20-01-11

Mijn beste vriendin

Toen ik terug begon te werken, was het niet zo gemakkelijk. Sommige collega’s ontweken mij, vooral mijn beste vriendin die liet mij precies vallen. Ze had ervoor gezorgd dat ik niet naast haar zou zitten.

Ik was misschien ook geen gemakkelijke, ik had moeite om met een groep te gaan lunchen, ik kon die conversaties niet goed volgen, ik voelde me uitgesloten en moest soms mijn tranen wegbijten. Ik had besloten dat ik niet veel met de groep ga lunchen, dus ik was misschien asociaal. Ik zou ’s middags sporten (we hebben zo’n fitness in de kelder van het werk) en gewoon een broodje gezond bestellen. En soms ging ik met een vriendin lunchen, tête-à-tête, zij luisterde geduldig en ik kon praten, infeite mijn frustraties uiten. Ik heb dus wel een paar echte vriendinnen.

Ik ben altijd eerlijk en ik zei dat ik soms het omgekeerde zeg van wat ik wilde zeggen … ‘ik heb gewoon afasie’ en mijn beste vriendin die zei ‘dan ben je nog niet klaar om te werken’. Ze kwetste mij, ik was wel klaar om te werken, ik maakte wel fouten maar ik controleerde en corrigeerde mezelf.

Na twee maanden ben ik gewoon gaan werken zoals voor mijn cva, niet meer in de ziekenkas. Ik wilde niet profiteren, ik vond dat het wel ging. Er werd geroddeld: ‘Afa zou beter thuis blijven, die kan dat nog niet, …’ Ik had roddels opgevangen en ik begon te huilen, ben ik zo’n slechte collega? Ik doe gewoon mijn werk, ik praat toch niet teveel?

Ik was boos, mijn beste vriendin roddelde en zij maakte geen tijd. Ik heb haar zoveel geholpen voor mijn cva en nu ontweek zij mij.

Echte vrienden zijn vrienden die je niet in de steek laat bij tegenslag?!

Ze had eindelijk wel door dat ze mij niet had geholpen en ze voelde zich schuldig. We zijn dan samen gaan lunchen, eindelijk, de eerste keer na 2,5 maanden! Ze begon met een politieverhoor: ‘Waarom ga je maar 1 keer per week naar de logopediste, je moet toch veel meer gaan’, ‘Je bent toch niet klaar om volledig te werken’… e.a. Ik heb verteld wat ik vertelde.

Als ik toen niet begon te werken dan werk ik niet meer, denk ik. Mijn taalvaardigheden van Engels zou verminderen door thuis te blijven. Een jaar later zou het werk ook veranderen, nieuwe regels en nieuwe systemen en dan moet ik van nul beginnen. En echt werken is revalideren … ik ben beginnen werken en het ging vlotter en vlotter!

Mijn beste vriendin is terug een vriendin geworden, misschien wel geen beste niet meer, ze heeft haar best gedaan en ze heeft mij geaccepteerd en ik haar ook.

Commentaren

Hey Afa, ja dat was niet zo fijn van uw vriendin om u niet beter te steunen. Mensen zeggen en doen dingen die soms kwetsen, al is dat niet echt de bedoeling. Ik vind het wel mooi dat jullie het zowat hebben kunnen uitpraten. En wat ik nu ook ingezien heb, de beste vrienden zijn niet altijd diegenen die u naar de mond praten. Ik denk dat uw vriendin er niet achter stond dat u terug zou werken in de nieuwe situatie waarin u zich bevond. Er zijn wel méér mensen die er moeilijk kunnen achter staan als iemand met een handicap wilt gaan werken. Maar als ze zien dat het je wel lukt, word je wel beter geaccepteerd. Ik vind dat je heel veel moed hebt gehad om het toen niet op te geven en toch door te bijten. Maar jij bent wel een vechterke, dat heb ik al tussen de regels door gelezen!

Gepost door: pelgrimpje | 20-01-11

Reageren op dit commentaar

Hej bedankt!
Zo bekeken heb je gelijk.
Af en toe is een onafhankelijke buitenstaander nodig, jij dus ;-)

Liefs Afa

Gepost door: Afa | 21-01-11

Reageren op dit commentaar

Hallo, even een groet vanuit een regenachtig Hageland. Ben weer bijgelezen en ben blij voor jou dat het nu beter gaat met je vriendin.
Tot een volgend blogbezoekje.

Gepost door: Chrisje | 22-01-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.