05-12-10

e-mails ...

En verder ... ik begon te werken maar dat wilde niet zeggen dat ik geen problemen meer had, ik heb nog steeds afasie en ik ben heel kwetsbaar en prikkelbaar ... gewoon e-mails tussen Lot en mezelf ... lotgenoten schept een band...

Mails:

----May 28, 2010

Hallo Lot,

Heel tof. Bedankt hee. Ik vind het ook heel moeilijk hoor, ik ben in mijn ’blootje’ precies. Ik heb mij link doorgestuurd naar mijn man. Mijn man wilt mijn blog nog niet eens lezen, stom hee.

Veel liefs, Afa

----May 27, 2010

Hello Afa,

Blij te horen dat je het stukken beter maakt: je ziet met een beetje geduld en goodwill van iedereen komt het wel terug in orde. Emotioneel en trager ja daar moet je met leren leven: ik ween nog steeds voor elke habbekrats.

Fijn dat je al je bevindingen op pc neerpent, dit verschaft enorm veel steun aan andere die hetzelfde meemaken als jij. Wij denken steeds aan onszelf en de reacties van naasten (onbegrip, boos worden) maar de nieuwe patienten kampen ook met dit fenomeen vandaar dat ik het blog reuze vind.

Groetjes Lot

----May 07, 2010

Hallo Lot,

Alles goed met je? We hebben toch al zon gezien en die vrolijke paasbloemetjes en meiklokjes maken onze humeur toch al beter?

Ik werk al een paar maanden en ben nu gestopt met de logopedie, ik heb alleen nog een paar kleine restverschijnselen (een beetje trager en meer emotioneel), daar kan ik nog wel mee leven.

Ik heb een blog (dagboek of herinneringen op internet) begonnen – het is anoniem. Je mag het lezen maar niet verder doorsturen (je mag het doorsturen maar ik wil niet gecopierd worden, mijn naam niet vermelden en dus anoniem): http://ik-na-cva.skynetblogs.be/ Gewoon wat ik nog wil vragen, mag ik onze e-mail gebruiken voor mijn blog – natuurlijk anoniem en sommige stukken worden eruit gelaten. Als je niet wilt, geen probleem hoor.

Veel liefs, Afa

---- March 05, 2010

Hoi Lot,

Bedankt voor je e-mail!

Het gaat wel, denk ik, soms … Ik werk nu 80% (voordat ik ziek was, werkte ik ook 80%) dus ik ben niet meer ziek ;-) Ik doe veel routine job – ik kan dat goed en ik doe dat wel graag – en de andere collega’s doen dat niet graag, ze willen nieuwe projecten krijgen, dus op elke pot past een deksel.

Mijn concentratie en uithouding gaat vrij goed, vind ik. Praten kan ik niet goed, ik ben heel langzaam, ik maak zinconstructies fouten. Ik kan niet goed begrijpend lezen, ik moet 2 of 3 keer lezen voordat ik het begrijp. Een film kan ik niet goed volgen, of een radioprogramma kan ik ook niet goed beluisteren. Sociaal is voor mij ook een groot probleem. Mensen hebben geen geduld, ze hebben geen tijd en ze laten mij vallen. Dus dat doet pijn, dus ik heb niet veel vrienden meer. Ik ben ook wel boos, ik ben gefrustreerd, ik kan niet zeggen wat ik wil zeggen. Dus mij karakter is veel veranderd, vroeger was ik te braaf en nu ben ik een boze heks. Ik heb ook wel een paar vrienden, meestal oudere mensen die geduld hebben dus ik ben niet helemaal alleen.

De kinderen vinden de sneeuw leuk, en ik rij niet graag in de sneeuw, slippen, gevaarlijk, brrr… Ik heb wel niet teveel winterhumeur - maar de lente is nattuurlijk leuker binnenkort … nog effekes wachten, hee!

In april ga ik en mijn gezin een weekje naar Turkey – dus ik ga wel genieten (hopelijk).

