04-01-11

Blijven doemdenken

In maart 2010 (8 maanden na mijn beroerte) had ik ineens door dat ik echt niet normaal meer ben. Ik kreeg een e-mail over mijn werk:

 

Ladies, What is the latest on it and when can we expect the outcome. …This is now a week overdue. Thanks and regards, Z.

 

Ik ontplofte, ik vond de vraag niet eerlijk, de baas was gecopieerd en ik wou antwoorden maar hoe … ik moest een zin formuleren en dat lukte niet, ik was te emotioneel om te kunnen praten/schrijven en ik heb wel een uur zitten nadenken … uiteindelijk heb ik geantwoord (en infeite heeft mijn collega de zin geformuleerd want het lukte dus niet alleen ... echt afasie - soms gaat het beter en soms helemaal niet meer!)

 

I only received all of the formulations yesterday – so how can it be one week overdue? Afa

 

Na het werk, reed ik naar huis en ik bleef met Z. in mijn hoofd doemdenken. ’s Nachts kon ik aan niks anders denken, die Z., die trut, … ik kon het gewoon niet stoppen … ik denderde maar door … Een paar dagen later was het eindelijk weg.

 

Waarschijnlijk voelde ik me persoonlijk aangevallen en iedereen mag wel eens boos zijn, en ik mag dat ook maar mijn gedachten waren niet meer te stoppen totaal ontremd. Ik schrok ervan.

 

Ik ken nu wel al verschillende lotgenoten en sommige hebben het nog erger dan ik, ze kunnen heel snel terug oude koeien uit de sloot halen (oude reeds lang vergeten zaken, twisten,
grieven weer oprakelen) en ze stoppen nooit.
We zijn heel kwetsbaar, prikkelbaar en we zijn geen gemakkelijke mensen hoor! Sorry!

 

Sommige andere lotgenoten hebben geen ‘rem’problemen want bij iedereen is het anders, het is afhankelijk van de plaats en de ernst van het hersenletsel.

Commentaren

Mijn hart schrompelt ineen als ik lees dat je van jezelf schrijft 'dat je niet meer normaal bent'. In mijn ogen ben je wel normaal, heel normaal zelfs. Misschien ben je veranderd, maar alle mensen veranderen in hun levensloop wel, al is dat bij de ene wat drastischer of zichtbaarder dan bij de andere. 'k Vind dat je met dit te schrijven jezelf onrecht aandoet. 'k Hoop dat ik je dit mag zeggen?

Gepost door: pelgrimpje | 06-01-11

Reageren op dit commentaar

Pelgrimpje, je bent lief.
Iedereen verandert langzaam maar een cva is gewoon een hele grote verandering ... ik ben een andere mens geworden, opnieuw geboren, ... ik voelde me een baby, die niet kon praten maar wel hard kon wenen en niet weet wat er gebeurde ... nu voel ik me een kleuter met driftige buien, ik voel me een puber die alles oneerlijk vindt en niet kan relativeren ... en ik ben ook volwassen en ik moet mijn kinderen opvoeden ... dat is gewoon zwaar!

Gepost door: Afa | 07-01-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.