probleem. Mijn probleem.

 

De commentaren zijn gesloten.