Veel liefs, Afa

---March 02, 2010

Hi Afa,

Er is weer een tijdje overheen gegaan en ik hoop dat er ook vooruitgang geboekt is. Ja de eerste maanden zijn erg moeilijk, inderdaad door die handicap maar dat betert wel. Ik herinner mij dat er een enorm verschil was - na enkele maanden op het werk en dan 2 weken vakantie aan zee,- toen kwam ik als herboren terug op het werk. Het viel mijn toenmalige baas echt op dat ik een gedaanteverwisseling had ondergaan op elk vlak(praten, concentratie, uithouding, sociaal) . Dus ik ben er zo van overtuigd dat dit bij jou ook zal gebeuren maar men hoeft geduld te hebben. Makkelijker gezegd dan gedaan maar zoals ik tevoren ook al gezegd heb , voor de anderen en je familieleden is het ook zeer moeilijk.

Hier gaat alles zijn gewone gangetje en ik tracht zo naar de lente - ben die winter kotsbeu -maar waarschijnlijk ben ik niet de enige. Van winter gesproken - amaai - het is welletjes geweest. Ik heb in jaren niet zoveel sneeuw geruimd als dit jaar.

Ik laat je nu Afa , rust op tijd en stond en trek je vooral niets aan van wat anderen zeggen of doen - je bent sterker dan dat.

Groetjes Lot

----January 25, 2010

Hallo Lot,

Bedankt voor je e-mail.

Ja hoor ik ben terug aan het werken – 50%. Het gaat vrij goed ivm het werk (ik doe veel op de computer), alleen ik ben niet goed met het communiceren, meetings, luisteren, praten … dat gaat niet goed, ik kan het niet zo goed, ik ben nog altijd metaal gehandicapt precies. Nog zoiets, een e-mail antwoorden, het is ook nog moeilijk voor mij.

Veel mensen hebben teweinig geduld en niemand wilt met mij praten dus ik voel me een beetje asociaal, geïsoleerd ofzo … maarja dat is het leven zeker. Af en toe begin ik te wenen en regelmatig ben ik boos.

Het rijden gaat vrij goed.

Het is inderdaad te druk voor mij : 50% werken, rijden, nog naar de logopedist, met de kinderen spelen, eten maken, kuisen, … Pfff. Dus ik kan niet alles doen. Maarja …

Veel liefs en groetjes en bedankt voor de lieve e-mails! Afa

----January 08, 2010

Dag lieve Afa,

Eerst en vooral bedankt voor het mooie kaartje en ik wens jou en je familie het allerbeste toe.

Afa ik vond het ook spijtig dat ik je met het X-mas lunch niet heb kunnen spreken alhoewel ik je in de verte gezien heb met je plateau maar ja het was daar ook zo druk en veel lawaai. Ik heb ook minder mensen gezien en gesproken dan ik had voorzien, maar het weer zat daar wel voor iets tussen en ik wou toch voor de spits terug thuis zijn alhoewel ik ook 3 uur gedaan heb om naar huis te rijden. Ring zat volledig vast.

Ik veronderstel dat je terug aan het werk bent en hoop dat het toch een beetje meevalt. Het is wel veel vermoeiender dan je waarschijnlijk had gedacht , zelfs aan 50 % is het een korvee en zul je de uren die je thuis bent wel goed kunnen gebruiken om te recupereren. Je hebt nu ook de tegenslag met het weer en dan vergt autorijden nog meer van je concentratie. Lukt dat een beetje? Zijn je collega's begripvol en brengen ze het nodige geduld op? Of verwachten ze ook dat je ineens alles terug kunt opnemen? Als men niet begrijpt wat de ziekte inhoud is deze reactie ook wel normaal maar heeft mij anderzijds vaak boos en verdrietig gemaakt.

Bon Afa ik laat het voor nu en hoop dat alles weer op zijn pootjes terecht komt zoals men in schoon vlaams zegt.

Liefs Lot

De commentaren zijn gesloten.